Криштопу
У всех свои тараканы,
У Паши были свои,
Из глаз его смотрят раны,
Душа его — журавли.
Я сам иногда мечтаю
Закончить весь этот мир,
Но кеды рвутся к Китаю,
На родину, сквозь Памир.
Ты мне не снился ни разу,
Видно, спокойно тебе,
А я задыхаюсь газом,
Гнию в выхлопной трубе.
Знай, Павлик, ты был мне другом,
Способным всегда понять,
Вся наша редкая ругань —
В дорогу ручная кладь.
Пусть прибыл туда ты первый,
Дружище, меня дождись.
Пока веселятся стервы,
Пока не слетят вожди —
Мне хочется быть добрее,
Свободы хочу лизнуть,
Но бывшая добрая фея
Другой указала путь.
Я — раненая волчица,
Ты точно таким же был,
Скажи, как мне здесь не спиться
Среди буржуазных рыл?
Эх, Пашка, здесь всё не ровно,
И тьма не станет белей,
Мне выпала боль от Овна,
Теперь я хромой Водолей.
А помнишь, как на рассвете
На ржавых рельсах вдвоём…
Нас взрослость ловила в сети,
Прозрачен был водоём.
Но жизнь — это мутный омут,
И грязный, как ветхий хлев,
Где люди грызут солому,
И столько неверных плев.
Мой друг — тишина густая,
Пустотность и Карачай,
Больше альбом не листая,
Я еду к тебе, встречай…
Март 2019 г.
Саша "Нефер". Рукописи из шкатулки. Москва: Радикальная теория и практика, 2021.
У всех свои тараканы,
У Паши были свои,
Из глаз его смотрят раны,
Душа его — журавли.
Я сам иногда мечтаю
Закончить весь этот мир,
Но кеды рвутся к Китаю,
На родину, сквозь Памир.
Ты мне не снился ни разу,
Видно, спокойно тебе,
А я задыхаюсь газом,
Гнию в выхлопной трубе.
Знай, Павлик, ты был мне другом,
Способным всегда понять,
Вся наша редкая ругань —
В дорогу ручная кладь.
Пусть прибыл туда ты первый,
Дружище, меня дождись.
Пока веселятся стервы,
Пока не слетят вожди —
Мне хочется быть добрее,
Свободы хочу лизнуть,
Но бывшая добрая фея
Другой указала путь.
Я — раненая волчица,
Ты точно таким же был,
Скажи, как мне здесь не спиться
Среди буржуазных рыл?
Эх, Пашка, здесь всё не ровно,
И тьма не станет белей,
Мне выпала боль от Овна,
Теперь я хромой Водолей.
А помнишь, как на рассвете
На ржавых рельсах вдвоём…
Нас взрослость ловила в сети,
Прозрачен был водоём.
Но жизнь — это мутный омут,
И грязный, как ветхий хлев,
Где люди грызут солому,
И столько неверных плев.
Мой друг — тишина густая,
Пустотность и Карачай,
Больше альбом не листая,
Я еду к тебе, встречай…
Март 2019 г.
Саша "Нефер". Рукописи из шкатулки. Москва: Радикальная теория и практика, 2021.
💔6❤4🔥3👍1
Год заканчваецца вельмі дзіўна. Мітусні ў снежні было больш, чым звычайна. І дрэнных навін таксама. Асабліва бянтэжыла і адціскалася на думках чорнай плямай чарада навін аб смерцях людзей вядомых і невядомых, блізкіх і далёкіх.
Беларускую медыяпрастору ўзрушыла інфармацыя аб смерці вядомага блогера Мікіты Мелказёрава. Я не быў з ім знаёмы, але сачыў за дзейнасцю. Не буду распісвацца, скажу толькі, што гэта выдатны прыклад таго, як можна паступова, але даволі хутка расці і як прафесіанал (праца), і як грамадзянін (у сэнсе свядомасці і адказнасці за тое, што завецца res publica). 37 гадоў гэта вельмі мала, каб сыходзіць у бездань. Але 37 гадоў гэта даволі шмат, каб на заўсёды застацца ў гісторыі. У Мікіты гэта атрымалася. Нечаканасць - квіток у пантэон сучасных беларускіх культурніцкіх дзеячоў.
Тыдзень таму памёр мой дзядзя. Малодшы брат бацькі, 63 гады. Ягонае жыццё таксама абарваліся раптоўна - банальна адарваўся тромб. У мяне не было блізкіх адносін з ім, бо бацькі нашыя не вельмі ладзілі. Сваю дваюродную сястру я не ведаю, апрача яе імя, бачыўся толькі ў дзяцінстве з ёй. Дзядзя мог зрабіць кар'еру ў аграрным універы, падаваў надзеі маладога амбіцыйнага ветэрынара, але меў слабасць - любіў выпіць. Хутчэй за ўсё гэта і дапамагло яму сысці з гэтага свету. Але яго я добра памятаю, бо ў дзяцінстве і юнацтве і святы адзначалі разам, і на вёсцы працавалі. Бацька так з ім і не паладзіў. І ўжо не зробіць гэтага. Вось так заўсёды, не паспеваем памярыцца, выбачыць, развітацца...
Днямі таксама памёр вядомы музыка Крыс Ры. Я не быў фанатам, але цаніў ягоную творчасць, некалькі песень нават падабаліся. Яму было 74 гады і ён хварэў. Узрост таксама не вельмі адпаведны для сыходу з гэтага свету.
Чаму я згадваю аб ім? Таму што на Каляды заўсёды па радыё круцяць ягоную песню "Driving Home for Christmas". Сімвалічна ён адышоў на той свет як раз па дарозе да Раства.
Я хоць і не кіроўца, але раней таксама ўвесь час ездзіў дамоў на Раство, да бацькоў. Зараз яны вымушаныя прыязджаць да нас, пакутуючы ў бусах і цягніках, губляючы цэнны час жыцця на мяжы. Для мяне Каляды - гэта аб сям'і, аб дзяцінстве, аб чаканні цудаў. Ялінкі, цеплыя вечары, святочныя фільмы... усё гэта нагадвае аб бестурботным мінулым. І, канешне, падарункі і Святы Мікалай. Зараз я удзельнічаю ў гэтым перад усім для дачкі. Яна чакае, рыхтуецца да Святаў, якія напаўняюць сэнсам шэрыя зімы без снега і ўвогуле дзяцінства. І ты сам хочаш акунуцца ў атмасферу дабра, адпачынку і гармоніі, прынамсі на некалькі дзён. Каб атрымаць сваю дозу пазітыву дзеля чарговых крокаў па гэтым цярністым жыцці, якое можа абарвацца ў кожным моманце. Я ўжо ў такім узросце, што не чакаю падарункаў, але падчас Калядаў ўвесь час чакаю на цуд. Ува мне жыве дзіцёнак (у вас таксама?), які падтрымлівае тое добрае і светлае, што лёгка губляецца ў дарослым жыцці.
Адзін з такіх цудаў здарыўся. Улетку я пісаў, што ў Юстыны, мамы сябра маёй дачкі з дзяцячага садку, здарыўся моцны інсульт. Тады дактары далі ёй некалькі дзён, так бы мовіць, пахавалі. Праўда, дадалі, што калі яна выжыве, то гэта будзе цуд. І Юстына выжыла. Пазаўчора бачыў яе ў парку пасля 4 месяцаў у шпіталях. Яна малайчына, прага да жыцця, любоў да сына перамаглі смерць. Да поўнага аднаўлення яшчэ доўга, але гэта ўжо драбяза. Скажуць, што гэта медыцына, біялогія і гд. Але для мяне гэта цуд, які дае веру, натхняе, частуе нас дабрынёй.
Навошта я ўсё гэта пішу? Проста хачу чарговы раз паўтарыць, што не гледзячы на ўсё паскудства, якое нас акружае, на войны і рэпрэсіі, капіталізм, ўсе формы прыгнёту ды адсутнасць шчырасці, ёсць нешта добрае і вечнае. Мацнейшае за смерць.
І гэты пазітыў канцэнтруецца падчас навагодніх святаў. То не растрачвайце яго, не грэбуйце. Лепш, па магчымасці, пастаўце на паўзу ўсю мітусню і правядзіце некалькі дзён з сям'ёй і блізкімі вам людзьмі. Прыгадайце тое, што нас аб'ядноўвае, сагравае, узмацняе. І тых, каго няма побач і справу якіх варта працягваць. Усё будзе добра.
З Калядамі! 🎄
Беларускую медыяпрастору ўзрушыла інфармацыя аб смерці вядомага блогера Мікіты Мелказёрава. Я не быў з ім знаёмы, але сачыў за дзейнасцю. Не буду распісвацца, скажу толькі, што гэта выдатны прыклад таго, як можна паступова, але даволі хутка расці і як прафесіанал (праца), і як грамадзянін (у сэнсе свядомасці і адказнасці за тое, што завецца res publica). 37 гадоў гэта вельмі мала, каб сыходзіць у бездань. Але 37 гадоў гэта даволі шмат, каб на заўсёды застацца ў гісторыі. У Мікіты гэта атрымалася. Нечаканасць - квіток у пантэон сучасных беларускіх культурніцкіх дзеячоў.
Тыдзень таму памёр мой дзядзя. Малодшы брат бацькі, 63 гады. Ягонае жыццё таксама абарваліся раптоўна - банальна адарваўся тромб. У мяне не было блізкіх адносін з ім, бо бацькі нашыя не вельмі ладзілі. Сваю дваюродную сястру я не ведаю, апрача яе імя, бачыўся толькі ў дзяцінстве з ёй. Дзядзя мог зрабіць кар'еру ў аграрным універы, падаваў надзеі маладога амбіцыйнага ветэрынара, але меў слабасць - любіў выпіць. Хутчэй за ўсё гэта і дапамагло яму сысці з гэтага свету. Але яго я добра памятаю, бо ў дзяцінстве і юнацтве і святы адзначалі разам, і на вёсцы працавалі. Бацька так з ім і не паладзіў. І ўжо не зробіць гэтага. Вось так заўсёды, не паспеваем памярыцца, выбачыць, развітацца...
Днямі таксама памёр вядомы музыка Крыс Ры. Я не быў фанатам, але цаніў ягоную творчасць, некалькі песень нават падабаліся. Яму было 74 гады і ён хварэў. Узрост таксама не вельмі адпаведны для сыходу з гэтага свету.
Чаму я згадваю аб ім? Таму што на Каляды заўсёды па радыё круцяць ягоную песню "Driving Home for Christmas". Сімвалічна ён адышоў на той свет як раз па дарозе да Раства.
Я хоць і не кіроўца, але раней таксама ўвесь час ездзіў дамоў на Раство, да бацькоў. Зараз яны вымушаныя прыязджаць да нас, пакутуючы ў бусах і цягніках, губляючы цэнны час жыцця на мяжы. Для мяне Каляды - гэта аб сям'і, аб дзяцінстве, аб чаканні цудаў. Ялінкі, цеплыя вечары, святочныя фільмы... усё гэта нагадвае аб бестурботным мінулым. І, канешне, падарункі і Святы Мікалай. Зараз я удзельнічаю ў гэтым перад усім для дачкі. Яна чакае, рыхтуецца да Святаў, якія напаўняюць сэнсам шэрыя зімы без снега і ўвогуле дзяцінства. І ты сам хочаш акунуцца ў атмасферу дабра, адпачынку і гармоніі, прынамсі на некалькі дзён. Каб атрымаць сваю дозу пазітыву дзеля чарговых крокаў па гэтым цярністым жыцці, якое можа абарвацца ў кожным моманце. Я ўжо ў такім узросце, што не чакаю падарункаў, але падчас Калядаў ўвесь час чакаю на цуд. Ува мне жыве дзіцёнак (у вас таксама?), які падтрымлівае тое добрае і светлае, што лёгка губляецца ў дарослым жыцці.
Адзін з такіх цудаў здарыўся. Улетку я пісаў, што ў Юстыны, мамы сябра маёй дачкі з дзяцячага садку, здарыўся моцны інсульт. Тады дактары далі ёй некалькі дзён, так бы мовіць, пахавалі. Праўда, дадалі, што калі яна выжыве, то гэта будзе цуд. І Юстына выжыла. Пазаўчора бачыў яе ў парку пасля 4 месяцаў у шпіталях. Яна малайчына, прага да жыцця, любоў да сына перамаглі смерць. Да поўнага аднаўлення яшчэ доўга, але гэта ўжо драбяза. Скажуць, што гэта медыцына, біялогія і гд. Але для мяне гэта цуд, які дае веру, натхняе, частуе нас дабрынёй.
Навошта я ўсё гэта пішу? Проста хачу чарговы раз паўтарыць, што не гледзячы на ўсё паскудства, якое нас акружае, на войны і рэпрэсіі, капіталізм, ўсе формы прыгнёту ды адсутнасць шчырасці, ёсць нешта добрае і вечнае. Мацнейшае за смерць.
І гэты пазітыў канцэнтруецца падчас навагодніх святаў. То не растрачвайце яго, не грэбуйце. Лепш, па магчымасці, пастаўце на паўзу ўсю мітусню і правядзіце некалькі дзён з сям'ёй і блізкімі вам людзьмі. Прыгадайце тое, што нас аб'ядноўвае, сагравае, узмацняе. І тых, каго няма побач і справу якіх варта працягваць. Усё будзе добра.
З Калядамі! 🎄
❤8🎄3❤🔥2🥰1🕊1
Я скончыў гарадзенскі ліцэй, дзе вучыліся толькі старшакласнікі. Я быў у апошнім сярод 3-х 9-x класаў (у філалагічным расейскім), пазней засталіся толькі 10 і 11 класы.
У ліцэі мы мелі не толькі класных настаўнікаў_ц, але і шмат разнастайных культурніцкіх мерапрыемстваў. І літаратурныя гасцёўні, і адмысловыя спецкурсы (памятаю па літаратуры і па міравой этыцы філасофіі), і алімпіяды, і розныя творчыя конкурсы, і традыцыйную канферэнцыю "Міры майго Я". У 10 класе я меў нават даклад на гэтым мерапрыемствы наконт творчасці Толкіена. І ён настолькі спадабаўся ўсім, што мяне запрасілі прачытаць рэферат студэнтам у гарадзенскі ўнівер. Я нешта быў саромеўся і адмовіўся. За гэта на мяне пакрыўдзілася мая настаўніца па мове і літаратуры.
Таксама я ўдзельнічаў у гарадскіх алімпіядах па расейскай мове. Нават заняў 9 месца сярод 20 лепшых вучняў 10-х класаў па горадзе. Але лепшай за мяне была мая аднакласніца Аня, якая заняла першае месца. Яна была з тых "завучак", добра ведала правілы, але была не вельмі арыгінальная, не хапала драйву ў яе. Я быў хлопцам творчым, ды круціўся ў колах паэтаў, музыкаў, мастакоў ды перфомераў. Атмасфера была надзвычай цікавая і каларытныя і паўплывала на развіццё маёй асабовасці даволі істотна. Адным з першых людзей, які мяне адукаваў у гэтым плане быў вядомы сёння актор і блогер Вася Калач. Ён жа быў і правадыром нашага талкінісцкага руху і аб'яднання "Кола сініх траў". Але я не аб гэтым хацеў напісаць.
Увосень 1999 г. у ліцэі абвясцілі конкурс на найлепшы твор (свабодная форма), прысвечаны 2000-годдзю хрысціянства. Тады я ўжо пачынаў тэставаць сябе як літаратара. Шмат чытаў, і сам прабаваў пісаць. Я, натуральна, вырашыў паўдзельнічаць. Тым больш, што тады я быў шчыра веруючым маладзёнам. Па нядзелях у касцёл хадзіў. Фанатыкам я не быў і каталіцтва ў мяне асацыявалася больш з практыкаваннем дабра і распаўсюдам маральных каштоўнасцей. Карацей, напісаў я невялічкі тэксцік.
Прыходжу ў ліцэй у панядзелак, у нас першы ўрок алгебры. Ала Фёдараўна, настаўніца добрая, але часцяком залежная ад уласнага настрою, кажа ўсяму класу: А вось глядзіце, які сярод вас вучань ёсць. Ведаеце які? Усе не ў курсах, што там за вучань. І яна распавядае, што вось Саша атрымаў 1 месца ў конкурсе, напісаў эссэ, перамог усіх 11-класнікаў. Малайчына! Гонар! Мне, канешне, прыемна было, але перад усім неспадязвана,што перамог. Канешне грашовых прызоў не было, але мяне проста заўважылі ў ліцэі як здольнага пісаку.
Падчас выпускнога, на ўрачыстым канцэрце, ўручалі нейкія граматы-дыпломы. Мне ўручылі дыплом як найлепшаму знаўцы літаратуры і "Паэт года". Аня вельмі пакрыўдзілася, яна ж без памылак пісала і алімпіяды перамагала, А паэтам намбар уан аказаўся я. Пры ўсёй павазе, ну не было ў яе творчага агеньчыка, той іскры, якая робіць з чалавека нефармала. Ён або ёсць, або яго няма. Але які гонар адчула мая мама, калі мяне абвесцілі паэтам года! Эх, былі часы...
Я не дзеля таго, каб хваліцца, бо насамрэч няма чым. Пісьменнікам я не стаў, журналістам таксама. Паэтам з багемных салонаў тым больш. Нобелеўскую прэмію не атрымаў. Проста ў гэты калядны перыяд прыгадаў свой тэксцік, які перамог у нейкім маргінальным школьным конкурсе, і які нават увайшоў у зборнік ліцэйскх твораў вучняў і настаўнікаў. Зборнік маю дагэтуль. Там два маіх юнацкіх тэксты. Пераможны інспіраваны "Майстрам і Маргарытай" Булгакава, якім у той час я быў вельмі захоплены.
Сёння я ўжо не той хрысціянін, што быў чвэрць стагоддзя назад, але дагэтуль веру ў дабро і маральныя прынцыпы. Ніжэй дзялюся сваім творам.
У ліцэі мы мелі не толькі класных настаўнікаў_ц, але і шмат разнастайных культурніцкіх мерапрыемстваў. І літаратурныя гасцёўні, і адмысловыя спецкурсы (памятаю па літаратуры і па міравой этыцы філасофіі), і алімпіяды, і розныя творчыя конкурсы, і традыцыйную канферэнцыю "Міры майго Я". У 10 класе я меў нават даклад на гэтым мерапрыемствы наконт творчасці Толкіена. І ён настолькі спадабаўся ўсім, што мяне запрасілі прачытаць рэферат студэнтам у гарадзенскі ўнівер. Я нешта быў саромеўся і адмовіўся. За гэта на мяне пакрыўдзілася мая настаўніца па мове і літаратуры.
Таксама я ўдзельнічаў у гарадскіх алімпіядах па расейскай мове. Нават заняў 9 месца сярод 20 лепшых вучняў 10-х класаў па горадзе. Але лепшай за мяне была мая аднакласніца Аня, якая заняла першае месца. Яна была з тых "завучак", добра ведала правілы, але была не вельмі арыгінальная, не хапала драйву ў яе. Я быў хлопцам творчым, ды круціўся ў колах паэтаў, музыкаў, мастакоў ды перфомераў. Атмасфера была надзвычай цікавая і каларытныя і паўплывала на развіццё маёй асабовасці даволі істотна. Адным з першых людзей, які мяне адукаваў у гэтым плане быў вядомы сёння актор і блогер Вася Калач. Ён жа быў і правадыром нашага талкінісцкага руху і аб'яднання "Кола сініх траў". Але я не аб гэтым хацеў напісаць.
Увосень 1999 г. у ліцэі абвясцілі конкурс на найлепшы твор (свабодная форма), прысвечаны 2000-годдзю хрысціянства. Тады я ўжо пачынаў тэставаць сябе як літаратара. Шмат чытаў, і сам прабаваў пісаць. Я, натуральна, вырашыў паўдзельнічаць. Тым больш, што тады я быў шчыра веруючым маладзёнам. Па нядзелях у касцёл хадзіў. Фанатыкам я не быў і каталіцтва ў мяне асацыявалася больш з практыкаваннем дабра і распаўсюдам маральных каштоўнасцей. Карацей, напісаў я невялічкі тэксцік.
Прыходжу ў ліцэй у панядзелак, у нас першы ўрок алгебры. Ала Фёдараўна, настаўніца добрая, але часцяком залежная ад уласнага настрою, кажа ўсяму класу: А вось глядзіце, які сярод вас вучань ёсць. Ведаеце які? Усе не ў курсах, што там за вучань. І яна распавядае, што вось Саша атрымаў 1 месца ў конкурсе, напісаў эссэ, перамог усіх 11-класнікаў. Малайчына! Гонар! Мне, канешне, прыемна было, але перад усім неспадязвана,што перамог. Канешне грашовых прызоў не было, але мяне проста заўважылі ў ліцэі як здольнага пісаку.
Падчас выпускнога, на ўрачыстым канцэрце, ўручалі нейкія граматы-дыпломы. Мне ўручылі дыплом як найлепшаму знаўцы літаратуры і "Паэт года". Аня вельмі пакрыўдзілася, яна ж без памылак пісала і алімпіяды перамагала, А паэтам намбар уан аказаўся я. Пры ўсёй павазе, ну не было ў яе творчага агеньчыка, той іскры, якая робіць з чалавека нефармала. Ён або ёсць, або яго няма. Але які гонар адчула мая мама, калі мяне абвесцілі паэтам года! Эх, былі часы...
Я не дзеля таго, каб хваліцца, бо насамрэч няма чым. Пісьменнікам я не стаў, журналістам таксама. Паэтам з багемных салонаў тым больш. Нобелеўскую прэмію не атрымаў. Проста ў гэты калядны перыяд прыгадаў свой тэксцік, які перамог у нейкім маргінальным школьным конкурсе, і які нават увайшоў у зборнік ліцэйскх твораў вучняў і настаўнікаў. Зборнік маю дагэтуль. Там два маіх юнацкіх тэксты. Пераможны інспіраваны "Майстрам і Маргарытай" Булгакава, якім у той час я быў вельмі захоплены.
Сёння я ўжо не той хрысціянін, што быў чвэрць стагоддзя назад, але дагэтуль веру ў дабро і маральныя прынцыпы. Ніжэй дзялюся сваім творам.
❤5👍1🔥1😁1
Пилат
"Он душевно больной... Он больной..." - в который раз пронеслось у Пилата голове. Каждый день, каждый миг одни и те же мысли, множество мыслей затмевало его сознание. А он такой же слабый, как и тогда, с головным болями сидел в своём деревянном кресле, раньше оно было императорским троном.
"Боги, за что же?" - головные боли не покидали его всё это время.
"Сын плотника" - Пилат вскочил с места как и две тысячи лет тому назад. "О, Ника, на чьей ты стороне" - в его глазах был ужас. Пилат сделал пару шагов, стук которых оживлял то пространство, в котором были только Пилат, трон и пустота. Полная свобода и умиротворение, как он и хотел всю жизнь.
"О, боги, боги" - воскликнул он, не верил, не видел веру, не видел в ней спасения. Две тысячи лет искал, но только не нашёл её. А в тот прекрасный день у Пилата болела голова.
Он сказал Пилату, что Он - Истина - Ему не поверили.
Назвал Пилата добрым человеком - Его ударили.
Излечил Пилату головную боль - Его распяли.
Не верит после двух тысяч лет, а только ходит и думает о вере. Он верил в боль. "А ведь он действительно был!" - на мгновенье боли прекратились. "Я умываю руки, а-а-а!" - закричал он и упал на колени, схватившись за голову. И...
И снова боли.
"И страшен, и ясен, и даже прекрасен, " - говорил и улыбался, слушая это Люцифер.
Пилат не верил тогда, не верит сейчас, не поверит никогда.
"О, боги, боги"...
Декабрь 1999 г.
Человек должен быть верующим или искать веры, а иначе его жизнь пуста, пуста..."О, боги, боги", - говорил он сам себе, держась рукой за голову. Весь его облик изучал грозную и страдательную натуру. Его костлявая рука, одряхлевшая и потерявшая силу много лет назад, подпирала мучающуюся голову. Когда-то светлую и чистую, сильную и уверенную, а теперь просто мёртвую. И, действительно, за две тысячи лет не сильно изменилась, только всё болела. Глаза такие же впалые, короткие седые волосы, величавый римский нос, выступающие скулы, поседевшие брови сливались с морщинистым лбом. Его усталый, вечно ищущий взгляд смотрел в никуда: во время, в прошлое. Там он искал оправдания той ошибки, той роковой ошибки.
А. П. Чехов, Три сестры
"Он душевно больной... Он больной..." - в который раз пронеслось у Пилата голове. Каждый день, каждый миг одни и те же мысли, множество мыслей затмевало его сознание. А он такой же слабый, как и тогда, с головным болями сидел в своём деревянном кресле, раньше оно было императорским троном.
"Боги, за что же?" - головные боли не покидали его всё это время.
"Сын плотника" - Пилат вскочил с места как и две тысячи лет тому назад. "О, Ника, на чьей ты стороне" - в его глазах был ужас. Пилат сделал пару шагов, стук которых оживлял то пространство, в котором были только Пилат, трон и пустота. Полная свобода и умиротворение, как он и хотел всю жизнь.
"О, боги, боги" - воскликнул он, не верил, не видел веру, не видел в ней спасения. Две тысячи лет искал, но только не нашёл её. А в тот прекрасный день у Пилата болела голова.
Он сказал Пилату, что Он - Истина - Ему не поверили.
Назвал Пилата добрым человеком - Его ударили.
Излечил Пилату головную боль - Его распяли.
Не верит после двух тысяч лет, а только ходит и думает о вере. Он верил в боль. "А ведь он действительно был!" - на мгновенье боли прекратились. "Я умываю руки, а-а-а!" - закричал он и упал на колени, схватившись за голову. И...
И снова боли.
"И страшен, и ясен, и даже прекрасен, " - говорил и улыбался, слушая это Люцифер.
Пилат не верил тогда, не верит сейчас, не поверит никогда.
"О, боги, боги"...
Декабрь 1999 г.
❤3👍2🔥1
Пазаўчора, на дзень народзінаў аднаго цікавага польскага радыкальнага мысляра Яна Вацлава Махайскага (1866-1926), кракаўскія таварышы прыгадалі, што у вольным доступе ёсць пдф кнігі 2024 г., прысвечанай польскім анархістам-інтэлектуалам на мяжы XIX-XX ст. Аўтарам з'яўляецца адзін не вельмі вядомы гісторык)
Аб выхадзе кнігі, дарэчы, калісьці паведамляў суседні канал.
Аб выхадзе кнігі, дарэчы, калісьці паведамляў суседні канал.
🔥6👍5
Ніколі не падводзіў асабістыя вынікі года афіцыйна, але калі ўжо маю канальчык, то паспрабую гэта зрабіць па пунктах.
Расчараванне года. Некаторыя анархісты. Людзі, якія кажуць адно, робяць іншае. Людзі, якія крывадушныя. Людзі, у каторых комплексы перамагаюць чалавечнасць. Якія не шануюць працу іншых людзей. Людзі з раздзьмуханым эга, за якімі не ідуць справы. Мучаўся з думкамі аб паводзінах адной асобы увесь снежань. Толькі адпусціла, і ўчора даведаўся аб подлым захаванні, гэтым разам ў стасунку да мяне. Гэта выбіла мяне з навагодняга настрою і накрыла прыкрасцю. Як мне сказалі, можа і лепей, што гэта здарылася яшчэ ў гэтым годзе, каб далей рухацца без такіх людзей. Так, у наступным годзе мне з гэтай пустэчай не па дарозе. Сабакі брэшуць, караван ідзе далей.
Дапамога. У гэтым годзе я рэгулярна данаціў на Украіну і на беларускіх палітвязняў. Фінансавая дапамога можа падавацца кроплей у моры, але кропля камень точыць.
Тэксты. Напісаў некалькі навуковых артыкулаў, некалькі апублікаваў. Адзін з маіх тэкстаў пераклалі на гішпанскую мову. У сваю чаргу нашу з таварышамі кнігу пераклалі на расейскую і ангельскую мовы. Напісаў некалькі публіцыстычных тэкстаў, некалькі вершаў. Завёў тэлеграм канал. Пісаў, пішу і буду пісаць лісты палітвязням. І чакаю сваіх сяброў на волі.
Падарожжы. Пабываў у польскіх гарадах, у якіх не быў больш за 10, а то і 20 год: Люблін, Лодзь, Шчэцін. Двойчы быў ў Татрах. З новых мясцінаў - Палянчык на возеры Саліна. Замежжа: Францыя, Германія, Грэцыя, Славакія, ЗША.
Кнігі. Прачытаў некалькі кніг мастацкай літаратуры, якой чытаю мала, бо трэба навуковую штудзіраваць ды публіцыстыку розную. І кароткі час адведзены на мастацкія творы з'яўляецца сапраўднай асалодай. Асабліва па-беларуску.
Здароўе. Старэю. Пачаў піць таблеткі ад павышанага ціску, які, як прыпадковы выявілася ў верасні, будзе маім пастаянным спадарожнікам па жыцці. Пачаў рабіць адцісканні і дарабіўся ціску. Але гэта спадчыннае і не самае горшае. Прарвемся.
Дасягненні. Самае галоўнае - ў красавіку я прабяжаў марафон. Першы ў жыцці і з даволі добрым вынікам як на мой узрост і падрыхтоўку. Канкрэтны час называць не буду, але ён быў меншы, чым 3 гадзіны 45 хвілін. Праз праблемы з ціскам быў вымушаны не бегаць 4 месяцы. У спорце гэта завецца "адкат". Паставіў сабе мэту да НГ вярнуцца ў норму. 1 снежня вярнуўся да бегу. Пачаў з 7 км тры разы на тыдзень, дакідваючы па 2 км кожны тыдзень. Год скончваю на 15 км за прабежку. Ці то нэрвы, ці таблеткі ад ціску ўплываюць, але бегаць пачаў хутчэй і пульс не скача як раней. Бег - цудоўная форма прыводзіць думкі ў парадак.
Кіно. Фільмаў гляджу мала. Найбольш уразіў - францускі "Delicious" (Смаката, 2025). Класавая барацьба без пераносных сэнсаў. Можа падавацца павярхоўным, але ёсць у ім глыбокія думкі. І, канешне, "Платформа 2" (El Hoyo, 2024). Геніяльны гішпанскі фільм, які з чыстым сумленнем раю ўсім. Першая серыя выйшла ў 2019 г. і вельмі мяне ўразіла. Абмяркоўвалі яе з Ігарам Аліневічам. Другая - працяг, мо і не такі арыгінальны, але такі ж моцны і кранаючы тэму пад назвай "вязніца = чалавек, грамадства, сацыяльныя інстытуты, рэлігія, рэвалюцыя... "
Серыялаў таксама мала гляджу. Нейкіх прарываў не было. Ужо пісаў, што асабіста для мяне 2 сезон "Белага Лотаса" даў глебу для разважанняў аб каханні і адносінах у парах. І ўвогуле, самы геніяльны серыял усіх часоў - гэта" Твін Пікс".
Аб смерцях пісаць не буду. З жыцця адышлі сябры, знаёмыя, сваякі. Але жыццё перамагае смерць. У гэтым годзе ў розных сяброў нарадзіліся дзеці - гэта заўсёды добрыя навіны. За ўсіх шчыра рады.
Каштоўнасці. Усё больш і больш упэўніваюся ў перакананні, што самыя блізкія людзі, гэта і ёсць найважнейшая вартасць. І калі яны гарманічна ўпісваюцца ў тваё жыццё, калі ўсе адчуваюць свабоду і калі не кульгае здароўе, то ўсё можна пераадолець. Нават калі адзін з гэтых фактараў цягне ўніз, іншыя дапамогуць заставацца на плаву. Блізкіх людзей катастрафічна мала, але яны ёсць. І дзякуй ім усім за падтрымку!
Расчараванне года. Некаторыя анархісты. Людзі, якія кажуць адно, робяць іншае. Людзі, якія крывадушныя. Людзі, у каторых комплексы перамагаюць чалавечнасць. Якія не шануюць працу іншых людзей. Людзі з раздзьмуханым эга, за якімі не ідуць справы. Мучаўся з думкамі аб паводзінах адной асобы увесь снежань. Толькі адпусціла, і ўчора даведаўся аб подлым захаванні, гэтым разам ў стасунку да мяне. Гэта выбіла мяне з навагодняга настрою і накрыла прыкрасцю. Як мне сказалі, можа і лепей, што гэта здарылася яшчэ ў гэтым годзе, каб далей рухацца без такіх людзей. Так, у наступным годзе мне з гэтай пустэчай не па дарозе. Сабакі брэшуць, караван ідзе далей.
Дапамога. У гэтым годзе я рэгулярна данаціў на Украіну і на беларускіх палітвязняў. Фінансавая дапамога можа падавацца кроплей у моры, але кропля камень точыць.
Тэксты. Напісаў некалькі навуковых артыкулаў, некалькі апублікаваў. Адзін з маіх тэкстаў пераклалі на гішпанскую мову. У сваю чаргу нашу з таварышамі кнігу пераклалі на расейскую і ангельскую мовы. Напісаў некалькі публіцыстычных тэкстаў, некалькі вершаў. Завёў тэлеграм канал. Пісаў, пішу і буду пісаць лісты палітвязням. І чакаю сваіх сяброў на волі.
Падарожжы. Пабываў у польскіх гарадах, у якіх не быў больш за 10, а то і 20 год: Люблін, Лодзь, Шчэцін. Двойчы быў ў Татрах. З новых мясцінаў - Палянчык на возеры Саліна. Замежжа: Францыя, Германія, Грэцыя, Славакія, ЗША.
Кнігі. Прачытаў некалькі кніг мастацкай літаратуры, якой чытаю мала, бо трэба навуковую штудзіраваць ды публіцыстыку розную. І кароткі час адведзены на мастацкія творы з'яўляецца сапраўднай асалодай. Асабліва па-беларуску.
Здароўе. Старэю. Пачаў піць таблеткі ад павышанага ціску, які, як прыпадковы выявілася ў верасні, будзе маім пастаянным спадарожнікам па жыцці. Пачаў рабіць адцісканні і дарабіўся ціску. Але гэта спадчыннае і не самае горшае. Прарвемся.
Дасягненні. Самае галоўнае - ў красавіку я прабяжаў марафон. Першы ў жыцці і з даволі добрым вынікам як на мой узрост і падрыхтоўку. Канкрэтны час называць не буду, але ён быў меншы, чым 3 гадзіны 45 хвілін. Праз праблемы з ціскам быў вымушаны не бегаць 4 месяцы. У спорце гэта завецца "адкат". Паставіў сабе мэту да НГ вярнуцца ў норму. 1 снежня вярнуўся да бегу. Пачаў з 7 км тры разы на тыдзень, дакідваючы па 2 км кожны тыдзень. Год скончваю на 15 км за прабежку. Ці то нэрвы, ці таблеткі ад ціску ўплываюць, але бегаць пачаў хутчэй і пульс не скача як раней. Бег - цудоўная форма прыводзіць думкі ў парадак.
Кіно. Фільмаў гляджу мала. Найбольш уразіў - францускі "Delicious" (Смаката, 2025). Класавая барацьба без пераносных сэнсаў. Можа падавацца павярхоўным, але ёсць у ім глыбокія думкі. І, канешне, "Платформа 2" (El Hoyo, 2024). Геніяльны гішпанскі фільм, які з чыстым сумленнем раю ўсім. Першая серыя выйшла ў 2019 г. і вельмі мяне ўразіла. Абмяркоўвалі яе з Ігарам Аліневічам. Другая - працяг, мо і не такі арыгінальны, але такі ж моцны і кранаючы тэму пад назвай "вязніца = чалавек, грамадства, сацыяльныя інстытуты, рэлігія, рэвалюцыя... "
Серыялаў таксама мала гляджу. Нейкіх прарываў не было. Ужо пісаў, што асабіста для мяне 2 сезон "Белага Лотаса" даў глебу для разважанняў аб каханні і адносінах у парах. І ўвогуле, самы геніяльны серыял усіх часоў - гэта" Твін Пікс".
Аб смерцях пісаць не буду. З жыцця адышлі сябры, знаёмыя, сваякі. Але жыццё перамагае смерць. У гэтым годзе ў розных сяброў нарадзіліся дзеці - гэта заўсёды добрыя навіны. За ўсіх шчыра рады.
Каштоўнасці. Усё больш і больш упэўніваюся ў перакананні, што самыя блізкія людзі, гэта і ёсць найважнейшая вартасць. І калі яны гарманічна ўпісваюцца ў тваё жыццё, калі ўсе адчуваюць свабоду і калі не кульгае здароўе, то ўсё можна пераадолець. Нават калі адзін з гэтых фактараў цягне ўніз, іншыя дапамогуць заставацца на плаву. Блізкіх людзей катастрафічна мала, але яны ёсць. І дзякуй ім усім за падтрымку!
❤11❤🔥2👍1
Асаблівым генератарам, які дае надзею і падтрымлівае, з'яўляецца дачка. Учора, бачучы што я крыху паніклы, малявала мне сэрцайкі і магутна дапамагала. Гэта шчасце.
Жадаю і вам, каб незалежна ад абставін, пастаяннага напружання і стрэсавых сітуацый, вакол вас былі людзі, якія заўсёды дапамогуць і напоўняць вашае жыццё сэнсам.
Дабра, здароўя, аптымізму і сіл. Бо дэманы хоць і старыя, але ж моцна трымаюцца за свае карыты. Трэба сілы, каб дапамагчы ім кануць у Лету. І ўнутраная гармонія. Будзе цяжка, але мы абавязкова зробім гэта. Беларусь і Украіна павінны быць вольнымі.
Усіх з надыходзячым Новым 2026 Годам! 🎄
Жадаю і вам, каб незалежна ад абставін, пастаяннага напружання і стрэсавых сітуацый, вакол вас былі людзі, якія заўсёды дапамогуць і напоўняць вашае жыццё сэнсам.
Дабра, здароўя, аптымізму і сіл. Бо дэманы хоць і старыя, але ж моцна трымаюцца за свае карыты. Трэба сілы, каб дапамагчы ім кануць у Лету. І ўнутраная гармонія. Будзе цяжка, але мы абавязкова зробім гэта. Беларусь і Украіна павінны быць вольнымі.
Усіх з надыходзячым Новым 2026 Годам! 🎄
❤9👍2❤🔥1
В памяти шум сосновых лесов,
Не суждено нам с тобою куражиться.
Я так увлёкся песнями сов,
Но совы не то, чем они кажутся.
Сколько в твоей голове миров?
Все люди не то, чем они хвалятся.
Везу на помойку утопию слов,
Слова слова снег, хлопьями валятся.
Я повзрослел невзначай вчера,
Сорвав беззаботность словно погоны.
Я стал светлее даже, чем Ра,
Что мироточит, как в храме иконы.
Сон - королевство кривых зеркал,
Замки с горами пустой посуды.
Где закат, что над лесом мерцал?
Закаты все врут - пусть врут, me la suda.
3 июля 2018 г.
Не суждено нам с тобою куражиться.
Я так увлёкся песнями сов,
Но совы не то, чем они кажутся.
Сколько в твоей голове миров?
Все люди не то, чем они хвалятся.
Везу на помойку утопию слов,
Слова слова снег, хлопьями валятся.
Я повзрослел невзначай вчера,
Сорвав беззаботность словно погоны.
Я стал светлее даже, чем Ра,
Что мироточит, как в храме иконы.
Сон - королевство кривых зеркал,
Замки с горами пустой посуды.
Где закат, что над лесом мерцал?
Закаты все врут - пусть врут, me la suda.
3 июля 2018 г.
👍4🔥2
Раней я вельмі любіў футбол. Перад усім любіў яго практыкаваць, то бок гуляць. Памятаю, як у гадоў 6 згуляў ва двары з сябрамі (2 на 2) першы раз у футбік. Наступныя 30 год футбол стаў маім нефармальным хобі.
Глядзець матчы як таксама вельмі любіў, асабліва ў дзяцінстве і юнацтве. Перад усім чэмпіянат свету, Еўропы і Лігу чэмпіёнаў (Барселона са Стоічкавым, Куманам і Рамарыё была для мяне першым фут-агнём). Але ў 90-я таксама глядзеў гульні расейскай лігі (заўзеў за Спартак) і, канешне, беларускай, якія па БТ вёў таленавіты каментатар Уладзімір Навіцкі. Па-беларуску.
Першы свой чэмпіянат свету я паглядзеў у 1994 г. Тады я быў апантаны футболам, у мяне былі часопісы са зборнымі, куды трэба было наклеіваць фоткі футбалістаў. Я мог пералічыць амаль палову кожнай еўрапейскай зборнай, а таксама некаторых вядомых каманд (Аргентыне, Бразілія). Як сёння памятаю, як глядзеў фінал у ліпені 1994 г. у Берасці. Бразілія і Італія с зорным саставамі толькі па пенальці вызначылі пераможцу. Шкада было Раберта Баджа і радаваўся за Рамарыё. Але ж у 10 гадоў Марадона быў маім футбольным эталонам. А падчас чэмпіянату ў ЗША яго дыскваліфікавалі, хіба за какаін. Тады з'явіліся першыя думкі, што не ўсё так проста ў вялікім футболе, А твае куміры не такія ўжо і куміры.
Улетку, калі я прыяжджаў да бабулі і сваякоў у Брэст, я з братам ды сябрамі мог гуляць у футбол па тры разы на дзень. Гэта быў сапраўдны кайф. Калі нікога не было, я мог сам выходзіць з мячыкам на падворак ці стадыён і вучыцца набіваць мяч на назе ці адпрацоўваць удары па брамцы. Пасля 7 класа ў польскім лагеры я перамог нават лепшых за мяне футбалістаў у спаборніцтвах па нібіванню мяча на назе - набіў 44 разы. Тады я гэтым вельмі ганарыўся.
У 3-4 класе я запісаўся на секцыю ў нашай школе. Але наш трэнер Віктар Нікалаевіч бухаў. Былі разы, што па вечарах натоўп хлопцаў, якія прыходзілі ў спартовую залю на трэніроўкі, змушаныя былі ісці па яго і прыводзіць трэнера з дому. П'янага, які забіваў на трэнінгі. У некаторых хлопцаў быў патэнцыял, але наша каманда "Надзея" на гарадскіх спаборніцтвах звычайна прайгравала. Гэта было не сур' ёзна. У 11 класе я ўдзельнічаў ад ліцэя ў гарадскіх спаборніцтвах, але таксама без поспеху.
Памятаю, як у 90-я са старэйшым траюродным братам хадзіў на матчы Нёмана і Кардан Флайерса на стадыёнКрасное Знамя, Нёман. Яшчэ перад рамонтам, з савецкімі драўлянымі лаўкамі. Было файна.
З сябрамі мы гулялі ў футбік ва двары рэгулярна. А яшчэ ў "квадрат" (хто памятае такую гульню?), ў "рачка" ці яго спрошчаную версію "адно крананне" і ў "тысячу". Усе гэтыя гульні з мячом вельмі цікавыя і былі даступныя амаль у кожным двары спальнага раёна. Толькі для "1000" патрэбныя былі вялікія брамы, дзеля гэтага мы хадзілі на "сельху" - стадыён аграрнага універа. Гульні аб'ядноўвалі хлопцаў з суседніх дамоў, розных узростаў і сацыяльнага статусу. Сацыялізавалі нас. Падаецца, што бавіць час разам на стадыёне - лепшы выбар ад нюхання клею ці раённых разборак. Патрэбны быў толькі мяч. І мне на 10-годдзе бацька прывёз з Германіі сапраўдны скураны мяч. Гэта было крута. Гэтым мячыкам увесь двор гуляў гадоў 5, пакуль канчаткова яго не знішчылі. Нават старэйшыя хлопцы прыходзілі яго пазычаць для гульняў.
Гуляў я ў футбік і ў вёсцы, каля фермы, дзе некалі працаваў мой дзед і ў летніх лагерах, і ў спёку і пад дажджом. Рамантыка. І ў Штатах на школьным стадыёне ў Чыкага, і ў Польшчы ў розных месцах.
Менавіта ў Кракаве ў далёкім 2008 г. у нас стыхійна з'явіласа каманда. Знаёмыя паклікалі на нізавы турнір з нагоды Дня незалежнасці 11 лістапада. На тым мерапрыемстве прыдумалі, што можна стварыць нізавую аматарскую лігу і гуляць па выходных у футбік. Так і з'явілася Podgórska Ekstraklasa. Спачатку мы сустракаліся на вельмі каларытным старым стадыёне на ўзвышшы, у парку. Пазней пранесліся на тзв. орлік, мініполе са штучнай, але класнай паверхняй каля адной з кракаўскіх школ. І цягам 10 год спаборнічалі.
Глядзець матчы як таксама вельмі любіў, асабліва ў дзяцінстве і юнацтве. Перад усім чэмпіянат свету, Еўропы і Лігу чэмпіёнаў (Барселона са Стоічкавым, Куманам і Рамарыё была для мяне першым фут-агнём). Але ў 90-я таксама глядзеў гульні расейскай лігі (заўзеў за Спартак) і, канешне, беларускай, якія па БТ вёў таленавіты каментатар Уладзімір Навіцкі. Па-беларуску.
Першы свой чэмпіянат свету я паглядзеў у 1994 г. Тады я быў апантаны футболам, у мяне былі часопісы са зборнымі, куды трэба было наклеіваць фоткі футбалістаў. Я мог пералічыць амаль палову кожнай еўрапейскай зборнай, а таксама некаторых вядомых каманд (Аргентыне, Бразілія). Як сёння памятаю, як глядзеў фінал у ліпені 1994 г. у Берасці. Бразілія і Італія с зорным саставамі толькі па пенальці вызначылі пераможцу. Шкада было Раберта Баджа і радаваўся за Рамарыё. Але ж у 10 гадоў Марадона быў маім футбольным эталонам. А падчас чэмпіянату ў ЗША яго дыскваліфікавалі, хіба за какаін. Тады з'явіліся першыя думкі, што не ўсё так проста ў вялікім футболе, А твае куміры не такія ўжо і куміры.
Улетку, калі я прыяжджаў да бабулі і сваякоў у Брэст, я з братам ды сябрамі мог гуляць у футбол па тры разы на дзень. Гэта быў сапраўдны кайф. Калі нікога не было, я мог сам выходзіць з мячыкам на падворак ці стадыён і вучыцца набіваць мяч на назе ці адпрацоўваць удары па брамцы. Пасля 7 класа ў польскім лагеры я перамог нават лепшых за мяне футбалістаў у спаборніцтвах па нібіванню мяча на назе - набіў 44 разы. Тады я гэтым вельмі ганарыўся.
У 3-4 класе я запісаўся на секцыю ў нашай школе. Але наш трэнер Віктар Нікалаевіч бухаў. Былі разы, што па вечарах натоўп хлопцаў, якія прыходзілі ў спартовую залю на трэніроўкі, змушаныя былі ісці па яго і прыводзіць трэнера з дому. П'янага, які забіваў на трэнінгі. У некаторых хлопцаў быў патэнцыял, але наша каманда "Надзея" на гарадскіх спаборніцтвах звычайна прайгравала. Гэта было не сур' ёзна. У 11 класе я ўдзельнічаў ад ліцэя ў гарадскіх спаборніцтвах, але таксама без поспеху.
Памятаю, як у 90-я са старэйшым траюродным братам хадзіў на матчы Нёмана і Кардан Флайерса на стадыён
З сябрамі мы гулялі ў футбік ва двары рэгулярна. А яшчэ ў "квадрат" (хто памятае такую гульню?), ў "рачка" ці яго спрошчаную версію "адно крананне" і ў "тысячу". Усе гэтыя гульні з мячом вельмі цікавыя і былі даступныя амаль у кожным двары спальнага раёна. Толькі для "1000" патрэбныя былі вялікія брамы, дзеля гэтага мы хадзілі на "сельху" - стадыён аграрнага універа. Гульні аб'ядноўвалі хлопцаў з суседніх дамоў, розных узростаў і сацыяльнага статусу. Сацыялізавалі нас. Падаецца, што бавіць час разам на стадыёне - лепшы выбар ад нюхання клею ці раённых разборак. Патрэбны быў толькі мяч. І мне на 10-годдзе бацька прывёз з Германіі сапраўдны скураны мяч. Гэта было крута. Гэтым мячыкам увесь двор гуляў гадоў 5, пакуль канчаткова яго не знішчылі. Нават старэйшыя хлопцы прыходзілі яго пазычаць для гульняў.
Гуляў я ў футбік і ў вёсцы, каля фермы, дзе некалі працаваў мой дзед і ў летніх лагерах, і ў спёку і пад дажджом. Рамантыка. І ў Штатах на школьным стадыёне ў Чыкага, і ў Польшчы ў розных месцах.
Менавіта ў Кракаве ў далёкім 2008 г. у нас стыхійна з'явіласа каманда. Знаёмыя паклікалі на нізавы турнір з нагоды Дня незалежнасці 11 лістапада. На тым мерапрыемстве прыдумалі, што можна стварыць нізавую аматарскую лігу і гуляць па выходных у футбік. Так і з'явілася Podgórska Ekstraklasa. Спачатку мы сустракаліся на вельмі каларытным старым стадыёне на ўзвышшы, у парку. Пазней пранесліся на тзв. орлік, мініполе са штучнай, але класнай паверхняй каля адной з кракаўскіх школ. І цягам 10 год спаборнічалі.
👍3❤2🔥2❤🔥1🥰1
Наша каманда называлася Анарха-Камуна. Калі ўсё толькі пачыналася, мне хацелася, каб там гулялі асобы анарха і антыфашысцкіх поглядаў. На жаль, гэта было амаль нерэальна. Таму хто толькі у нас у камандзе не гуляў. Албанцы, беларусы і украінцы, французы і грузіны, іспанцы і палякі, харваты.
Асобы з Казахстану і Расеі, і хіба нават мексіканец быў. Мо на каго і забыўся, бо архіваў мы не вялі. Такі спартыўны міні-інтэрнацыянал. Ратацыя была вялікая, але і касцяк захоўваўся. Пра нас ведалі ў Кракаве, запрашалі на нейкія турніры. Канешне, хацелася, каб усе хлопцы былі бліжэй да лібертарных ідэй, але ж так не было. Аднак усе выступалі пад брэндам Анарха-Камуны і нейкая салідарнасць, сяброўства і асяроддзе агульных поглядаў было. Большасць таксама пагаджалася, што камерцыялізацыя спорту да дабра не вядзе. Таму прынамсі нейкае падабенства лібертарных ідэй каманда прапагавала. Іншыя каманды ведалі, што існуюць анархісты і што акрамя футболу ладзяць у горадзе нейкія акцыі, часам даволі гучныя, і займаюцца іншымі справамі. Бадай адзінае інтэрвью, якое зрабіў з камандай таварыш, апублікавана ў вядомым анарха-часопісе "Inny Świat" (nr 39/40 за 2013 г.) Хай будзе для будучых даследчыкаў нізавых спартыўных ініцыятыў.
Але час не шкадуе нікога. Людзі старэюць, з'язджаюць, заводзяць сем' і і гд. Наша ліга паступова завершыла існаванне, таксама як і Анарха-Камуна. Думаю, што я мог бы цягнуць і далей каманду, каб не адно але. Хлопцы арганізоўваліся і без лігі, рабілі і робяць трэнінгы на орліку студэнцкага гарадка. Частка не пакінула футбол і сёння выступае за каманду Палессе Юнайтэд, удзельнічае у турнірах. Ганаруся хлопцамі!
Менавіта на тым орліку ў далёкім 2017 г. я і скончыў сваю "кар'еру" футбаліста, банальна парваўшы звязкі падчас трэнінгу (разрыў пярэдняй крыжа падобнай - ACL). Мне рабілі дзве аперацыі на калене. Дзве, таму што гэтыя гора-дактары адразу не пабачылі, што ў мяне не толькі меніск пашкоджаны, але перад усім звязкі парваныя. Аперацыі мо і не складаныя, але вяртанне да здароўя і рэабілітацыі гэта вельмі і вельмі сур'ёзная справа, якая патрабуе не толькі часу, але дэтэрмінацыі і адказнасці. Цябе выбівае з нармальнасці на добрых некалькі месяцаў. Акрамя таго не так лёгка знайсці рэабілітолага. Карацей, калена сваё я паправіў, але да футбіка не вярнуўся, бо ў калене не ўсё ідэальна і баюся, што ізноўку магу яго пашкодзіць. Дарэчы, часам, ці то падчас змены надвор'я ці магнітных бур, якіх я ніколі не бачыў, але калена ные, цягне. Таму амінаю канькі, лыжы і футбік. Па статыстыцы ўласна футбол і лыжы лідэры па сарваных звязках.
Раней трошкі сумаваў па футболе. Усё ж такі гэта сацыяльная гульня, гульня двароў і нізоў, А не тое, ува што перарабілі сучасны спорт. Зараз ужо не сумую. Ну і глядзець матчы я таксама даўно перастаў. Апошні чэмпіянат свету ляцеў у мяне на праектары ў 2018 г., але больш як фон, бо быў цяжкі перыяд у жыцці. Я разумею, што людзі патрабуюць шоў, але гэта не для мяне. Страта часу сачыць за ўсім гэты. Хаця, напрыклад, адзін сябар юнацтва мне казаў яшчэ 20 год таму, што ён сочыць за чэмпіянатам па футболе і хакеі, таму што любіць лічыць, пралічваць паразы, перамогі, патэнцыйныя камбінацыі плэй-офаў. У яго проста матэматычны склад розуму і ўсе гэтыя лічбы як у Матрыксе прыемней назіраць праз адсочванне турнірных табліц розных чэмпіянатаў. Але я просты гуманітарый, мне была цікава практыка футболу, які назаўсёды застанецца для мяне рамантычным дзіцяча-юнацкім успамінам. Вось такі мой своеасаблівы гімн футболу.
Футбік памёр, хай жыве футбік!
Асобы з Казахстану і Расеі, і хіба нават мексіканец быў. Мо на каго і забыўся, бо архіваў мы не вялі. Такі спартыўны міні-інтэрнацыянал. Ратацыя была вялікая, але і касцяк захоўваўся. Пра нас ведалі ў Кракаве, запрашалі на нейкія турніры. Канешне, хацелася, каб усе хлопцы былі бліжэй да лібертарных ідэй, але ж так не было. Аднак усе выступалі пад брэндам Анарха-Камуны і нейкая салідарнасць, сяброўства і асяроддзе агульных поглядаў было. Большасць таксама пагаджалася, што камерцыялізацыя спорту да дабра не вядзе. Таму прынамсі нейкае падабенства лібертарных ідэй каманда прапагавала. Іншыя каманды ведалі, што існуюць анархісты і што акрамя футболу ладзяць у горадзе нейкія акцыі, часам даволі гучныя, і займаюцца іншымі справамі. Бадай адзінае інтэрвью, якое зрабіў з камандай таварыш, апублікавана ў вядомым анарха-часопісе "Inny Świat" (nr 39/40 за 2013 г.) Хай будзе для будучых даследчыкаў нізавых спартыўных ініцыятыў.
Але час не шкадуе нікога. Людзі старэюць, з'язджаюць, заводзяць сем' і і гд. Наша ліга паступова завершыла існаванне, таксама як і Анарха-Камуна. Думаю, што я мог бы цягнуць і далей каманду, каб не адно але. Хлопцы арганізоўваліся і без лігі, рабілі і робяць трэнінгы на орліку студэнцкага гарадка. Частка не пакінула футбол і сёння выступае за каманду Палессе Юнайтэд, удзельнічае у турнірах. Ганаруся хлопцамі!
Менавіта на тым орліку ў далёкім 2017 г. я і скончыў сваю "кар'еру" футбаліста, банальна парваўшы звязкі падчас трэнінгу (разрыў пярэдняй крыжа падобнай - ACL). Мне рабілі дзве аперацыі на калене. Дзве, таму што гэтыя гора-дактары адразу не пабачылі, што ў мяне не толькі меніск пашкоджаны, але перад усім звязкі парваныя. Аперацыі мо і не складаныя, але вяртанне да здароўя і рэабілітацыі гэта вельмі і вельмі сур'ёзная справа, якая патрабуе не толькі часу, але дэтэрмінацыі і адказнасці. Цябе выбівае з нармальнасці на добрых некалькі месяцаў. Акрамя таго не так лёгка знайсці рэабілітолага. Карацей, калена сваё я паправіў, але да футбіка не вярнуўся, бо ў калене не ўсё ідэальна і баюся, што ізноўку магу яго пашкодзіць. Дарэчы, часам, ці то падчас змены надвор'я ці магнітных бур, якіх я ніколі не бачыў, але калена ные, цягне. Таму амінаю канькі, лыжы і футбік. Па статыстыцы ўласна футбол і лыжы лідэры па сарваных звязках.
Раней трошкі сумаваў па футболе. Усё ж такі гэта сацыяльная гульня, гульня двароў і нізоў, А не тое, ува што перарабілі сучасны спорт. Зараз ужо не сумую. Ну і глядзець матчы я таксама даўно перастаў. Апошні чэмпіянат свету ляцеў у мяне на праектары ў 2018 г., але больш як фон, бо быў цяжкі перыяд у жыцці. Я разумею, што людзі патрабуюць шоў, але гэта не для мяне. Страта часу сачыць за ўсім гэты. Хаця, напрыклад, адзін сябар юнацтва мне казаў яшчэ 20 год таму, што ён сочыць за чэмпіянатам па футболе і хакеі, таму што любіць лічыць, пралічваць паразы, перамогі, патэнцыйныя камбінацыі плэй-офаў. У яго проста матэматычны склад розуму і ўсе гэтыя лічбы як у Матрыксе прыемней назіраць праз адсочванне турнірных табліц розных чэмпіянатаў. Але я просты гуманітарый, мне была цікава практыка футболу, які назаўсёды застанецца для мяне рамантычным дзіцяча-юнацкім успамінам. Вось такі мой своеасаблівы гімн футболу.
Футбік памёр, хай жыве футбік!
👍3❤🔥2🥰2❤1
Вяртаючыся да тэмы дзіцячай літаратуры, хачу падзяліцца некалькімі навінамі.
Два месяцы таму ўлады дабілі часопіс "Вясёлка" (выдаецца з 1957 г.), перакрываючы ягонае фінансаванне на гэты год. Адзінае беларускамоўнае дзіцячае выдавецтва для дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту ў Беларусі, аб якім я ўжо ўзгадваў і вокладка якога стаіць на аватарцы ў чаце. Можа я проста дыназаўр, што не ведаю новых тэндэнцый і дзеці ўжо не чытаюць часопісаў, тым больш па-беларуску? Усё ўжо у сеціве? У кожным выпадку, шкада, што знішчаецца абсалютна ўсё.
Аднак беларуская дыяспара выдае даволі шмат рознай літаратуры за мяжой. Я, напрыклад, у мінулым годзе прачытаў падлеткавым
раман А. Бахарэвіча "Капітан Ляітучая Рыба". Чакаю, пакуль дачка падрасце і зможа сама пазнаёміцца з кнігай.
А вось зусім на днях пераклалі экстрэмісцкую кнігу пра крата (у тлумачэнні Жанны Сільвановіч), таксама некалі ўзгаданую мною. На жаль, сёння большасць вартаснага культурніцкага кантэнту робіцца па-за межамі сінявокай.
Таксама літаральна на днях дастаў з паліцы дачцэ кнігу, якую набыў 8 гадоў таму з думкай аб сваіх будучых дзецях. І не прагадаў. Гаворка аб кнізе "Zasady po to, żeby je łamać. Dziecięcy przewodnik po anarchii". Кніга па ініцыятыве таварыша (які адыйшоў ад актывізму пасля таго, як да яго, сямейнага чалавека, на хату завіталі з вобшукам мянты) і ў ягоным перакладзе пабачыла свет у анархісцкім выдавецтве Bractwo Trоjka ў 2016 г.
Аўтары Джон Сэвэн і Джана Крысці.
Кніга невялікая, часам можа здавацца, што бессэнсоўна бунтарская. Але гэта не так. Апроч такіх, не вельмі прыймальных для некаторых бацькоў парадаў, як "торт на абед" ці "не спаць усю ноч, або "больш ніколі купання", там ёсць вельмі важныя, добрыя і карысныя парады. Напрыклад "вучыся, выкарыстоўвай розум", "не купляй, зрабі сам", "давай рэчы задарма", "ідзі іншым шляхам", "будзь сабой"... Дзеля такім кнігам можна пачынаць з дзецьмі размову аб межах свабоды, аб тым, што такое па сутнасці правілы? Як канструаваць рэчаіснасць - на якіх каштоўнасцях трэба абапірацца.
Пасыл кнігі мне падабаецца - анархія гэта файная рэч. Нават тыя парады, якія выглядаюць апафіёзам непаслухмянасці, служаць крытычнаму асэнсаванню навакольнага свету і будуюць падставу для дыскусіі з дзіцёнкам.
Калі кніга выйшла, я падарыў яе бадай усім сябрам, у якіх былі дзеці, адзін асобнік захоўваючы для сябе. І ўрэшце дачакаўся фітбэка. Чытаем яе перад сном з дачкой ўжо некалькі дзень запар. Яна ўлавіла сэнс кнігі, і ўчора нават занесла яе, каб паказаць у садку сваім выхавальніцам. Пазней яна распавяла, што яны не былі ў захапленні і амаль што за галовы хапаліся. І пракаментавалі нешта накшталт таго, што тата табе не тыя кнігі купляе. Але ж яны не шараць за долю вараўское ды навалач мусарскую, і думаюць сваімі шаблонамі састарэлымі. А вось дачка вывучыла слова "анархія". Больш таго, учора пасля садку сказала мне, што не ўсе правілы добрыя і яна хоча ўвесці свае правілы. Першае: каб не было вязніцы! Другте: каб людзей не білі. Калі я гэта пачуў, то зразумеў, што ўсё мае сэнс і мы на правільнай дарозе. У гэты момант я пачуў гонар і шчасце. Каб не было вязніц! 5-гадовая дзяўчынка кажа аб тым, аб чым старыя філосафы прамаўляюць толькі пасля вызвалення з вязніц...
Ёсць там яшчэ і для дарослых парады. Калі табе кажуць: працуй, спытай: чаму?
Крытычнае мысленне, пастаяннае задаванне пытанняў і стаўленне пад сумнеў усіх догмаў, ідэалогій ды правіл - вось апірышча будучага гуманізму. Вельмі хацелася б, каб дачка і надалей развівала свае кагнітыўныя здольнасці і ставіла знак запытання, калі ёй будуць "на блакітным воку" казаць пра правільныя правілы. Думаю, што яна дасць рады.
Два месяцы таму ўлады дабілі часопіс "Вясёлка" (выдаецца з 1957 г.), перакрываючы ягонае фінансаванне на гэты год. Адзінае беларускамоўнае дзіцячае выдавецтва для дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту ў Беларусі, аб якім я ўжо ўзгадваў і вокладка якога стаіць на аватарцы ў чаце. Можа я проста дыназаўр, што не ведаю новых тэндэнцый і дзеці ўжо не чытаюць часопісаў, тым больш па-беларуску? Усё ўжо у сеціве? У кожным выпадку, шкада, што знішчаецца абсалютна ўсё.
Аднак беларуская дыяспара выдае даволі шмат рознай літаратуры за мяжой. Я, напрыклад, у мінулым годзе прачытаў падлеткавым
раман А. Бахарэвіча "Капітан Ляітучая Рыба". Чакаю, пакуль дачка падрасце і зможа сама пазнаёміцца з кнігай.
А вось зусім на днях пераклалі экстрэмісцкую кнігу пра крата (у тлумачэнні Жанны Сільвановіч), таксама некалі ўзгаданую мною. На жаль, сёння большасць вартаснага культурніцкага кантэнту робіцца па-за межамі сінявокай.
Таксама літаральна на днях дастаў з паліцы дачцэ кнігу, якую набыў 8 гадоў таму з думкай аб сваіх будучых дзецях. І не прагадаў. Гаворка аб кнізе "Zasady po to, żeby je łamać. Dziecięcy przewodnik po anarchii". Кніга па ініцыятыве таварыша (які адыйшоў ад актывізму пасля таго, як да яго, сямейнага чалавека, на хату завіталі з вобшукам мянты) і ў ягоным перакладзе пабачыла свет у анархісцкім выдавецтве Bractwo Trоjka ў 2016 г.
Аўтары Джон Сэвэн і Джана Крысці.
Кніга невялікая, часам можа здавацца, што бессэнсоўна бунтарская. Але гэта не так. Апроч такіх, не вельмі прыймальных для некаторых бацькоў парадаў, як "торт на абед" ці "не спаць усю ноч, або "больш ніколі купання", там ёсць вельмі важныя, добрыя і карысныя парады. Напрыклад "вучыся, выкарыстоўвай розум", "не купляй, зрабі сам", "давай рэчы задарма", "ідзі іншым шляхам", "будзь сабой"... Дзеля такім кнігам можна пачынаць з дзецьмі размову аб межах свабоды, аб тым, што такое па сутнасці правілы? Як канструаваць рэчаіснасць - на якіх каштоўнасцях трэба абапірацца.
Пасыл кнігі мне падабаецца - анархія гэта файная рэч. Нават тыя парады, якія выглядаюць апафіёзам непаслухмянасці, служаць крытычнаму асэнсаванню навакольнага свету і будуюць падставу для дыскусіі з дзіцёнкам.
Калі кніга выйшла, я падарыў яе бадай усім сябрам, у якіх былі дзеці, адзін асобнік захоўваючы для сябе. І ўрэшце дачакаўся фітбэка. Чытаем яе перад сном з дачкой ўжо некалькі дзень запар. Яна ўлавіла сэнс кнігі, і ўчора нават занесла яе, каб паказаць у садку сваім выхавальніцам. Пазней яна распавяла, што яны не былі ў захапленні і амаль што за галовы хапаліся. І пракаментавалі нешта накшталт таго, што тата табе не тыя кнігі купляе. Але ж яны не шараць за долю вараўское ды навалач мусарскую, і думаюць сваімі шаблонамі састарэлымі. А вось дачка вывучыла слова "анархія". Больш таго, учора пасля садку сказала мне, што не ўсе правілы добрыя і яна хоча ўвесці свае правілы. Першае: каб не было вязніцы! Другте: каб людзей не білі. Калі я гэта пачуў, то зразумеў, што ўсё мае сэнс і мы на правільнай дарозе. У гэты момант я пачуў гонар і шчасце. Каб не было вязніц! 5-гадовая дзяўчынка кажа аб тым, аб чым старыя філосафы прамаўляюць толькі пасля вызвалення з вязніц...
Ёсць там яшчэ і для дарослых парады. Калі табе кажуць: працуй, спытай: чаму?
Крытычнае мысленне, пастаяннае задаванне пытанняў і стаўленне пад сумнеў усіх догмаў, ідэалогій ды правіл - вось апірышча будучага гуманізму. Вельмі хацелася б, каб дачка і надалей развівала свае кагнітыўныя здольнасці і ставіла знак запытання, калі ёй будуць "на блакітным воку" казаць пра правільныя правілы. Думаю, што яна дасць рады.
👍6❤5❤🔥1