‌
‌در دست انتشار
«درخت اقیانوس و آروم‌آروم قدم بردار»
نمایش‌نامه
نوشتهٔ محمد چرم شیر
نمایش‌نامه (۷۹)، از مجموعهٔ جهان نمایش


تیری که از کمون رها می‌شه فقط و فقط به مهارت تیراندازش مربوط می‌شه. تیراندازه که با مهارتش تیرو به هدف می‌شونه یا خطا می‌کنه. تیر فقط کارش اینه که یا مرگو همراه خودش بِبَره یا زندگی رو. اما معنی‌اش این نیست که با خودش آرزوی به هدف نشستن یا امید خطا رفتنو نداشته باشه. من یه تیر سالخورده و پیرم. هزاران بار به هدف نشسته‌م و هزاران بار به خطا رفته‌م. توی این هزاران هزار بار، شده که واقعاً دلم نخواد به هدف بخورم، همون‌طور که بارها و بارها شده که دلم خواسته، اتفاقاً، به هدف بخورم… این بار یکی از همون دفعه‌هاست که دلم نمی‌خواد به هدف بخورم. اما من تیری‌ام که شاهزاده «تیان» اونو پرتاب کرده. شاهزاده «تیان» تیرانداز ماهریه. پس من الان روی دوش‌های خودم مرگو می‌برم… کاش به خطا می‌رفتم.
(ص ۲۶-۲۷)

‌
‌در دست انتشار
«یتیم عهد عتیق»
رنج‌نامه‌ای شگفت‌کارانه در سه پرده
نوشتهٔ فرهاد ناظرزاده کرمانی

این نمایش‌نامه، که رویدادگاهی خیالی دارد، نمایشگرِ انتقام زنی ثروتمند، نازیبا و نازا و عاشقِ فرزندپروری است که یتیمِ هولناک و ساطور‌به‌دستی را به نام فرزند‌خوانده به خانه می‌آورد و او را در بزمی شبانه به جانِ شوهر زن‌شیدا (Playboy)، بی‌کاره، سورچران و سه معشوقهٔ زیبارو و پُرخرجِ او می‌اندازد. درِ خانه قفل است و شورشی‌های شهر بر درِ خانه می‌کوبند.

‌
‌نزد اسپینوزا چه چیزی میان یک خودکامه که دارای قدرت سیاسی است، یک برده و یک کشیش که قدرتی معنوی اعمال می‌کند مشترک است؟ این امر مشترکْ همان چیزی است که اسپینوزا را وامی‌دارد بگوید: اینان ناتوانانند. دلیلش این است که همۀ آن‌ها به‌نحوی نیاز دارند زندگی را غم‌زده کنند. نیچه هم چیزهایی شبیه به این می‌گوید. آن‌ها نیاز دارند غم را حاکم کنند. آن‌ها به حکمرانیِ غم نیازمندند، چون قدرت آن‌ها فقط روی غم بنا می‌شود. اسپینوزا پرتره‌ای بسیار غریب از خودکامه ترسیم می‌کند و توضیح می‌دهد که خودکامه کسی است که بیش از همه به اندوه رعایایش نیازمند است، چون بنیان ارعاب همواره گونه‌ای اندوه جمعی است. کشیش هم احتمالاً به دلایلی کاملاً متفاوت به این احتیاج دارد که انسان‌ها نسبت به شرایط خودشان اندوهناک باشند. حتی خندۀ او هم چندان دلگرم کننده نیست. خودکامه هم می‌تواند بخندد، سوگلی‌ها و مشاورانش هم می‌توانند بخندند. اما این خندۀ بدی است. چرا چنین خنده‌ای بد است؟ نه به‌خاطر کیفیتش؛ اسپینوزا چنین چیزی نخواهد گفت. بلکه به این خاطر که هدف چنین خنده‌ای فقط غم است و اشاعۀ غم.

از کتاب جهان اسپینوزا
ژیل دلوز
ترجمهٔ حامد موحدی