‏نیروهای روسی که برای مذاکره برای تسلیم شهر آمده بودند هنگام ترک konotop. یکی از آن‌ها برای حفاظت از خود دو نارنجک رو در دست گرفته، احتمالا با ضامن آزاد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏خبرنگار از زلینسکی می‌پرسد: آخرین باری که خانواده‌ات رو دیدی کِی بود؟ و او می‌گوید: فکر کنم قبل از جنگ.. نه، سه روز پیش، وسط جنگ دقیقا.. و بعد به او خبر می‌دهند که روسیه بابی‌یار را بمباران کرده است و او بغض می‌کند.
بابی‌یار یادمان بزرگترین قتل‌عام هلوکاست ‏در منطقه‌ای در اوکراین به همین نام است که در آن اس‌اس نازی بیش از ۳۰ هزار نفر را در دو روز تیرباران کرد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏پوتین در سال ۲۰۱۸ گفته بود: «روسیه شروع کننده‌ی هیچ جنگ هسته‌ای نخواهد بود، ولی جنگ هسته‌ای با رفتن روس‌ها به بهشت به عنوان شهید پایان می‌یابد. در حالی که دشمنان ما به جهنم می‌روند، در حالی که حتی فرصت توبه هم نخواهند داشت». ‏در واقع قسمت غریب ماجرا آن‌جاست که جهان به همین مضحکی هم می‌تواند پایان یابد. کلید نصف سلاح‌های هسته‌ای جهان زیر انگشت کسی است که چنین نگاه آخرالزمانی‌ای به جنگ دارد و همزمان از رساندن سوخت و آذوقه به سربازانش در ۱۰۰ کیلومتری مرزهایش عاجز است.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏آنا پولیت‌کوفسکایا گفته بود: «فکر می‌کنی دنیا آن‌قدر پهناور است که اگر در جایی آتشی اتفاق افتاد، ربطی به تو ندارد و می‌توانی در ایوان خانه‌ات بنشینی و گل‌های خانه‌ات را تحسین کنی؟»
او روزنامه‌نگار منتقد حکومت روسیه بود، چنان که تابش نیاوردند و سال ۲۰۰۶ در آسانسور خانه‌اش ترور شد. ‏پوتین با رد شدن از روی جنازه‌ی آناها به پوتین امروز تبدیل شد. آنا در کتاب خود "پوتین: زندگی در یک دموکراسی شکست‌خورده" که خشم پوتین را به همراه داشت، نوشته بود: «جامعه ما بیش از حد -نسبت به خطر پوتین- بی‌تفاوت است. این ما هستیم که به این چِکیست‌ها اجازه داده‌ایم که با ما مردم ‏مانند گاو رفتار کنند. آن‌ها ترسی که ما نشان دادیم را دیدند». و با توجه به پیشینه‌ی جاسوسی پوتین در KGB ادامه می‌دهد: « KGB فقط به قوی‌ها احترام می‌گذارد و ضعیف‌ها را خورد می‌کند. ما مردم باید این را یاد بگیریم». ‏نقل به مضمون از مقاله‌ی او سال قبل از مرگ برای گاردین: «ما داریم به دوران وحشت شوروی بازمی‌گردیم. روزنامه‌نگاری در روسیه دیگر معنایی ندارد. فقط اینترنت را داریم که می‌تواند از سانسور در امان باشد. عاقبت روزنامه‌نگاری در آن‌جا یا گلوله است یا سَم یا هرچی که سگ‌های پوتین بخواهند».
‏در همین حال فقط در چند روز گذشته از شروع جنگ علیه اوکراین حدود ۱۵۰ روزنامه‌نگار از روسیه فرار کرده‌اند. حکومت روسیه با جرم‌انگاری آزادی روزنامه‌نگاری با احتمال ۱۵ سال حبس و قطع کلی اینترنت روسیه با جهان آزاد در روزهای آینده در پی سرکوب کامل آزادی بیان است.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔸‏ پیش از شروع جنگ نوشتم که حکومت پوتین چگونه مردم روسیه را نسبت به اوکراین بدبین کرده است چنان که روس‌ها معتقدند اوکراینی‌ها کوره‌های آدم‌سوزی و اردوگاه‌های کار اجباری دایر کرده‌اند. یکی از سربازان اسیر شده‌ی روس در کنفرانس خبری توضیح می‌دهد: «در روسیه به ما ‏می‌گفتند که اوکراین توسط فاشیست‌ها، نازی‌ها و ناسیونالیست‌ها به گروگان گرفته شده است و مردم عادی منتظر ما هستند تا در نقش منجی به کمک آن‌ها برویم و آ‌ن‌ها را از شر حکومت‌شان خلاص کنیم». مطمئنا شک‌هایی در آن‌ها وجود دارد اما بمباران رسانه‌ای و شستشوی مغزی مداوم توسط حکومت پوتین ‏راه را بر هر شکی در ذهن آن‌ها می‌بندد. روشی که پوتین پیش‌ترها در جنگ ۲۰۱۴ علیه اوکراین از آن بهره‌ی کافی را برد و این‌بار نیز با پروپاگاندای مستمر توسط تلویزیون و مکتوبات سعی می‌کند سربازان و آرای عمومی را برای جنگ علیه اوکراین با خود همراه کند. در ذهن کسانی که پای حرف‌های مدیای ‏که حرف‌های پوتین را تکرار می‌کند می‌نشینند، اوکراین قسمتی از روسیه‌ی بزرگ (جمله‌ای که نازی‌ها نیز مداوم آن را تکرار می‌کردند: یک آلمان بزرگ) است که توسط فاشیست‌هایی که اکنون قدرت را در اوکراین به دست گرفته‌اند ربوده شده است و باید به دامان میهن بازگردد. ‏این سرباز ادامه می‌دهد: «خب البته چیزهایی هم از این‌ور و اون‌ور می‌شنیدیم، در اینترنت و منابع دیگر. ولی همیشه به دیده‌ی تردید به آن‌ها می‌نگریستیم. من زمانی متوجه اشتباه بودن این حرف‌ها شدم که به خاک اوکراین حمله کردیم و به چشم خود دیدیم که اوضاع از چه قرار است. ‏احساس شرم می‌کنم که به این کشور حمله کرده‌ایم. احساس شرم می‌کنم وقتی این‌جا یک زنی روبه‌روی ما ایستاد و گریه کرد (که به کشورش حمله کرده‌ایم). در روسیه ما اصلا به این چیزها فکر نمی‌کردیم. ما با خودمان برای این مردم فقط رنج آورده‌ایم. اصلا رستگاریای برای این جنایتی که کردیم وجود ‏داره؟ مهم نیست به زندان بریم یا هرچیزی که لیاقتش رو داریم... ما برای همه‌چیز آماده‌ایم. ولی برای مردمی که در روسیه به این حرف‌هایی که ما به آن باور داشتیم باور دارند احساس تاسف می‌کنم. اون‌ها هم گناهی ندارند. گناهشان شاید این است که شستشوی مغزی داده شده‌اند. ‏برخی از اون‌ها حتی اینترنت ندارند تا چیزی به غیر از حرف‌های رسمی حکومت رو بشنوند. آن‌ها به طور مرتب شستشوی مغزی داده می‌شوند. اون‌ها فقط این اطلاعات یک‌طرفه رو از طرف حکومت دریافت می‌کنند که در اوکراین یک حکومت فاشیستی قدرت گرفته است و ما باید مردم اوکراین را نجات دهیم». ‏همچنین ادامه می‌دهد: «رفقا هرکدومتون که این ویدیو رو می‌بینه "شجاع باشید" و برگردید برید. این یک نسل‌کشی است. سخته علیه دستورات فرمانده‌ها کاری بکنیم ولی برگردید به روسیه. به خاطر کارهایی که ما این‌جا می‌کنیم، همه‌ی روس‌ها رو تا ابد شرمنده خواهند بود».

Mohammadaleph
@mohammadaleph

گفتگو با سیما بینا، خواننده، آهنگ‌ساز و پژوهشگر ترانه‌های محلی ایران

یکشنبه ۲۲ اسفند، ساعت ۱۹:۱۵ و ۲۴:۰۰ به وقت تهران در ایران اینترنشنال.

اگر فایلش به دستم رسید همین‌جا آپلود می‌کنم.

‏الکساندر سولژنیتسین، سرباز ارتش سرخ، زندانی گولاگ‌های کار اجباری شوروی، تبعیدی و برنده نوبل ادبیات که حتی از دریافت جایزه‌ی افشای جنایات کمونیست‌ها از دستان رهبر حزب کمونیست گورباچف امتناع کرده بود در سال ۲۰۰۸ در حالی از دنیا رفت که ولادیمیر پوتین را ستایش می‌کرد... او در پاسخ ‏به این سوال که چرا از پوتین طرفداری می‌کند گفته بود: «پوتین شایسته ستایش است زیرا که او در حال بازسازی تدریجی ملت روسیه است». کِیت لانگدن Kate c.longdon نویسنده و محقق از تجربه‌ی غریبی می‌گوید زمانی که در سن‌پترزبورگ زندگی می‌کرده است و در پاسخ به استبداد پوتین در روسیه از گستره‌ی عظیمی از مردم می‌شنیده است "بله خب کمی خشن است، ولی خُب....". برخلاف باور عمومی و حتی باور سیاستمداران غربی، لانگدن و برخی دیگر بر این باورند که استبداد روسی گره خورده در باور و فرهنگ سنتی روس‌ها که این‌بار در آن‌چه این اندیشمندان «پوتینیسم» می‌نامند نمود کرده است هرگز با مرگ یا عقب‌نشینی پوتین از صندلی قدرت پایان نمی‌یابد. توهم "ما در برابر دنیا"ی خورانده شده توسط رهبران به مردمی که عموما گوش به دهان آن‌ها دارند با تغییر کردن نام رهبر از بین نمی‌رود. سال‌ها پیش و در زمان تزارهای قرن ۱۹امی اوضاع روسیه به حدی از فاجعه رسیده بود که برای مثال در باب سواد عمومی در کشوری که خود را قدرتی بزرگ فرض می‌کرد تنها ۲۰ درصد مردم می‌توانستند اسمشان را بنویسند و امضا کنند. این آمار در حاشیه‌ها حتی بدتر نیز می‌شد. بعدها عموم جامعه‌ی به ستوه آمده از استبداد تزاری که خاطرات تلخ نیکلای دوم را هنوز به یاد داشت، استبداد کمونیستی را به بهای آموزش همگانی، رشد اقتصادی قابل لمس و کشوری صنعتی‌تر از گذشته کاملا پذیرفت. آن‌ها کیفیت نسبتا بهتر زندگی‌شان را دلیلی برای خوشحالی می‌دیدند و دیگران را نیز به پذیرش قوانین کمونیستی و تسلیم آزادی‌های فردی به نفع بهسازی کل جامعه فرا می‌خواندند. همان‌گونه هانا آرنت می‌گوید: «شرورانه‌ترین کارها توسط کسانی انجام می‌شود که اساسا تصمیم نگرفته‌اند که خوب یا شر باشند». در یک رابطه‌ی آشنا (برای ما) یک شهروند می‌توانست در یک خوش‌خیالی خام که در آن صلاح جامعه را بر آزادی فردی ترجیح می‌داد، افراد دیگر جامعه را به دلیل ویژگی کمتر انقلابی‌شان به حکومت لو بدهد. این‌جا بود که حکومت کمونیستی توانست با سلطه‌ بر اذهان مردمی که آزادی را به بهای زندگی بهتر فروخته بودند، هر جنایتی را تحت نام پاکسازی ضروری‌ای که نباید حکومت کمونیستی را برای آن سرزنش کرد برای مردم جا بی‌اندازد. بعد از آن است که می‌بینیم تاریخی از خودکامگی و استبداد جامعه روسیه را از هرگونه سنت دموکراسی یا جامعه مدنی برای تغییر مسیر تاریخ و تغییر مسیر استبدادی حکومت نو بازداشت. در دهه ۹۰ میلادی بسیاری از مردم ایمانشان به خود «کمونیسم» را از دست داده بودند اما هنوز به ضرورت رهبری قدرتمند باور داشتند. به قول یکی از مسئولان محلی انتخابات روسیه در سال ۲۰۱۲: «روسیه همیشه یک تزار داشته است. این برای برخی خوب و برخی بد است». از سویی دیگر ملتی که برای چند دهه مداوما توسط حکومت کمونیستی تحت شدیدترین تبلیغات قرار گرفته و باور داشتند که "ملت بزرگ" شوروی کمونیست نام دارند و دشمنان خیالی فرای مرزها در تلاش برای نابود کردن آن‌ها هستند ناگهان خود را در حالتی یافتند که به قول الکساندر زینووی‌یف Alexander Zinovvyev: «چیزی نزدیک به ۱۵۰ میلیون نفر ناگهان خود را در حالتی یافتند که دیگر حتی یک ملت هم نبودند». گرچه سقوط کمونیسم به طور گشترده‌ای به عنوان راهی به سوی رفاه و ثبات جشن گرفته شره بود، اما شهروندان روس با دیدن وضع فاجعه‌بار اقتصادی و سیاسی دهه ۹۰ و نبرد و چپاول الیگارش‌های قدرتمند به وحشت افتادند. بدهی‌های گسترده دولت، کاهش شدید تولید، بیکاری و نابرابری اقتصادی به حدی رسیده بود که درصد محبوبیت بوریس یلتسین Boris Yeltsin اولین رییس جمهور منتخب تاریخ روسیه در اواخر دهه ۹۰ تک رقمی شده بود. دهه ۹۰ دهه شور نوستالژیک شکوه شوروی بود که شهروندان فکر می‌کردند حداقل در آن زمان یک قدرت بزرگ بوده‌اند، اما الان چه؟ این‌جاست که میل به رهبری قدرتمند که منجی مردم روسیه است و ملت بزرگ چون گذشته با قیمت فدا کردن آزادی‌های شخصی برای اندکی زندگی راحت‌تر در میان مردم دوباره جان می‌گیرد و قهرمان وارد میدان می‌شود: ولادیمیر ولادیمیروویچ پوتین.
‏
بخش کوتاهی بود از دو بخش ابتدایی کتاب دموکراسی پوتین نوشته کیت لاندگن و ولادیمیر تیسمانانو با ترجمه سودابه قیصری. برخی از جمله‌ها را بدون تغییر معنا تغییراتی داده‌ام.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

گفتگو با سیما بینا، ایران اینترنشنال
❗️۸۰ مگابایت است.

اگر یوتیوب را ترجیح می‌دهید اینجا ببینید

@mohammadaleph

‏زلینسکی را دوست دارم چون علاوه بر آن دو چیز بزرگ، مشاوران خوبی هم دارد که خوب بلدند چطور از زبان او فضا را به نفع اوکراین تغییر دهند. دیروز برنامه زنده کانال Ukraine24 هک شد و پیامی از زبان زلینسکی پخش شد که به اوکراینی‌ها گفته میشد: « زلینسکی گفته است ‏سلاح را زمین گذشته و دست از مقاومت علیه روس‌ها بردارید. ما جنگ را باخته‌ایم». این خود اشاره به یک ویدیوی دیپ‌فِیک نه چندان خوب داشت که روز گذشته از زلینسکی پخش شده بود و در آن انگار که او می‌گوید روس‌ها مقاومت ما را در هم شکسته‌اند و ما باید سریعا تسلیم شده و غیره. ‏سریعا زلینسکی وارد میدان شد و از قلب کی‌یف این ویدیو را به اشتراک گذاشت: «اگر بخواهم به کسی پیشنهاد دهم که اسلحه را زمین بگذارد، آن ارتش روسیه است. تسلیم شده و برگردید چرا که ما در خانه خود در حال دفاعیم. ما برای خانه، خانواده و بچه‌هایمان می‌جنگیم».

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏نام اثر: نقطه کور
کلام و اجرا: توماج

یا در یوتیوب این‌جا تماشا کنید.

Toomaj Salehi
@mohammadaleph

‏پروپاگاندای قهوه‌خانه‌ای خروج شاه و بازگشت خمینی. پوستری از سال ۱۹۷۹ در سبک نَقالی که روایت‌گر داستان انقلاب۵۷ است. در پایین سمت چپ شاه در حالی که از کنار طناب‌داری فرار می‌کند، دو کیسه پول دلار و طلا را در دست دارد و سگ؟ سیاهی او را همراهی می‌کند که احتمالا اشاره به ملکه فرح ‏دارد. در قسمت بالا خمینی را در حالی که قرآنی در دست گرفته است و چهره‌ای موجه دارد نشان می‌دهد. در حالی که برج ایفل و حرم نجف را به عنوان پس‌زمینه سفر او نشان می‌دهد. در کنار شاه عکس یک شیطان تصویر شده است که احتمالا اشاره به آمریکا دارد. ‏در قسمت پایین سمت چپ ابتدا سینما رکس را در حالی که در آتش می‌سوزد نشان می‌دهد و سپس پایین‌تر از آن تعدادی در حال تیرباران شدن هستند و عبارت «مفسد فی‌الارض» را در کنارشان نوشته‌اند. نفر اول تیرباران شدگان یک پیپ به دهان دارد که اشاره به مرحوم امیرعباس هویدا است. ‏بالای سر خمینی نیز به آیه‌ی ۱۶۹ عمران ارجاع داده است و طبق رویه‌ی معمول پروپاگاندای انقلابی، کشته‌شدگان انقلابیون ۵۷ را شهیدان زنده‌ای دانسته است که به بهشت رفته و نزد الله روزی می‌گیرند. در وسط تصویر نیز دانشگاه تهران را نشان داده که احتمالا اشاره به ۱۳ آبان ۵۷ دارد.
چیزی هم که به آن توجه نکرده بودم و دوستی به آن اشاره کرد بر روی کیفی که دست چپ شاه است و پرچم بریتانیا بر آن است و اسکناس‌های دلار! از آن می‌ریزد نوشته است: ۱۶۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ میلیارد دلار. یک ۱۶۵ با ۱۵ صفر در جلوی آن که البته برای انقلابیون کاملا قابل باور بوده است...
اثر با توجه به امضای پای کار توسط حسن چلیپا ملقب به اسماعیل‌زاده از معروفترین نقاشان قهوه‌خانه‌ای معاصر... تصویر شده است. نشر آن توسط موسسه‌ای است که متاسفانه به دلیل کیفیت پایین قابل تشخیص نیست. دوستانی اگر از روی لوگوی آن (سمت چپ پایین) می‌توانند تشخیص دهند، اشاره کنند خوب است. ‏در اکانت اینستاگرامی که احتمالا توسط نزدیکانش راه‌اندازی شده است، هیچ اثری از این نقاشی انقلابی وجود ندارد. نقالی و نقاشی قهوه‌خانه‌ای هنر زیبایی بود که به مانند هزاران دیگر در دست این‌ها به ابتذالی کشیده شد که امروز دیگر خواهانی ندارد. ‏در باب آن سگ که همراه محمدرضا شاه در حال خروج از ایران است احتمالا من اشتباه کرده‌ام و شاید دقیقا اشاره به خود «سگ» دارد‌. هرچند قلاده‌ای که برایش تصویر شده است بیشتر به گردنبندی سلطنتی می‌ماند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

«‏اوکراین متعلق به پوتین نیست.»
🔸نویسنده: گری کاسپاروف
🔸 مترجم: سودابه قیصری
در سال ۲۰۱۴ وقتی گفتم پوتین به کریمه و شرق اوکراین بسنده نخواهد کرد و در انجا متوقف نخواهد شد، مرا جنگ‌طلب خواندند. اکنون همه می‌پذیرند که حق با من بود، اما همان اشتباه را حالا هم تکرار می‌کنند. ‏به پوتین اجازه می‌دهند اوکراین را نابود کند و تهدید جنگی بزرگ‌تر از جمله جنگ اتمی را "افزایش" دهد.
پوتین بیمارستان‌ها، پناهجویان و سراهای سالمندان در اوکراین را بمباران می‌کند. اما به ما گفته می‌شود که جهان آزاد نباید حرکتی برای کمک انجام دهد مگر این که بیمارستان‌ها، ‏پناهجویان و سراهای سالمندان درون خطوط ویژه‌ای از اردوگاه و در خاک اتحادیه اروپا باشد. زندگی این افراد اهمیت دارد، آن کودکان اهمیت دارند. مساله‌ اصلا ناتو نیست. هیچ معاهده‌ای ایالات متحد و دیگر قدرت‌های بزرگ جهان آزاد را از دفاع از اوکرایینی‌ها منع نکرده است، ‏اوکرایینی‌ها واقعا به این حمایت نیاز حیاتی دارند. فقط ترس است، همان ترسی که آن‌ها را در ۲۰۱۴ از واکنش منع کرد و ما را به اینجا رساند.
کاخ سفید بایدن و رسانه‌های مدافعش همان بحث‌هایی را که دولت اوباما و رسانه‌های مدافعش در ۲۰۱۴ می‌گفتند، تکرار می‌کنند. ‏خویشنداری قهرمانانه! چه رهبری‌ای! "جناب کاسپاروف شما زیادی ناشکیبایی، بگذار صبر کنیم و ببینیم چه می‌شود!" به محض عبور اولین تانک روسیه از مرز اوکراین، غرب، پوتین را رهبر بزرگ‌ترین کشور اروپا نامید. حالا دیگر هیچ قدرتی، کشورهای متحد را برای جنگیدن در قلمرو خودش و ‏برای دفاع از خود دعوت نمی‌کند. فقط پوتین می‌تواند چنین کاری کند.
ایالات متحد و اتحادیه اروپا می‌خواهند بی‌دغدغه به فساد خود ادامه دهند، گاز و نفت روسیه را بخرند، تحریم‌های ضعیف وضع و فقط درباره دموکراسی موعظه و پوتین را به اجلاس‌ها و داووس دعوت کنند.‏دیکتاتورها همیشه پا را فراتر می‌گذارند و غربی‌ها همچنان به تسلیم و تعظیم ادامه می‌دهند. اما این بار مشکلی وجود دارد: اوکراین سر خم نمی‌کند. غربی‌ها دوست دارند به تدریج و به آرامی شکست بخورند، انتخاب‌های سخت را به دولت بعدی واگذارند و پیامدها را به کشورهای حائل (سپر بلا) ‏منتقل کنند. اکنون اوکراین دست آن‌ها را رو کرده زیرا نمی‌خواهد به تدریج خاک کشورش را از دست بدهد یا اصلا شکست بخورد. اوکراین می‌خواهد برنده باشد، به آن‌ها برای این پیروزی کمک کنید. به آن‌ها جت، دِرون و سلاح‌های دوربرد بدهید تا بتوانند نقطه مبدا را بزنند و از مردمشان حفاظت کنند. کریدورهای بشر دوستانه و مناطق تحت حفاظت اعلام کنید. اوکراین متعلق به پوتین نیست، طوری رفتار نکنید گویی مال اوست.

Soudabeh Qeisari
@mohammadaleph

🔸نان، آزادی، ولادیمیر پوتین

در سال ۱۹۹۲ ولادیمیر پوتین احتمالا در اولین اختلاس عمرش به عنوان مسئول کمیته روابط خارجی در سنت‌پترزبورگ مبلغ ۹۲ میلیون دلار را در معامله‌ی صوری فلزات به کمک چند نفر دیگر به جیب زد. اما در روسیه‌ی دهه ۹۰ که به لطف ۷۰ سال کمونیسم چنان بی‌قانون و ورشکسته بود که دزدی و فساد ‏نه تنها غیراخلاقی...

@mohammadaleph
🔗

‏مادربزرگ اوکراینی: در ۹۵ سال زندگی‌ام هرگز چیزی مثل این ندیدم. من قحطی مصنوعی کمونیست‌ها در دهه ۳۰ را تجربه کردم، جنگ دوم جهانی را هم، الان هم ۳۰ سال است که ما اوکراینی‌ها استقلال داریم، ما فقط می‌خواهیم زنده باشیم. آن ۷۰ سال زندگی زیر یوغ کمونیسم بس نبود؟
‏پاول کوزمنکو شهردار اوختیرکا (استان سومی در مرز روسیه) گفته بود: روسیه در حال نابود کردن مزارع، انبارها و زیرساخت‌های ما در سرتاسر کشور است. چنان که کشاورزی ما دوباره از کار افتاده است و ما در سال ۲۰۲۳ دوباره قحطی‌ای که استالین در ۱۹۳۲ را به جان اوکراین انداخت تجربه می‌کنیم.
‏هرگاه از نسل‌کُشی اوکراینی‌ها به دست کمونیست‌های روس در قحطی هولودومور در دهه ۳۰ می‌نویسم به آن پیرزن اوکراینی فکر می‌کنم که می‌گفت: «هنوز از ترس آن قحطی که در کودکی تجربه کردم در ۹۲ سالگی هم هر شب یک تکه نان زیر بالشم می‌گذارم».

Mohammadaleph
@mohammadaleph