فهمیدم رازها را گاهی نمیتوان در واژهها گنجاند. بعضی زخمها چنان در جان رخنه میکنند که دیگر جایی برای گریستن باقی نمیماند.
به ما
که تاریکی را میشناسیم، اما اجازه نمیدهیم ما را در خود ببلعد که زخمهایمان را میپوشانیم، اما انکارشان نمیکنیم که حقیقت را حتی در میان دروغها درمییابیم، حتی اگر دنیا را نتوانیم نجات دهیم، هنوز برای یک نفر، در یک لحظه، تفاوت ایجاد میکنیم.
که تاریکی را میشناسیم، اما اجازه نمیدهیم ما را در خود ببلعد که زخمهایمان را میپوشانیم، اما انکارشان نمیکنیم که حقیقت را حتی در میان دروغها درمییابیم، حتی اگر دنیا را نتوانیم نجات دهیم، هنوز برای یک نفر، در یک لحظه، تفاوت ایجاد میکنیم.
داستانها روایت میشوند تا پیامدها را نشان دهند و افسانهها ساخته میشوند تا قهرمانان را جاودانه کنند اما در نهایت، همهی اینها کمرنگ خواهند شد، فراموش میشوند ، آنچه باقی میماند، گذشته است ،حقیقتی که شاید از زبانها بیفتد، اما هرگز از بین نمیرود.