Я ўжо пісаў, што 19 студзеня для анархістаў і антыфашыстаў з БУРу дзень асаблівы, сімвалічны. Раней гэтая дата была вельмі важнай і для мяне. Калі адбылося забойства Стаса і Насці, усе проста вылецелі ў космас ад гэтай навіны. У чорны, халодны і пусты космас. Паступова дата стала на столькі важнай, што назаўсёды ўвайшла ў найноўшую гісторыю не толькі РФ, але і антыфашыстаў скага руху ва Усходняй Еўропе.

У тым сэнсе, што дзень 19.01 стаў ад праўным пунктам для мабілізацыі людзей, камемарацыі, аналізавання палітычнай сітуацыі, арганізацыі супраціву. Дата пачала аб'ядноўваць актывістаў_к разнастайных поглядаў, узросту, краін. Мне падавалася, што яна стала своеасаблівым "месцам памяці" (паводле канцэпцыі францускага гісторыка П'ера Нары, які дарэчы, памер у мінулым годзе). Не блытаць з матэрыяльнымі месцамі памяці тыпу могілак ці помнікаў, хаця яны таксама могуць стаць такімі. Вузлавымі аб'ектамі, сімвалічным перакрыжаванне гісторыі, сучаснасці і памяці, якія з'яўляюцца важнымі для розных груп людзей.

Сёння дата ўсё больш адыходзіць у мінулае. Тое, што адбываецца ў Расеі даўно перарасло ў нешта больш за звычайны фашызм з забойствам публічных асоб у цэнтры Масквы. Імперыя са ўсімі выцякаючымі фактарамі і ўласцівасцямі нясецца наперад. Спадзяюся, што да сваёй пагібелі.

Ранеў мы рэгулярна хадзілі з пікетамі і дэманстрацыямі пад расейскае консульства, якога з Кракаве ўжо няма (на шчасце). Нас здымалі з вакон на камеры, часам выходзіў незадаволены консул, стараючыся нас запалохаць і прагнаць, пастаянна мянты чапляліся. А мы ўсё прыходзілі і прамаўлялі. Прыносілі банэры, сцягі, фатаграфіі, вешалі з горадзе плакаты...

Сёння ўжо іншыя часы. Мы робім іншыя справы. Аднак помнім і будзем помніць аб усіх ахвярах кдбэшнай улады і яе праварадыкальных падсоскаў.

Сёння ў нашым рэгіёне галоўны фашыст (я ўпрошчваю, не чапляйцеся да слоў) - Крэмль. Хай ён і ўдала распаўсюджвае па ўсім свеце "міф антыфашызму", у які, на жаль, дагэтуль вераць розныя левыя і дэмакраты па ўсім свеце. Таму і далей трэба змагацца з ім. Хто як умее. І памятаць аб героях і ахвярах.

Памятаць - значыць змагацца!

І два тэксты-разважанні пра памяць анархістаў

Заўтра дзень нараджэння ў адной вельмі цікавай асобы, і гэта я не аб Зяленскім.

25 студзеня 1938 г. нарадзіўся савецкі паэт і празаік, музыка і бард, актор і сцэнарыст, чалавек мноства талентаў Уладзімір Высоцкі. Постаць надзвычай яскравая, артыст і бунтар, кумір міліёнаў, які не упісываўся ў савекція рамкі творчай інтэлігенцыі. Так, мне падабаюцца некаторыя ягоныя песні і шмат фільмаў, у якіх ён здымаўся. Аднак сёння я хачу нагадаць аб тым, што яго звязвае з анархізмам і канкрэтна з іншай легендарнай фігурай – Нестарам Махно.

Уладзімір Сямонавіч мог бы стаць Нестарам Іванавічам, фнесумненна атрымалася б моцная і характэрная інтэрпрэтацыя вобраза славутага анархіста. На жаль, абставіны скаліся інакш. Аднак спробы былі, і вялікая зацікаўленасць з боку савекцага артыста украінскім рэвалюцыянерам таксама прысутнічала. У нечым гэтыя асабы падобныя.

Аб падарожжы ў Гуляйполе і прыгодах Уладзіміра Высоцкага і Давіда Карапецяна, блізкага сябра Высоцкага, перакладчыка (які м.інш. працаваў на “Масфільме”, дзе і пазнаёміўся з вядомым бардам) можна пачытаць або ў артыкуле:

Д. Карапетян, Высоцкий и Махно – два иноходца, "Совершенно секретно" 2001, № 7, с. 24–26.
    
Або ў кнізе ўспамінаў: Д. Карапетян, Владимир Высоцкий. Между словом и славой. Воспоминания, Москва 2002, с. 180–208.
      
Далучаю абодва тэксты.