Наша каманда называлася Анарха-Камуна. Калі ўсё толькі пачыналася, мне хацелася, каб там гулялі асобы анарха і антыфашысцкіх поглядаў. На жаль, гэта было амаль нерэальна. Таму хто толькі у нас у камандзе не гуляў. Албанцы, беларусы і украінцы, французы і грузіны, іспанцы і палякі, харваты.
Асобы з Казахстану і Расеі, і хіба нават мексіканец быў. Мо на каго і забыўся, бо архіваў мы не вялі. Такі спартыўны міні-інтэрнацыянал. Ратацыя была вялікая, але і касцяк захоўваўся. Пра нас ведалі ў Кракаве, запрашалі на нейкія турніры. Канешне, хацелася, каб усе хлопцы былі бліжэй да лібертарных ідэй, але ж так не было. Аднак усе выступалі пад брэндам Анарха-Камуны і нейкая салідарнасць, сяброўства і асяроддзе агульных поглядаў было. Большасць таксама пагаджалася, што камерцыялізацыя спорту да дабра не вядзе. Таму прынамсі нейкае падабенства лібертарных ідэй каманда прапагавала. Іншыя каманды ведалі, што існуюць анархісты і што акрамя футболу ладзяць у горадзе нейкія акцыі, часам даволі гучныя, і займаюцца іншымі справамі. Бадай адзінае інтэрвью, якое зрабіў з камандай таварыш, апублікавана ў вядомым анарха-часопісе "Inny Świat" (nr 39/40 за 2013 г.) Хай будзе для будучых даследчыкаў нізавых спартыўных ініцыятыў.
Але час не шкадуе нікога. Людзі старэюць, з'язджаюць, заводзяць сем' і і гд. Наша ліга паступова завершыла існаванне, таксама як і Анарха-Камуна. Думаю, што я мог бы цягнуць і далей каманду, каб не адно але. Хлопцы арганізоўваліся і без лігі, рабілі і робяць трэнінгы на орліку студэнцкага гарадка. Частка не пакінула футбол і сёння выступае за каманду Палессе Юнайтэд, удзельнічае у турнірах. Ганаруся хлопцамі!
Менавіта на тым орліку ў далёкім 2017 г. я і скончыў сваю "кар'еру" футбаліста, банальна парваўшы звязкі падчас трэнінгу (разрыў пярэдняй крыжа падобнай - ACL). Мне рабілі дзве аперацыі на калене. Дзве, таму што гэтыя гора-дактары адразу не пабачылі, што ў мяне не толькі меніск пашкоджаны, але перад усім звязкі парваныя. Аперацыі мо і не складаныя, але вяртанне да здароўя і рэабілітацыі гэта вельмі і вельмі сур'ёзная справа, якая патрабуе не толькі часу, але дэтэрмінацыі і адказнасці. Цябе выбівае з нармальнасці на добрых некалькі месяцаў. Акрамя таго не так лёгка знайсці рэабілітолага. Карацей, калена сваё я паправіў, але да футбіка не вярнуўся, бо ў калене не ўсё ідэальна і баюся, што ізноўку магу яго пашкодзіць. Дарэчы, часам, ці то падчас змены надвор'я ці магнітных бур, якіх я ніколі не бачыў, але калена ные, цягне. Таму амінаю канькі, лыжы і футбік. Па статыстыцы ўласна футбол і лыжы лідэры па сарваных звязках.
Раней трошкі сумаваў па футболе. Усё ж такі гэта сацыяльная гульня, гульня двароў і нізоў, А не тое, ува што перарабілі сучасны спорт. Зараз ужо не сумую. Ну і глядзець матчы я таксама даўно перастаў. Апошні чэмпіянат свету ляцеў у мяне на праектары ў 2018 г., але больш як фон, бо быў цяжкі перыяд у жыцці. Я разумею, што людзі патрабуюць шоў, але гэта не для мяне. Страта часу сачыць за ўсім гэты. Хаця, напрыклад, адзін сябар юнацтва мне казаў яшчэ 20 год таму, што ён сочыць за чэмпіянатам па футболе і хакеі, таму што любіць лічыць, пралічваць паразы, перамогі, патэнцыйныя камбінацыі плэй-офаў. У яго проста матэматычны склад розуму і ўсе гэтыя лічбы як у Матрыксе прыемней назіраць праз адсочванне турнірных табліц розных чэмпіянатаў. Але я просты гуманітарый, мне была цікава практыка футболу, які назаўсёды застанецца для мяне рамантычным дзіцяча-юнацкім успамінам. Вось такі мой своеасаблівы гімн футболу.
Футбік памёр, хай жыве футбік!
Асобы з Казахстану і Расеі, і хіба нават мексіканец быў. Мо на каго і забыўся, бо архіваў мы не вялі. Такі спартыўны міні-інтэрнацыянал. Ратацыя была вялікая, але і касцяк захоўваўся. Пра нас ведалі ў Кракаве, запрашалі на нейкія турніры. Канешне, хацелася, каб усе хлопцы былі бліжэй да лібертарных ідэй, але ж так не было. Аднак усе выступалі пад брэндам Анарха-Камуны і нейкая салідарнасць, сяброўства і асяроддзе агульных поглядаў было. Большасць таксама пагаджалася, што камерцыялізацыя спорту да дабра не вядзе. Таму прынамсі нейкае падабенства лібертарных ідэй каманда прапагавала. Іншыя каманды ведалі, што існуюць анархісты і што акрамя футболу ладзяць у горадзе нейкія акцыі, часам даволі гучныя, і займаюцца іншымі справамі. Бадай адзінае інтэрвью, якое зрабіў з камандай таварыш, апублікавана ў вядомым анарха-часопісе "Inny Świat" (nr 39/40 за 2013 г.) Хай будзе для будучых даследчыкаў нізавых спартыўных ініцыятыў.
Але час не шкадуе нікога. Людзі старэюць, з'язджаюць, заводзяць сем' і і гд. Наша ліга паступова завершыла існаванне, таксама як і Анарха-Камуна. Думаю, што я мог бы цягнуць і далей каманду, каб не адно але. Хлопцы арганізоўваліся і без лігі, рабілі і робяць трэнінгы на орліку студэнцкага гарадка. Частка не пакінула футбол і сёння выступае за каманду Палессе Юнайтэд, удзельнічае у турнірах. Ганаруся хлопцамі!
Менавіта на тым орліку ў далёкім 2017 г. я і скончыў сваю "кар'еру" футбаліста, банальна парваўшы звязкі падчас трэнінгу (разрыў пярэдняй крыжа падобнай - ACL). Мне рабілі дзве аперацыі на калене. Дзве, таму што гэтыя гора-дактары адразу не пабачылі, што ў мяне не толькі меніск пашкоджаны, але перад усім звязкі парваныя. Аперацыі мо і не складаныя, але вяртанне да здароўя і рэабілітацыі гэта вельмі і вельмі сур'ёзная справа, якая патрабуе не толькі часу, але дэтэрмінацыі і адказнасці. Цябе выбівае з нармальнасці на добрых некалькі месяцаў. Акрамя таго не так лёгка знайсці рэабілітолага. Карацей, калена сваё я паправіў, але да футбіка не вярнуўся, бо ў калене не ўсё ідэальна і баюся, што ізноўку магу яго пашкодзіць. Дарэчы, часам, ці то падчас змены надвор'я ці магнітных бур, якіх я ніколі не бачыў, але калена ные, цягне. Таму амінаю канькі, лыжы і футбік. Па статыстыцы ўласна футбол і лыжы лідэры па сарваных звязках.
Раней трошкі сумаваў па футболе. Усё ж такі гэта сацыяльная гульня, гульня двароў і нізоў, А не тое, ува што перарабілі сучасны спорт. Зараз ужо не сумую. Ну і глядзець матчы я таксама даўно перастаў. Апошні чэмпіянат свету ляцеў у мяне на праектары ў 2018 г., але больш як фон, бо быў цяжкі перыяд у жыцці. Я разумею, што людзі патрабуюць шоў, але гэта не для мяне. Страта часу сачыць за ўсім гэты. Хаця, напрыклад, адзін сябар юнацтва мне казаў яшчэ 20 год таму, што ён сочыць за чэмпіянатам па футболе і хакеі, таму што любіць лічыць, пралічваць паразы, перамогі, патэнцыйныя камбінацыі плэй-офаў. У яго проста матэматычны склад розуму і ўсе гэтыя лічбы як у Матрыксе прыемней назіраць праз адсочванне турнірных табліц розных чэмпіянатаў. Але я просты гуманітарый, мне была цікава практыка футболу, які назаўсёды застанецца для мяне рамантычным дзіцяча-юнацкім успамінам. Вось такі мой своеасаблівы гімн футболу.
Футбік памёр, хай жыве футбік!
👍3❤🔥2🥰2❤1
Вяртаючыся да тэмы дзіцячай літаратуры, хачу падзяліцца некалькімі навінамі.
Два месяцы таму ўлады дабілі часопіс "Вясёлка" (выдаецца з 1957 г.), перакрываючы ягонае фінансаванне на гэты год. Адзінае беларускамоўнае дзіцячае выдавецтва для дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту ў Беларусі, аб якім я ўжо ўзгадваў і вокладка якога стаіць на аватарцы ў чаце. Можа я проста дыназаўр, што не ведаю новых тэндэнцый і дзеці ўжо не чытаюць часопісаў, тым больш па-беларуску? Усё ўжо у сеціве? У кожным выпадку, шкада, што знішчаецца абсалютна ўсё.
Аднак беларуская дыяспара выдае даволі шмат рознай літаратуры за мяжой. Я, напрыклад, у мінулым годзе прачытаў падлеткавым
раман А. Бахарэвіча "Капітан Ляітучая Рыба". Чакаю, пакуль дачка падрасце і зможа сама пазнаёміцца з кнігай.
А вось зусім на днях пераклалі экстрэмісцкую кнігу пра крата (у тлумачэнні Жанны Сільвановіч), таксама некалі ўзгаданую мною. На жаль, сёння большасць вартаснага культурніцкага кантэнту робіцца па-за межамі сінявокай.
Таксама літаральна на днях дастаў з паліцы дачцэ кнігу, якую набыў 8 гадоў таму з думкай аб сваіх будучых дзецях. І не прагадаў. Гаворка аб кнізе "Zasady po to, żeby je łamać. Dziecięcy przewodnik po anarchii". Кніга па ініцыятыве таварыша (які адыйшоў ад актывізму пасля таго, як да яго, сямейнага чалавека, на хату завіталі з вобшукам мянты) і ў ягоным перакладзе пабачыла свет у анархісцкім выдавецтве Bractwo Trоjka ў 2016 г.
Аўтары Джон Сэвэн і Джана Крысці.
Кніга невялікая, часам можа здавацца, што бессэнсоўна бунтарская. Але гэта не так. Апроч такіх, не вельмі прыймальных для некаторых бацькоў парадаў, як "торт на абед" ці "не спаць усю ноч, або "больш ніколі купання", там ёсць вельмі важныя, добрыя і карысныя парады. Напрыклад "вучыся, выкарыстоўвай розум", "не купляй, зрабі сам", "давай рэчы задарма", "ідзі іншым шляхам", "будзь сабой"... Дзеля такім кнігам можна пачынаць з дзецьмі размову аб межах свабоды, аб тым, што такое па сутнасці правілы? Як канструаваць рэчаіснасць - на якіх каштоўнасцях трэба абапірацца.
Пасыл кнігі мне падабаецца - анархія гэта файная рэч. Нават тыя парады, якія выглядаюць апафіёзам непаслухмянасці, служаць крытычнаму асэнсаванню навакольнага свету і будуюць падставу для дыскусіі з дзіцёнкам.
Калі кніга выйшла, я падарыў яе бадай усім сябрам, у якіх былі дзеці, адзін асобнік захоўваючы для сябе. І ўрэшце дачакаўся фітбэка. Чытаем яе перад сном з дачкой ўжо некалькі дзень запар. Яна ўлавіла сэнс кнігі, і ўчора нават занесла яе, каб паказаць у садку сваім выхавальніцам. Пазней яна распавяла, што яны не былі ў захапленні і амаль што за галовы хапаліся. І пракаментавалі нешта накшталт таго, што тата табе не тыя кнігі купляе. Але ж яны не шараць за долю вараўское ды навалач мусарскую, і думаюць сваімі шаблонамі састарэлымі. А вось дачка вывучыла слова "анархія". Больш таго, учора пасля садку сказала мне, што не ўсе правілы добрыя і яна хоча ўвесці свае правілы. Першае: каб не было вязніцы! Другте: каб людзей не білі. Калі я гэта пачуў, то зразумеў, што ўсё мае сэнс і мы на правільнай дарозе. У гэты момант я пачуў гонар і шчасце. Каб не было вязніц! 5-гадовая дзяўчынка кажа аб тым, аб чым старыя філосафы прамаўляюць толькі пасля вызвалення з вязніц...
Ёсць там яшчэ і для дарослых парады. Калі табе кажуць: працуй, спытай: чаму?
Крытычнае мысленне, пастаяннае задаванне пытанняў і стаўленне пад сумнеў усіх догмаў, ідэалогій ды правіл - вось апірышча будучага гуманізму. Вельмі хацелася б, каб дачка і надалей развівала свае кагнітыўныя здольнасці і ставіла знак запытання, калі ёй будуць "на блакітным воку" казаць пра правільныя правілы. Думаю, што яна дасць рады.
Два месяцы таму ўлады дабілі часопіс "Вясёлка" (выдаецца з 1957 г.), перакрываючы ягонае фінансаванне на гэты год. Адзінае беларускамоўнае дзіцячае выдавецтва для дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту ў Беларусі, аб якім я ўжо ўзгадваў і вокладка якога стаіць на аватарцы ў чаце. Можа я проста дыназаўр, што не ведаю новых тэндэнцый і дзеці ўжо не чытаюць часопісаў, тым больш па-беларуску? Усё ўжо у сеціве? У кожным выпадку, шкада, што знішчаецца абсалютна ўсё.
Аднак беларуская дыяспара выдае даволі шмат рознай літаратуры за мяжой. Я, напрыклад, у мінулым годзе прачытаў падлеткавым
раман А. Бахарэвіча "Капітан Ляітучая Рыба". Чакаю, пакуль дачка падрасце і зможа сама пазнаёміцца з кнігай.
А вось зусім на днях пераклалі экстрэмісцкую кнігу пра крата (у тлумачэнні Жанны Сільвановіч), таксама некалі ўзгаданую мною. На жаль, сёння большасць вартаснага культурніцкага кантэнту робіцца па-за межамі сінявокай.
Таксама літаральна на днях дастаў з паліцы дачцэ кнігу, якую набыў 8 гадоў таму з думкай аб сваіх будучых дзецях. І не прагадаў. Гаворка аб кнізе "Zasady po to, żeby je łamać. Dziecięcy przewodnik po anarchii". Кніга па ініцыятыве таварыша (які адыйшоў ад актывізму пасля таго, як да яго, сямейнага чалавека, на хату завіталі з вобшукам мянты) і ў ягоным перакладзе пабачыла свет у анархісцкім выдавецтве Bractwo Trоjka ў 2016 г.
Аўтары Джон Сэвэн і Джана Крысці.
Кніга невялікая, часам можа здавацца, што бессэнсоўна бунтарская. Але гэта не так. Апроч такіх, не вельмі прыймальных для некаторых бацькоў парадаў, як "торт на абед" ці "не спаць усю ноч, або "больш ніколі купання", там ёсць вельмі важныя, добрыя і карысныя парады. Напрыклад "вучыся, выкарыстоўвай розум", "не купляй, зрабі сам", "давай рэчы задарма", "ідзі іншым шляхам", "будзь сабой"... Дзеля такім кнігам можна пачынаць з дзецьмі размову аб межах свабоды, аб тым, што такое па сутнасці правілы? Як канструаваць рэчаіснасць - на якіх каштоўнасцях трэба абапірацца.
Пасыл кнігі мне падабаецца - анархія гэта файная рэч. Нават тыя парады, якія выглядаюць апафіёзам непаслухмянасці, служаць крытычнаму асэнсаванню навакольнага свету і будуюць падставу для дыскусіі з дзіцёнкам.
Калі кніга выйшла, я падарыў яе бадай усім сябрам, у якіх былі дзеці, адзін асобнік захоўваючы для сябе. І ўрэшце дачакаўся фітбэка. Чытаем яе перад сном з дачкой ўжо некалькі дзень запар. Яна ўлавіла сэнс кнігі, і ўчора нават занесла яе, каб паказаць у садку сваім выхавальніцам. Пазней яна распавяла, што яны не былі ў захапленні і амаль што за галовы хапаліся. І пракаментавалі нешта накшталт таго, што тата табе не тыя кнігі купляе. Але ж яны не шараць за долю вараўское ды навалач мусарскую, і думаюць сваімі шаблонамі састарэлымі. А вось дачка вывучыла слова "анархія". Больш таго, учора пасля садку сказала мне, што не ўсе правілы добрыя і яна хоча ўвесці свае правілы. Першае: каб не было вязніцы! Другте: каб людзей не білі. Калі я гэта пачуў, то зразумеў, што ўсё мае сэнс і мы на правільнай дарозе. У гэты момант я пачуў гонар і шчасце. Каб не было вязніц! 5-гадовая дзяўчынка кажа аб тым, аб чым старыя філосафы прамаўляюць толькі пасля вызвалення з вязніц...
Ёсць там яшчэ і для дарослых парады. Калі табе кажуць: працуй, спытай: чаму?
Крытычнае мысленне, пастаяннае задаванне пытанняў і стаўленне пад сумнеў усіх догмаў, ідэалогій ды правіл - вось апірышча будучага гуманізму. Вельмі хацелася б, каб дачка і надалей развівала свае кагнітыўныя здольнасці і ставіла знак запытання, калі ёй будуць "на блакітным воку" казаць пра правільныя правілы. Думаю, што яна дасць рады.
👍6❤5❤🔥1
Я ўжо пісаў, што 19 студзеня для анархістаў і антыфашыстаў з БУРу дзень асаблівы, сімвалічны. Раней гэтая дата была вельмі важнай і для мяне. Калі адбылося забойства Стаса і Насці, усе проста вылецелі ў космас ад гэтай навіны. У чорны, халодны і пусты космас. Паступова дата стала на столькі важнай, што назаўсёды ўвайшла ў найноўшую гісторыю не толькі РФ, але і антыфашыстаў скага руху ва Усходняй Еўропе.
У тым сэнсе, што дзень 19.01 стаў ад праўным пунктам для мабілізацыі людзей, камемарацыі, аналізавання палітычнай сітуацыі, арганізацыі супраціву. Дата пачала аб'ядноўваць актывістаў_к разнастайных поглядаў, узросту, краін. Мне падавалася, што яна стала своеасаблівым "месцам памяці" (паводле канцэпцыі францускага гісторыка П'ера Нары, які дарэчы, памер у мінулым годзе). Не блытаць з матэрыяльнымі месцамі памяці тыпу могілак ці помнікаў, хаця яны таксама могуць стаць такімі. Вузлавымі аб'ектамі, сімвалічным перакрыжаванне гісторыі, сучаснасці і памяці, якія з'яўляюцца важнымі для розных груп людзей.
Сёння дата ўсё больш адыходзіць у мінулае. Тое, што адбываецца ў Расеі даўно перарасло ў нешта больш за звычайны фашызм з забойствам публічных асоб у цэнтры Масквы. Імперыя са ўсімі выцякаючымі фактарамі і ўласцівасцямі нясецца наперад. Спадзяюся, што да сваёй пагібелі.
Ранеў мы рэгулярна хадзілі з пікетамі і дэманстрацыямі пад расейскае консульства, якога з Кракаве ўжо няма (на шчасце). Нас здымалі з вакон на камеры, часам выходзіў незадаволены консул, стараючыся нас запалохаць і прагнаць, пастаянна мянты чапляліся. А мы ўсё прыходзілі і прамаўлялі. Прыносілі банэры, сцягі, фатаграфіі, вешалі з горадзе плакаты...
Сёння ўжо іншыя часы. Мы робім іншыя справы. Аднак помнім і будзем помніць аб усіх ахвярах кдбэшнай улады і яе праварадыкальных падсоскаў.
Сёння ў нашым рэгіёне галоўны фашыст (я ўпрошчваю, не чапляйцеся да слоў) - Крэмль. Хай ён і ўдала распаўсюджвае па ўсім свеце "міф антыфашызму", у які, на жаль, дагэтуль вераць розныя левыя і дэмакраты па ўсім свеце. Таму і далей трэба змагацца з ім. Хто як умее. І памятаць аб героях і ахвярах.
Памятаць - значыць змагацца!
У тым сэнсе, што дзень 19.01 стаў ад праўным пунктам для мабілізацыі людзей, камемарацыі, аналізавання палітычнай сітуацыі, арганізацыі супраціву. Дата пачала аб'ядноўваць актывістаў_к разнастайных поглядаў, узросту, краін. Мне падавалася, што яна стала своеасаблівым "месцам памяці" (паводле канцэпцыі францускага гісторыка П'ера Нары, які дарэчы, памер у мінулым годзе). Не блытаць з матэрыяльнымі месцамі памяці тыпу могілак ці помнікаў, хаця яны таксама могуць стаць такімі. Вузлавымі аб'ектамі, сімвалічным перакрыжаванне гісторыі, сучаснасці і памяці, якія з'яўляюцца важнымі для розных груп людзей.
Сёння дата ўсё больш адыходзіць у мінулае. Тое, што адбываецца ў Расеі даўно перарасло ў нешта больш за звычайны фашызм з забойствам публічных асоб у цэнтры Масквы. Імперыя са ўсімі выцякаючымі фактарамі і ўласцівасцямі нясецца наперад. Спадзяюся, што да сваёй пагібелі.
Ранеў мы рэгулярна хадзілі з пікетамі і дэманстрацыямі пад расейскае консульства, якога з Кракаве ўжо няма (на шчасце). Нас здымалі з вакон на камеры, часам выходзіў незадаволены консул, стараючыся нас запалохаць і прагнаць, пастаянна мянты чапляліся. А мы ўсё прыходзілі і прамаўлялі. Прыносілі банэры, сцягі, фатаграфіі, вешалі з горадзе плакаты...
Сёння ўжо іншыя часы. Мы робім іншыя справы. Аднак помнім і будзем помніць аб усіх ахвярах кдбэшнай улады і яе праварадыкальных падсоскаў.
Сёння ў нашым рэгіёне галоўны фашыст (я ўпрошчваю, не чапляйцеся да слоў) - Крэмль. Хай ён і ўдала распаўсюджвае па ўсім свеце "міф антыфашызму", у які, на жаль, дагэтуль вераць розныя левыя і дэмакраты па ўсім свеце. Таму і далей трэба змагацца з ім. Хто як умее. І памятаць аб героях і ахвярах.
Памятаць - значыць змагацца!
👍4💯3🔥1💔1