گفتگو با سیما بینا، خواننده، آهنگ‌ساز و پژوهشگر ترانه‌های محلی ایران

یکشنبه ۲۲ اسفند، ساعت ۱۹:۱۵ و ۲۴:۰۰ به وقت تهران در ایران اینترنشنال.

اگر فایلش به دستم رسید همین‌جا آپلود می‌کنم.

‏الکساندر سولژنیتسین، سرباز ارتش سرخ، زندانی گولاگ‌های کار اجباری شوروی، تبعیدی و برنده نوبل ادبیات که حتی از دریافت جایزه‌ی افشای جنایات کمونیست‌ها از دستان رهبر حزب کمونیست گورباچف امتناع کرده بود در سال ۲۰۰۸ در حالی از دنیا رفت که ولادیمیر پوتین را ستایش می‌کرد... او در پاسخ ‏به این سوال که چرا از پوتین طرفداری می‌کند گفته بود: «پوتین شایسته ستایش است زیرا که او در حال بازسازی تدریجی ملت روسیه است». کِیت لانگدن Kate c.longdon نویسنده و محقق از تجربه‌ی غریبی می‌گوید زمانی که در سن‌پترزبورگ زندگی می‌کرده است و در پاسخ به استبداد پوتین در روسیه از گستره‌ی عظیمی از مردم می‌شنیده است "بله خب کمی خشن است، ولی خُب....". برخلاف باور عمومی و حتی باور سیاستمداران غربی، لانگدن و برخی دیگر بر این باورند که استبداد روسی گره خورده در باور و فرهنگ سنتی روس‌ها که این‌بار در آن‌چه این اندیشمندان «پوتینیسم» می‌نامند نمود کرده است هرگز با مرگ یا عقب‌نشینی پوتین از صندلی قدرت پایان نمی‌یابد. توهم "ما در برابر دنیا"ی خورانده شده توسط رهبران به مردمی که عموما گوش به دهان آن‌ها دارند با تغییر کردن نام رهبر از بین نمی‌رود. سال‌ها پیش و در زمان تزارهای قرن ۱۹امی اوضاع روسیه به حدی از فاجعه رسیده بود که برای مثال در باب سواد عمومی در کشوری که خود را قدرتی بزرگ فرض می‌کرد تنها ۲۰ درصد مردم می‌توانستند اسمشان را بنویسند و امضا کنند. این آمار در حاشیه‌ها حتی بدتر نیز می‌شد. بعدها عموم جامعه‌ی به ستوه آمده از استبداد تزاری که خاطرات تلخ نیکلای دوم را هنوز به یاد داشت، استبداد کمونیستی را به بهای آموزش همگانی، رشد اقتصادی قابل لمس و کشوری صنعتی‌تر از گذشته کاملا پذیرفت. آن‌ها کیفیت نسبتا بهتر زندگی‌شان را دلیلی برای خوشحالی می‌دیدند و دیگران را نیز به پذیرش قوانین کمونیستی و تسلیم آزادی‌های فردی به نفع بهسازی کل جامعه فرا می‌خواندند. همان‌گونه هانا آرنت می‌گوید: «شرورانه‌ترین کارها توسط کسانی انجام می‌شود که اساسا تصمیم نگرفته‌اند که خوب یا شر باشند». در یک رابطه‌ی آشنا (برای ما) یک شهروند می‌توانست در یک خوش‌خیالی خام که در آن صلاح جامعه را بر آزادی فردی ترجیح می‌داد، افراد دیگر جامعه را به دلیل ویژگی کمتر انقلابی‌شان به حکومت لو بدهد. این‌جا بود که حکومت کمونیستی توانست با سلطه‌ بر اذهان مردمی که آزادی را به بهای زندگی بهتر فروخته بودند، هر جنایتی را تحت نام پاکسازی ضروری‌ای که نباید حکومت کمونیستی را برای آن سرزنش کرد برای مردم جا بی‌اندازد. بعد از آن است که می‌بینیم تاریخی از خودکامگی و استبداد جامعه روسیه را از هرگونه سنت دموکراسی یا جامعه مدنی برای تغییر مسیر تاریخ و تغییر مسیر استبدادی حکومت نو بازداشت. در دهه ۹۰ میلادی بسیاری از مردم ایمانشان به خود «کمونیسم» را از دست داده بودند اما هنوز به ضرورت رهبری قدرتمند باور داشتند. به قول یکی از مسئولان محلی انتخابات روسیه در سال ۲۰۱۲: «روسیه همیشه یک تزار داشته است. این برای برخی خوب و برخی بد است». از سویی دیگر ملتی که برای چند دهه مداوما توسط حکومت کمونیستی تحت شدیدترین تبلیغات قرار گرفته و باور داشتند که "ملت بزرگ" شوروی کمونیست نام دارند و دشمنان خیالی فرای مرزها در تلاش برای نابود کردن آن‌ها هستند ناگهان خود را در حالتی یافتند که به قول الکساندر زینووی‌یف Alexander Zinovvyev: «چیزی نزدیک به ۱۵۰ میلیون نفر ناگهان خود را در حالتی یافتند که دیگر حتی یک ملت هم نبودند». گرچه سقوط کمونیسم به طور گشترده‌ای به عنوان راهی به سوی رفاه و ثبات جشن گرفته شره بود، اما شهروندان روس با دیدن وضع فاجعه‌بار اقتصادی و سیاسی دهه ۹۰ و نبرد و چپاول الیگارش‌های قدرتمند به وحشت افتادند. بدهی‌های گسترده دولت، کاهش شدید تولید، بیکاری و نابرابری اقتصادی به حدی رسیده بود که درصد محبوبیت بوریس یلتسین Boris Yeltsin اولین رییس جمهور منتخب تاریخ روسیه در اواخر دهه ۹۰ تک رقمی شده بود. دهه ۹۰ دهه شور نوستالژیک شکوه شوروی بود که شهروندان فکر می‌کردند حداقل در آن زمان یک قدرت بزرگ بوده‌اند، اما الان چه؟ این‌جاست که میل به رهبری قدرتمند که منجی مردم روسیه است و ملت بزرگ چون گذشته با قیمت فدا کردن آزادی‌های شخصی برای اندکی زندگی راحت‌تر در میان مردم دوباره جان می‌گیرد و قهرمان وارد میدان می‌شود: ولادیمیر ولادیمیروویچ پوتین.
‏
بخش کوتاهی بود از دو بخش ابتدایی کتاب دموکراسی پوتین نوشته کیت لاندگن و ولادیمیر تیسمانانو با ترجمه سودابه قیصری. برخی از جمله‌ها را بدون تغییر معنا تغییراتی داده‌ام.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

گفتگو با سیما بینا، ایران اینترنشنال
❗️۸۰ مگابایت است.

اگر یوتیوب را ترجیح می‌دهید اینجا ببینید

@mohammadaleph

‏زلینسکی را دوست دارم چون علاوه بر آن دو چیز بزرگ، مشاوران خوبی هم دارد که خوب بلدند چطور از زبان او فضا را به نفع اوکراین تغییر دهند. دیروز برنامه زنده کانال Ukraine24 هک شد و پیامی از زبان زلینسکی پخش شد که به اوکراینی‌ها گفته میشد: « زلینسکی گفته است ‏سلاح را زمین گذشته و دست از مقاومت علیه روس‌ها بردارید. ما جنگ را باخته‌ایم». این خود اشاره به یک ویدیوی دیپ‌فِیک نه چندان خوب داشت که روز گذشته از زلینسکی پخش شده بود و در آن انگار که او می‌گوید روس‌ها مقاومت ما را در هم شکسته‌اند و ما باید سریعا تسلیم شده و غیره. ‏سریعا زلینسکی وارد میدان شد و از قلب کی‌یف این ویدیو را به اشتراک گذاشت: «اگر بخواهم به کسی پیشنهاد دهم که اسلحه را زمین بگذارد، آن ارتش روسیه است. تسلیم شده و برگردید چرا که ما در خانه خود در حال دفاعیم. ما برای خانه، خانواده و بچه‌هایمان می‌جنگیم».

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏نام اثر: نقطه کور
کلام و اجرا: توماج

یا در یوتیوب این‌جا تماشا کنید.

Toomaj Salehi
@mohammadaleph

‏پروپاگاندای قهوه‌خانه‌ای خروج شاه و بازگشت خمینی. پوستری از سال ۱۹۷۹ در سبک نَقالی که روایت‌گر داستان انقلاب۵۷ است. در پایین سمت چپ شاه در حالی که از کنار طناب‌داری فرار می‌کند، دو کیسه پول دلار و طلا را در دست دارد و سگ؟ سیاهی او را همراهی می‌کند که احتمالا اشاره به ملکه فرح ‏دارد. در قسمت بالا خمینی را در حالی که قرآنی در دست گرفته است و چهره‌ای موجه دارد نشان می‌دهد. در حالی که برج ایفل و حرم نجف را به عنوان پس‌زمینه سفر او نشان می‌دهد. در کنار شاه عکس یک شیطان تصویر شده است که احتمالا اشاره به آمریکا دارد. ‏در قسمت پایین سمت چپ ابتدا سینما رکس را در حالی که در آتش می‌سوزد نشان می‌دهد و سپس پایین‌تر از آن تعدادی در حال تیرباران شدن هستند و عبارت «مفسد فی‌الارض» را در کنارشان نوشته‌اند. نفر اول تیرباران شدگان یک پیپ به دهان دارد که اشاره به مرحوم امیرعباس هویدا است. ‏بالای سر خمینی نیز به آیه‌ی ۱۶۹ عمران ارجاع داده است و طبق رویه‌ی معمول پروپاگاندای انقلابی، کشته‌شدگان انقلابیون ۵۷ را شهیدان زنده‌ای دانسته است که به بهشت رفته و نزد الله روزی می‌گیرند. در وسط تصویر نیز دانشگاه تهران را نشان داده که احتمالا اشاره به ۱۳ آبان ۵۷ دارد.
چیزی هم که به آن توجه نکرده بودم و دوستی به آن اشاره کرد بر روی کیفی که دست چپ شاه است و پرچم بریتانیا بر آن است و اسکناس‌های دلار! از آن می‌ریزد نوشته است: ۱۶۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ میلیارد دلار. یک ۱۶۵ با ۱۵ صفر در جلوی آن که البته برای انقلابیون کاملا قابل باور بوده است...
اثر با توجه به امضای پای کار توسط حسن چلیپا ملقب به اسماعیل‌زاده از معروفترین نقاشان قهوه‌خانه‌ای معاصر... تصویر شده است. نشر آن توسط موسسه‌ای است که متاسفانه به دلیل کیفیت پایین قابل تشخیص نیست. دوستانی اگر از روی لوگوی آن (سمت چپ پایین) می‌توانند تشخیص دهند، اشاره کنند خوب است. ‏در اکانت اینستاگرامی که احتمالا توسط نزدیکانش راه‌اندازی شده است، هیچ اثری از این نقاشی انقلابی وجود ندارد. نقالی و نقاشی قهوه‌خانه‌ای هنر زیبایی بود که به مانند هزاران دیگر در دست این‌ها به ابتذالی کشیده شد که امروز دیگر خواهانی ندارد. ‏در باب آن سگ که همراه محمدرضا شاه در حال خروج از ایران است احتمالا من اشتباه کرده‌ام و شاید دقیقا اشاره به خود «سگ» دارد‌. هرچند قلاده‌ای که برایش تصویر شده است بیشتر به گردنبندی سلطنتی می‌ماند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

«‏اوکراین متعلق به پوتین نیست.»
🔸نویسنده: گری کاسپاروف
🔸 مترجم: سودابه قیصری
در سال ۲۰۱۴ وقتی گفتم پوتین به کریمه و شرق اوکراین بسنده نخواهد کرد و در انجا متوقف نخواهد شد، مرا جنگ‌طلب خواندند. اکنون همه می‌پذیرند که حق با من بود، اما همان اشتباه را حالا هم تکرار می‌کنند. ‏به پوتین اجازه می‌دهند اوکراین را نابود کند و تهدید جنگی بزرگ‌تر از جمله جنگ اتمی را "افزایش" دهد.
پوتین بیمارستان‌ها، پناهجویان و سراهای سالمندان در اوکراین را بمباران می‌کند. اما به ما گفته می‌شود که جهان آزاد نباید حرکتی برای کمک انجام دهد مگر این که بیمارستان‌ها، ‏پناهجویان و سراهای سالمندان درون خطوط ویژه‌ای از اردوگاه و در خاک اتحادیه اروپا باشد. زندگی این افراد اهمیت دارد، آن کودکان اهمیت دارند. مساله‌ اصلا ناتو نیست. هیچ معاهده‌ای ایالات متحد و دیگر قدرت‌های بزرگ جهان آزاد را از دفاع از اوکرایینی‌ها منع نکرده است، ‏اوکرایینی‌ها واقعا به این حمایت نیاز حیاتی دارند. فقط ترس است، همان ترسی که آن‌ها را در ۲۰۱۴ از واکنش منع کرد و ما را به اینجا رساند.
کاخ سفید بایدن و رسانه‌های مدافعش همان بحث‌هایی را که دولت اوباما و رسانه‌های مدافعش در ۲۰۱۴ می‌گفتند، تکرار می‌کنند. ‏خویشنداری قهرمانانه! چه رهبری‌ای! "جناب کاسپاروف شما زیادی ناشکیبایی، بگذار صبر کنیم و ببینیم چه می‌شود!" به محض عبور اولین تانک روسیه از مرز اوکراین، غرب، پوتین را رهبر بزرگ‌ترین کشور اروپا نامید. حالا دیگر هیچ قدرتی، کشورهای متحد را برای جنگیدن در قلمرو خودش و ‏برای دفاع از خود دعوت نمی‌کند. فقط پوتین می‌تواند چنین کاری کند.
ایالات متحد و اتحادیه اروپا می‌خواهند بی‌دغدغه به فساد خود ادامه دهند، گاز و نفت روسیه را بخرند، تحریم‌های ضعیف وضع و فقط درباره دموکراسی موعظه و پوتین را به اجلاس‌ها و داووس دعوت کنند.‏دیکتاتورها همیشه پا را فراتر می‌گذارند و غربی‌ها همچنان به تسلیم و تعظیم ادامه می‌دهند. اما این بار مشکلی وجود دارد: اوکراین سر خم نمی‌کند. غربی‌ها دوست دارند به تدریج و به آرامی شکست بخورند، انتخاب‌های سخت را به دولت بعدی واگذارند و پیامدها را به کشورهای حائل (سپر بلا) ‏منتقل کنند. اکنون اوکراین دست آن‌ها را رو کرده زیرا نمی‌خواهد به تدریج خاک کشورش را از دست بدهد یا اصلا شکست بخورد. اوکراین می‌خواهد برنده باشد، به آن‌ها برای این پیروزی کمک کنید. به آن‌ها جت، دِرون و سلاح‌های دوربرد بدهید تا بتوانند نقطه مبدا را بزنند و از مردمشان حفاظت کنند. کریدورهای بشر دوستانه و مناطق تحت حفاظت اعلام کنید. اوکراین متعلق به پوتین نیست، طوری رفتار نکنید گویی مال اوست.

Soudabeh Qeisari
@mohammadaleph

🔸نان، آزادی، ولادیمیر پوتین

در سال ۱۹۹۲ ولادیمیر پوتین احتمالا در اولین اختلاس عمرش به عنوان مسئول کمیته روابط خارجی در سنت‌پترزبورگ مبلغ ۹۲ میلیون دلار را در معامله‌ی صوری فلزات به کمک چند نفر دیگر به جیب زد. اما در روسیه‌ی دهه ۹۰ که به لطف ۷۰ سال کمونیسم چنان بی‌قانون و ورشکسته بود که دزدی و فساد ‏نه تنها غیراخلاقی...

@mohammadaleph
🔗

‏مادربزرگ اوکراینی: در ۹۵ سال زندگی‌ام هرگز چیزی مثل این ندیدم. من قحطی مصنوعی کمونیست‌ها در دهه ۳۰ را تجربه کردم، جنگ دوم جهانی را هم، الان هم ۳۰ سال است که ما اوکراینی‌ها استقلال داریم، ما فقط می‌خواهیم زنده باشیم. آن ۷۰ سال زندگی زیر یوغ کمونیسم بس نبود؟
‏پاول کوزمنکو شهردار اوختیرکا (استان سومی در مرز روسیه) گفته بود: روسیه در حال نابود کردن مزارع، انبارها و زیرساخت‌های ما در سرتاسر کشور است. چنان که کشاورزی ما دوباره از کار افتاده است و ما در سال ۲۰۲۳ دوباره قحطی‌ای که استالین در ۱۹۳۲ را به جان اوکراین انداخت تجربه می‌کنیم.
‏هرگاه از نسل‌کُشی اوکراینی‌ها به دست کمونیست‌های روس در قحطی هولودومور در دهه ۳۰ می‌نویسم به آن پیرزن اوکراینی فکر می‌کنم که می‌گفت: «هنوز از ترس آن قحطی که در کودکی تجربه کردم در ۹۲ سالگی هم هر شب یک تکه نان زیر بالشم می‌گذارم».

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔸از ۱۹۳۹ تا ۲۰۲۲: روسیه آینه‌ی اوکراین

یک ماه پیش هرکسی که اندک آشنایی با جنگ دوم جهانی، پوتین، هیتلر، چکسلواکی، سودتلند، دونباس-لوهانسک و اوکراین و رفتار جهانی در برابر نازی‌ها داشت معترف به شباهت غریب ۱۹۳۹ و ۲۰۲۲ بود. این مجموعه عکس شباهت تصویرهایی از روسیه در WWII و جنگ اوکراین است. دقت کنید برخی تصاویر آزاردهنده است.

@mohammadaleph
Twitter

I've seen many creative meme about Ukraine war, but this one left me speechless. Slava Ukraine.

@mohammadaleph

‏در یک‌ماهگی آغاز جنگ، زلینسکی مستقیما NATO را خطاب قرار داد: «هرگز، لطفا هرگز دیگر از دهانتان خارج نشود که اوکراین در حد استاندارهای ناتو نیست. ما در این یک ماه نشانتان دادیم که استانداردهای ما چیست».
یک خفه شید خاصی هم در کلامش بود.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

Генштаб ВСУ публикует видео очередного уничтожения танка оккупантов.

🇺🇦 Инсайды | Подписаться

چند روز پیش دیدم حزب سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا بیانیه‌ای داده دربارۀ جنگ روسیه علیه اوکراین. خط اول بیانیه تجاوز روسیه به اوکراین را محکوم و درخواست دیپلماسی و تنش‌زدایی می‌کند و می‌گوید در کنار «طبقات کارگر» اوکراین و روسیه می‌ایستد.
بلندترین پاراگراف این بیانیۀ کوچک اما اینطور شروع می‌شود: «حزب سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا بار دیگر خواهان خروج ایالات متحده از ناتو و توقف گسترش امپریالیستی این پیمان می‌شود که صحنه را برای این نزاع آماده کرد.» و پاراگراف را اینگونه به پایان می‌رساند «در حالی که شکست نظم نئولیبرال بر همه روشن است، طبقۀ حاکم می‌کوشد از طریق گذاری ویران‌شهری و مبتنی بر نظامی‌گری، امپریالیسم و جنگ، جهان تازه‌ای بسازد. سوسیالیست‌ها موظفند گزینۀ دیگری بیافرینند.» پاراگراف آخر هم فقط یک خط است «هیچ جنگی وجود ندارد جز جنگ طبقاتی.»
*
سوسیالیست‌های آمریکایی هم مانند رفقای ایرانی‌شان، با دیدن انتشار سریع اخبار از کانال‌هایی خارج از کنترلشان، یک خط می‌نویسند که بله جنگ بد است اما ... و بعد از این «اما» تمام تقصیرها را به گردن ایالات متحدۀ امپریالیست می‌اندازند.
*
راجر اسکروتن در کتاب «متفکران چپ نو» از متفکری به نام اریک هابزبوم می‌گوید. ظاهراً هابزبوم از حملۀ شوروی به مجارستان حمایت هم کرده بود، هر چند به قول خودش «با قلبی آکنده از درد». اسکروتن می‌نویسد «هابزبوم تا زمان مرگش در سال 2012 همچنان با قلب آکنده از دردش برای جنایاتی که سایر کمونیست‌های سابق را پیوسته خشمگین‌تر می‌کرد، عذر می‌تراشید و همین لکۀ ننگی بر شهرت او انداخته است. اما سرنوشت او نشانگر چیز دیگری هم هست، و آن این‌که تا کجا می‌توان در هم‌دستی با جنایت، مادامی که آن جنایت را چپ‌ها مرتکب شده باشند، پیش رفت. جنایاتی که راست مرتکب شده هیچ سزاوار چنین تبرئه و آمرزشی دانسته نشده‌اند؛ و این از یک خصیصۀ مهم جنبش‌های چپ پرده برمی‌دارد، که به نظر می‌رسد همان توانایی‌ای را در خود دارند که ادیان واجد آن هستند، که هم جنایت را مجاز می‌شمارند و هم وجدان مرتکبین آن را آسوده می‌کنند.»
در این کتاب، اسکروتن دربارۀ تاریخ نویسان دیگری هم صحبت می‌کند و توضیح می‌دهد که چطور در تحلیل‌های تاریخی‌شان بعضی عوامل را نادیده می‌گرفتند تا بتوانند آن را با نظریه‌های مارکسیستی‌شان جور دربیاورند.
*
چند ماه پیش محمد ماشین‌چیان در بورژوا گفت ستارۀ قطبی لیبرال‌ها آزادی است. کسی نوشت پس ستارۀ قطبی سوسیالیست‌ها عدالت است؟ جواب این بود که «نه، ستارۀ قطبی‌شون کمیتۀ مرکزی حزبه.»

https://t.iss.one/yusefmasoud