‏پروپاگاندای قهوه‌خانه‌ای خروج شاه و بازگشت خمینی. پوستری از سال ۱۹۷۹ در سبک نَقالی که روایت‌گر داستان انقلاب۵۷ است. در پایین سمت چپ شاه در حالی که از کنار طناب‌داری فرار می‌کند، دو کیسه پول دلار و طلا را در دست دارد و سگ؟ سیاهی او را همراهی می‌کند که احتمالا اشاره به ملکه فرح ‏دارد. در قسمت بالا خمینی را در حالی که قرآنی در دست گرفته است و چهره‌ای موجه دارد نشان می‌دهد. در حالی که برج ایفل و حرم نجف را به عنوان پس‌زمینه سفر او نشان می‌دهد. در کنار شاه عکس یک شیطان تصویر شده است که احتمالا اشاره به آمریکا دارد. ‏در قسمت پایین سمت چپ ابتدا سینما رکس را در حالی که در آتش می‌سوزد نشان می‌دهد و سپس پایین‌تر از آن تعدادی در حال تیرباران شدن هستند و عبارت «مفسد فی‌الارض» را در کنارشان نوشته‌اند. نفر اول تیرباران شدگان یک پیپ به دهان دارد که اشاره به مرحوم امیرعباس هویدا است. ‏بالای سر خمینی نیز به آیه‌ی ۱۶۹ عمران ارجاع داده است و طبق رویه‌ی معمول پروپاگاندای انقلابی، کشته‌شدگان انقلابیون ۵۷ را شهیدان زنده‌ای دانسته است که به بهشت رفته و نزد الله روزی می‌گیرند. در وسط تصویر نیز دانشگاه تهران را نشان داده که احتمالا اشاره به ۱۳ آبان ۵۷ دارد.
چیزی هم که به آن توجه نکرده بودم و دوستی به آن اشاره کرد بر روی کیفی که دست چپ شاه است و پرچم بریتانیا بر آن است و اسکناس‌های دلار! از آن می‌ریزد نوشته است: ۱۶۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ میلیارد دلار. یک ۱۶۵ با ۱۵ صفر در جلوی آن که البته برای انقلابیون کاملا قابل باور بوده است...
اثر با توجه به امضای پای کار توسط حسن چلیپا ملقب به اسماعیل‌زاده از معروفترین نقاشان قهوه‌خانه‌ای معاصر... تصویر شده است. نشر آن توسط موسسه‌ای است که متاسفانه به دلیل کیفیت پایین قابل تشخیص نیست. دوستانی اگر از روی لوگوی آن (سمت چپ پایین) می‌توانند تشخیص دهند، اشاره کنند خوب است. ‏در اکانت اینستاگرامی که احتمالا توسط نزدیکانش راه‌اندازی شده است، هیچ اثری از این نقاشی انقلابی وجود ندارد. نقالی و نقاشی قهوه‌خانه‌ای هنر زیبایی بود که به مانند هزاران دیگر در دست این‌ها به ابتذالی کشیده شد که امروز دیگر خواهانی ندارد. ‏در باب آن سگ که همراه محمدرضا شاه در حال خروج از ایران است احتمالا من اشتباه کرده‌ام و شاید دقیقا اشاره به خود «سگ» دارد‌. هرچند قلاده‌ای که برایش تصویر شده است بیشتر به گردنبندی سلطنتی می‌ماند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

«‏اوکراین متعلق به پوتین نیست.»
🔸نویسنده: گری کاسپاروف
🔸 مترجم: سودابه قیصری
در سال ۲۰۱۴ وقتی گفتم پوتین به کریمه و شرق اوکراین بسنده نخواهد کرد و در انجا متوقف نخواهد شد، مرا جنگ‌طلب خواندند. اکنون همه می‌پذیرند که حق با من بود، اما همان اشتباه را حالا هم تکرار می‌کنند. ‏به پوتین اجازه می‌دهند اوکراین را نابود کند و تهدید جنگی بزرگ‌تر از جمله جنگ اتمی را "افزایش" دهد.
پوتین بیمارستان‌ها، پناهجویان و سراهای سالمندان در اوکراین را بمباران می‌کند. اما به ما گفته می‌شود که جهان آزاد نباید حرکتی برای کمک انجام دهد مگر این که بیمارستان‌ها، ‏پناهجویان و سراهای سالمندان درون خطوط ویژه‌ای از اردوگاه و در خاک اتحادیه اروپا باشد. زندگی این افراد اهمیت دارد، آن کودکان اهمیت دارند. مساله‌ اصلا ناتو نیست. هیچ معاهده‌ای ایالات متحد و دیگر قدرت‌های بزرگ جهان آزاد را از دفاع از اوکرایینی‌ها منع نکرده است، ‏اوکرایینی‌ها واقعا به این حمایت نیاز حیاتی دارند. فقط ترس است، همان ترسی که آن‌ها را در ۲۰۱۴ از واکنش منع کرد و ما را به اینجا رساند.
کاخ سفید بایدن و رسانه‌های مدافعش همان بحث‌هایی را که دولت اوباما و رسانه‌های مدافعش در ۲۰۱۴ می‌گفتند، تکرار می‌کنند. ‏خویشنداری قهرمانانه! چه رهبری‌ای! "جناب کاسپاروف شما زیادی ناشکیبایی، بگذار صبر کنیم و ببینیم چه می‌شود!" به محض عبور اولین تانک روسیه از مرز اوکراین، غرب، پوتین را رهبر بزرگ‌ترین کشور اروپا نامید. حالا دیگر هیچ قدرتی، کشورهای متحد را برای جنگیدن در قلمرو خودش و ‏برای دفاع از خود دعوت نمی‌کند. فقط پوتین می‌تواند چنین کاری کند.
ایالات متحد و اتحادیه اروپا می‌خواهند بی‌دغدغه به فساد خود ادامه دهند، گاز و نفت روسیه را بخرند، تحریم‌های ضعیف وضع و فقط درباره دموکراسی موعظه و پوتین را به اجلاس‌ها و داووس دعوت کنند.‏دیکتاتورها همیشه پا را فراتر می‌گذارند و غربی‌ها همچنان به تسلیم و تعظیم ادامه می‌دهند. اما این بار مشکلی وجود دارد: اوکراین سر خم نمی‌کند. غربی‌ها دوست دارند به تدریج و به آرامی شکست بخورند، انتخاب‌های سخت را به دولت بعدی واگذارند و پیامدها را به کشورهای حائل (سپر بلا) ‏منتقل کنند. اکنون اوکراین دست آن‌ها را رو کرده زیرا نمی‌خواهد به تدریج خاک کشورش را از دست بدهد یا اصلا شکست بخورد. اوکراین می‌خواهد برنده باشد، به آن‌ها برای این پیروزی کمک کنید. به آن‌ها جت، دِرون و سلاح‌های دوربرد بدهید تا بتوانند نقطه مبدا را بزنند و از مردمشان حفاظت کنند. کریدورهای بشر دوستانه و مناطق تحت حفاظت اعلام کنید. اوکراین متعلق به پوتین نیست، طوری رفتار نکنید گویی مال اوست.

Soudabeh Qeisari
@mohammadaleph

🔸نان، آزادی، ولادیمیر پوتین

در سال ۱۹۹۲ ولادیمیر پوتین احتمالا در اولین اختلاس عمرش به عنوان مسئول کمیته روابط خارجی در سنت‌پترزبورگ مبلغ ۹۲ میلیون دلار را در معامله‌ی صوری فلزات به کمک چند نفر دیگر به جیب زد. اما در روسیه‌ی دهه ۹۰ که به لطف ۷۰ سال کمونیسم چنان بی‌قانون و ورشکسته بود که دزدی و فساد ‏نه تنها غیراخلاقی...

@mohammadaleph
🔗

‏مادربزرگ اوکراینی: در ۹۵ سال زندگی‌ام هرگز چیزی مثل این ندیدم. من قحطی مصنوعی کمونیست‌ها در دهه ۳۰ را تجربه کردم، جنگ دوم جهانی را هم، الان هم ۳۰ سال است که ما اوکراینی‌ها استقلال داریم، ما فقط می‌خواهیم زنده باشیم. آن ۷۰ سال زندگی زیر یوغ کمونیسم بس نبود؟
‏پاول کوزمنکو شهردار اوختیرکا (استان سومی در مرز روسیه) گفته بود: روسیه در حال نابود کردن مزارع، انبارها و زیرساخت‌های ما در سرتاسر کشور است. چنان که کشاورزی ما دوباره از کار افتاده است و ما در سال ۲۰۲۳ دوباره قحطی‌ای که استالین در ۱۹۳۲ را به جان اوکراین انداخت تجربه می‌کنیم.
‏هرگاه از نسل‌کُشی اوکراینی‌ها به دست کمونیست‌های روس در قحطی هولودومور در دهه ۳۰ می‌نویسم به آن پیرزن اوکراینی فکر می‌کنم که می‌گفت: «هنوز از ترس آن قحطی که در کودکی تجربه کردم در ۹۲ سالگی هم هر شب یک تکه نان زیر بالشم می‌گذارم».

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔸از ۱۹۳۹ تا ۲۰۲۲: روسیه آینه‌ی اوکراین

یک ماه پیش هرکسی که اندک آشنایی با جنگ دوم جهانی، پوتین، هیتلر، چکسلواکی، سودتلند، دونباس-لوهانسک و اوکراین و رفتار جهانی در برابر نازی‌ها داشت معترف به شباهت غریب ۱۹۳۹ و ۲۰۲۲ بود. این مجموعه عکس شباهت تصویرهایی از روسیه در WWII و جنگ اوکراین است. دقت کنید برخی تصاویر آزاردهنده است.

@mohammadaleph
Twitter

I've seen many creative meme about Ukraine war, but this one left me speechless. Slava Ukraine.

@mohammadaleph

‏در یک‌ماهگی آغاز جنگ، زلینسکی مستقیما NATO را خطاب قرار داد: «هرگز، لطفا هرگز دیگر از دهانتان خارج نشود که اوکراین در حد استاندارهای ناتو نیست. ما در این یک ماه نشانتان دادیم که استانداردهای ما چیست».
یک خفه شید خاصی هم در کلامش بود.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

Генштаб ВСУ публикует видео очередного уничтожения танка оккупантов.

🇺🇦 Инсайды | Подписаться

چند روز پیش دیدم حزب سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا بیانیه‌ای داده دربارۀ جنگ روسیه علیه اوکراین. خط اول بیانیه تجاوز روسیه به اوکراین را محکوم و درخواست دیپلماسی و تنش‌زدایی می‌کند و می‌گوید در کنار «طبقات کارگر» اوکراین و روسیه می‌ایستد.
بلندترین پاراگراف این بیانیۀ کوچک اما اینطور شروع می‌شود: «حزب سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا بار دیگر خواهان خروج ایالات متحده از ناتو و توقف گسترش امپریالیستی این پیمان می‌شود که صحنه را برای این نزاع آماده کرد.» و پاراگراف را اینگونه به پایان می‌رساند «در حالی که شکست نظم نئولیبرال بر همه روشن است، طبقۀ حاکم می‌کوشد از طریق گذاری ویران‌شهری و مبتنی بر نظامی‌گری، امپریالیسم و جنگ، جهان تازه‌ای بسازد. سوسیالیست‌ها موظفند گزینۀ دیگری بیافرینند.» پاراگراف آخر هم فقط یک خط است «هیچ جنگی وجود ندارد جز جنگ طبقاتی.»
*
سوسیالیست‌های آمریکایی هم مانند رفقای ایرانی‌شان، با دیدن انتشار سریع اخبار از کانال‌هایی خارج از کنترلشان، یک خط می‌نویسند که بله جنگ بد است اما ... و بعد از این «اما» تمام تقصیرها را به گردن ایالات متحدۀ امپریالیست می‌اندازند.
*
راجر اسکروتن در کتاب «متفکران چپ نو» از متفکری به نام اریک هابزبوم می‌گوید. ظاهراً هابزبوم از حملۀ شوروی به مجارستان حمایت هم کرده بود، هر چند به قول خودش «با قلبی آکنده از درد». اسکروتن می‌نویسد «هابزبوم تا زمان مرگش در سال 2012 همچنان با قلب آکنده از دردش برای جنایاتی که سایر کمونیست‌های سابق را پیوسته خشمگین‌تر می‌کرد، عذر می‌تراشید و همین لکۀ ننگی بر شهرت او انداخته است. اما سرنوشت او نشانگر چیز دیگری هم هست، و آن این‌که تا کجا می‌توان در هم‌دستی با جنایت، مادامی که آن جنایت را چپ‌ها مرتکب شده باشند، پیش رفت. جنایاتی که راست مرتکب شده هیچ سزاوار چنین تبرئه و آمرزشی دانسته نشده‌اند؛ و این از یک خصیصۀ مهم جنبش‌های چپ پرده برمی‌دارد، که به نظر می‌رسد همان توانایی‌ای را در خود دارند که ادیان واجد آن هستند، که هم جنایت را مجاز می‌شمارند و هم وجدان مرتکبین آن را آسوده می‌کنند.»
در این کتاب، اسکروتن دربارۀ تاریخ نویسان دیگری هم صحبت می‌کند و توضیح می‌دهد که چطور در تحلیل‌های تاریخی‌شان بعضی عوامل را نادیده می‌گرفتند تا بتوانند آن را با نظریه‌های مارکسیستی‌شان جور دربیاورند.
*
چند ماه پیش محمد ماشین‌چیان در بورژوا گفت ستارۀ قطبی لیبرال‌ها آزادی است. کسی نوشت پس ستارۀ قطبی سوسیالیست‌ها عدالت است؟ جواب این بود که «نه، ستارۀ قطبی‌شون کمیتۀ مرکزی حزبه.»

https://t.iss.one/yusefmasoud

‏اعلامیه‌های هوایی NATO بر سر لشکرهای مختلف یوگسلاوی در کوززو و صربستان پیش از حمله هوایی گسترده ۱۹۹۹: شما یک هدف برای بمباران شدن توسط نیروهای ناتو هستید، بهتر است به خانه برگردید. (تصویر پایین)
کل تلفات ناتو در ۵ ماه بمباران بی‌وقفه ۲ سرباز بود که اتفاقی کشته شده بودند. ‏در جریان همین حملات هوایی، به طرز مشکوکی در ماه مِی ۱۹۹۹ سفارت چین در بلگراد نیز هدف حمله‌ی هوایی قرار گرفت و سه شهروند چینی کشته شد. در دهمین سال از کشتار میدان تیان‌آن‌مِن، حزب کمونیست چین با راه‌اندازی گسترده راه‌پیمایی‌های ضد آمریکایی توانست یک موج عظیم حمایت مردم را کسب کند. ‏در همین حال جمعیت خشمگین معترضان چینی برای چند روز چندین کارمند سفارت آمریکا در پکن را درون سفارت حبس کرده بودند. در شهر گوانگژو Guangzhou و چنگدو Chengdu اوضاع به قدری خطرناک پیش رفت که معترضان تصمیم به آتش زدن کنسولگری ایالات متحده داشتند. ‏در حالی که آمریکا ادعا داشت که این حمله به دلیل اطلاعات اشتباه در مورد مواضع نیروهای یوگسلاو در همان خیابان است که توسط CIA ارائه شده بود، چین دست بالا را رها نکرد و با هرچه بیشتر کردن هیزمِ این آتش، آن را رسما حمله‌ای بزدلانه و وحشیانه نامید. ‏حزب کمونیست چین برای بهره‌برداری هرچه بیشتر از این واقعه، حتی برای معترضان در سفارت آمریکا در پکن اتوبوس مجانی تهیه می‌کرد (براساس برخی خبرها) و از پخش خبر عذرخواهی و توضیح رسمی آمریکایی‌ها در خبرگزاری‌های چین برای چند روز متوالی امتناع کرد. ‏در نهایت حزب کمونیست چین با قبول یک سری امتیازهای تجاری در سال ۲۰۰۰، روابط با آمریکا را به حالت عادی برگرداند. آمریکا به خانواده قربانیان چینی مبالغی را پرداخت کرد و چین نیز هزینه خسارات وارده به دارایی‌های آمریکا در چین در جریان اعتراضات را پرداخت کرد. ‏چرا مشکوک؟ با این‌که مقامات وقت آمریکا از جمله همین مادلین آلبرایت مرحوم ادعا می‌کردند که عمدی در بمباران وجود نداشته است، چندین خبر متفاوت ادعا می‌کرد که یوگسلاوها از سفارت چین و تبعا با اطلاع چین برای مقاصد نظامی استفاده می‌کرده‌اند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏این اعتراض دیروز لهستانی‌ها در حمایت از اوکراین واقعا غریب و آخرالزمانی است. صدها نفر روی زمین دراز کشیده‌اند تا کشته‌شدگان اوکراینی را نشان دهند با یک پیام به جهان غرب: «درحالی که شما بحث می‌کنید، ما کشته می‌شویم». اساسا شیوه اعتراض این کمونیسم‌چشیده‌ها هم با باقی دنیا فرق دارد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔗اخبار را باور نکنید
نویسنده: Tymofiy Mylovanov
مترجم: سودابه قیصری

در ۲۴ فوریه روسیه بدون هیچ تحریکی از سوی اوکراین جنگ را آغاز کرد. چهار هفته گذشته چنین درس‌هایی به همراه داشت:

@soudabeh_qaisari
On Twitter

‏ویلیام فاکنر گفته بود: «اگر بمب اتم امشب نازل شود، تنها قدرتش فقط کشتن ماست. که ارزشی ندارد؛ چون تنها قدرتی که بر ما داشت را از دست داده است: ترس از بمب اتم». روس‌ها تیر هوایی می‌زنند، اما اوکراینی‌هایی که انفجار خانه‌هایشان را دیده‌اند تکان نمی‌خورند.
‏تظاهرات اوکراینی‌ها علیه نیروهای روسی در منطقه slavotych (شمال کی‌یف و در مرز بلاروس). فکر می‌کنید چقدر طول می‌کشد تا سربازی که در گوشش خوانده‌اند مردم اوکراین اسیر مشتی نازی‌اند که منتظر شما هستند تا حمله کرده و آزادشان کنید با دیدن این صحنه‌ها روحیه‌اش را از دست بدهد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏۵ کیلومتر ازخط مقدم جنگ با روسیه، در حالی که در برد تانک‌ها و توپخانه‌ی روسی هستی، ناگهان وارد آشپزخانه‌ای می‌شوی که زنان محلی اوکراینی در حال پخت غذا برای سربازان هستند و بله در میان جنگ هم آدم دلش می‌خواد قر بده.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔺حالا چاره‌ای جز جنگیدن نداریم.
مصاحبه مجله رولینگ استون با بزرگترین خواننده راک اوکراین، سِوالا واکارچوک که به ارتش پیوسته است.
مترجم: سودابه قیصری

‏سِوالا واکارچوک یکی از بزرگترین و مشهورترین خوانندگان راک اوکراین است. او و گروهش «اوُکیان الزی» که در اواسط دهه نود تشکیل شده در سراسر جهان تور برگزار کردند و موسیقی‌شان کاملا با داستان اوکراین مرتبط بوده است.در انقلاب نارنجی بسیار فعال بودند و در تظاهرات یورو میدان سال 2014 ‏از مردمشان حمایت کردند:

@soudabeh_qaisari
On Twitter

‏ماکسیم گورکی در ۱۳ سال پنج بار نامزد نوبل شد. بزرگ بود، مهم، اما تا آخر عمر ننگینش در کنار حزب کمونیست و استالین محبوبش ایستاد. حتی تماشای رنج میلیون‌ها نفر در نتیجه‌ی انقلاب محبوبش ذره‌ای در او تاثیر نداشت هیچ، دفاع هم می‌کرد. قدر بودن بدون ایستادن در سمت درست، مفت نمی‌ارزد.
‏دوستی هم اشاره‌ی نغز و بدیعی کردند که نوشته‌های امثال براهنی ذره‌ای در زندگی ما تاثیر مثبت نداشت، اما اعمالشان زندگی ملتی را سیاه‌تر کرد. آن‌چه نوشتند حرام کردن کاغذ بود و آن‌چه در توهم اتوپیایی‌شان کردند امید ستاندن از ناامیدان بود. به قول آقای بیضایی کورکنندگان مشتی کر و لال.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

سه سال است نوروز به این خانه نمی‌آید.
حامد اسماعیلیون

ده روز پیش، افسر آمریکایی مرزبانی گفت: در صندوق رو بزن بالا، شیشه‌های ماشین رو هم بیار پایین، ماشین رو هم خاموش کن.

بعد گفت: پاسپورت.

بعد گفت: مقصدت کجاست؟ چرا می‌ری سفر؟

بعد گفت: اسلحه، تنباکو یا مشروب چیزی با خودت نداری؟

تا اینجایش همه‌چیز خوب پیش رفت. تا پرسید: تنهایی می‌ری سفر؟ زنی بچه‌ای؟ کجا هستن؟


نمی‌دانستم چه جوابی بدهم‌. دو سال و سه ماه است از این سوال فرار کرده‌ام. دلم می‌خواهد بگویم سفرند. دلم می‌خواهد بگویم هنوز برنگشته‌اند. دلم می‌خواهد بگویم نمی‌دانم. دلم می‌خواهد بگویم در خانه مانده‌اند. یک چیزی که جواب باشد و نباشد. یک چیزی که او دست از سرم بردارد حتا به قیمتی که چهار ساعت رانندگی را فراموش کنم و بگویم اصلا برمی‌گردم و سفر نمی‌روم. اما بالاخره به زحمت از سوالی که دو سال و سه ماه است از آن گریزانم و برای همین با آنان که نمی‌دانند روبرو نمی‌شوم تا پاسخی ندهم مواجه می‌شوم و می‌گویم: در یه فاجعه‌‌ی هوایی از دست‌شون داده‌م.

می‌پرسد: اسلحه، تنباکو، مشروب؟

نمی‌دانم چرا دوباره تکرار می‌کند انگار مشغول حلاجی کردن ماجرا در ذهن خود است. ادامه می‌دهد: یه فاجعه‌ی هوایی؟ کدوم فاجعه‌ی هوایی؟

می‌گویم: نه اسلحه دارم نه تنباکو نه ماری‌جوانا نه مشروب نه غذا و میوه نه پول زیاد. پرواز پی اس ۷۵۲. ساعت شش و پانزده دقیقه‌ی صبح‌‌ هشتم ژانویه، سال ۲۰۲۰. لعنتیا با چند تا موشک اون هواپیما رو زدن. همسرم و دخترم تو اون هواپیما بودن.


با حیرت تماشایم می‌کند. شیشه‌ی باجه‌اش را می‌بندد. دوباره بعد از چند دقیقه باز می‌کند و می‌پرسد: اسلحه؟ تنبا...

می‌گویم ندارم و می‌فهمم حسابی گیج شده است. دوباره پی حرف را می‌گیرد که یعنی ساعت شش و پانزده دقیقه‌ی صبح؟ همون هواپیما تو تهران؟

تایید می‌کنم. حالم خوب نیست. می‌گویم بالاخره دست از سرم برداشت. اما برعکس کاغذ زردرنگ را روی شیشه می‌چسباند و می‌گوید بزن کنار.


دقایقی بعد در سالن اداره‌ی مرزبانی بین افراد بسیار دیگری نشسته‌ام. خواهند پرسید چرا می‌روی سفر همان‌طور که اولی هم پرسید. چطور بگویم فرار می‌کنم؟ چطور به آن‌ها بفهمانم نوروز است و از نوروز فرار می‌کنم. از او فرار می‌کنم که اصرار بر پوشیدن لباس نو داشت. از او فرار می‌کنم که از هفته‌ها به نوروز یک به یک سین‌ها را می‌چید و کیف می‌کرد. از او فرار می‌کنم که نوروز را برای من نوروز کرد. از او فرار می‌کنم که شمع می‌خرید، سیب سرخ جدا می‌کرد، سکه‌های قدیمی را از گنجه‌اش بیرون می‌کشید. از او فرار می‌کنم که به دخترش یاد داد بلافاصله بعد از سال تحویل هرجای جهان که هست به مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌هایش عید را تبریک بگوید، با عمو و دایی و خاله‌اش حرف بزند، عمو نوروز را دوست بدارد. از او فرار می‌کنم که سه ماه است سر مزارش نرفته‌ام. می‌خواهم بگویم نمی‌دانید، نمی‌دانید چطور می‌شود از پیام‌های تبریک و از یک جشن بزرگ ملی گریخت.

#دادخواهی
#ps752justice

ادامه...

@Hosseinronaghi