اعتراض تک‌نفره این مرد چینی در حمایت از اوکراین که بازداشت شده است. حقیقتا شجاعت غریبی می‌طلبد در دل چین اعتراض کردن.
Mohammadaleph

‏«تنهایی» به عظمت و شرافتِ ادمی و کنش‌ او‌ می‌افراید.
اينجا علاوه بر رنج اکراین، رنج شنا خلافِ موجِ انفعالِ اکثریت هم بر دوش فرد سنگينى ميكند.
این لحظه، احتمالا باشکوه‌ترین لحظه زندگی این جوان و سیاه‌ترین لحظه برای ناظرین در صحنه‌ است.
خداوند نگهدارِ ‎#حسین_رونقی هاى هر جامعه باشد.
Amin Anvary

@mohammadaleph

‏یک‌نفر از مراجعه‌کنندگان ‎#حسین_رونقی را در دادسرا دیده و وضعیت عمومی خوبی نداشته است. حسین گفته ‎#اعتصاب غذای خشک است و چون بازداشتش را غیرقانونی می‌داند، ادامه خواهد داد.
حسین با خانواده نیز تماس کوتاهی داشته است.

Mehdi Hajati
@mohammadaleph

‏پلاکارد «پوتین را متوقف کنید» در حالی که چهره‌ی او را به شکل هیتلر نقش کرده‌اند؛ امروز برلین در دروازه‌ی براندنبورگ، جایی که زمانی رونالد ریگان ایستاد و گفت: آقای گورباچف این دیوار را (دیوار برلین) نابود کن.

@mohammadaleph

❓کانال تلگرامی مصاف ویدئویی منتشر و ادعا کرده مربوط به جنگ اوکراین است. ویدئو گزارشگری را نشان می‌دهد که پشت سر او روی زمین، افرادی با کاورهایی دراز کشیدند و در نگاه اول ممکن است به نظر برسد جنازه‌های واقعی‌اند. یکی از این افراد، تکان می‌خورد و کاور را کنار می‌زند. فردی به سراغ او می‌رود، شخص خوابیده را به حالت اول برمی‌گرداند و کاور را روی صورت او می‌کشد.

🔹مصاف ادعا می‌کند این ویدئو مربوط به #اوکراین است و غرب با نشان دادن این گزارش، به دنبال کشته‌سازی از غیرنظامیان اوکراینی است.

🔹این ویدئو ارتباطی با اوکراین ندارد و اصلا این افراد جنازه نیستند. ویدئو گزارشی خبری مربوط به ۱۵ بهمن ۱۴۰۰ در تلویزیون اتریش است و این افراد هم فعالان اجتماعی در زمینه تغییرات اقلیمی‌اند که به صورت نمادین به سیاست‌های موجود اعتراض کردند.

🔹این ویدئو پیش از مصاف در رسانه‌های اجتماعی انگلیسی‌زبان هم با عنوان رسوایی درباره قربانیان کووید منتشر شده بود. بنابراین فکت‌نامه به این ادعای مصاف که یک گزارش خبری در حال کشته‌سازی از قربانیان اوکراین است نشان «شاخ‌دار» می‌دهد.

👈در فکت‌نامه بخوانید

👈 در تلگرام بخوانید

✅ @Factnameh

‏یکی از مهمترین ابزارهای پروپاگاندای روسی و اقمارشان "Whataboutism" است . جملاتی از قبیل ' پس یمن چه' ، ' در مورد فلسطین چطور ' ، 'پس لبنان چی' ، 'آمریکا چطور 'و... . برای شناخت این دام و برخی راههای ساده مقابله با آن ؛ ویدیوی بالا را ببینید.

Rollo
@mohammadaleph

‏خارکیف، اوکراین، امروز. بعد از بمباران سنگین چند روزه یک اوکراینی یکه و تنها پرچم اوکراین را با پوستر «اوکراین پیروز خواهد شد» به دست گرفته است. مسئله این‌جاست مردمی که فهمیده‌اند «می‌شود مقاومت کرد» را نمی‌توان شکست داد حتی اگر تمام خاکشان را هم بگیری.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏بیشتر شبیه صحنه‌ای از یک فیلم هالیوودی است. شهردار شهر konotop اوکراین بالای سکو رفته و می‌گوید: روس‌ها اولتیماتوم داده‌اند که یا شهر را تسلیم کنید یا توپخانه‌ی ما شهر را از نقشه‌ی اوکراین پاک می‌کند. چه کنیم؟ بجنگیم یا تسلیم کنیم؟ ملت می‌گویند می‌جنگیم.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏نیروهای روسی که برای مذاکره برای تسلیم شهر آمده بودند هنگام ترک konotop. یکی از آن‌ها برای حفاظت از خود دو نارنجک رو در دست گرفته، احتمالا با ضامن آزاد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏خبرنگار از زلینسکی می‌پرسد: آخرین باری که خانواده‌ات رو دیدی کِی بود؟ و او می‌گوید: فکر کنم قبل از جنگ.. نه، سه روز پیش، وسط جنگ دقیقا.. و بعد به او خبر می‌دهند که روسیه بابی‌یار را بمباران کرده است و او بغض می‌کند.
بابی‌یار یادمان بزرگترین قتل‌عام هلوکاست ‏در منطقه‌ای در اوکراین به همین نام است که در آن اس‌اس نازی بیش از ۳۰ هزار نفر را در دو روز تیرباران کرد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏پوتین در سال ۲۰۱۸ گفته بود: «روسیه شروع کننده‌ی هیچ جنگ هسته‌ای نخواهد بود، ولی جنگ هسته‌ای با رفتن روس‌ها به بهشت به عنوان شهید پایان می‌یابد. در حالی که دشمنان ما به جهنم می‌روند، در حالی که حتی فرصت توبه هم نخواهند داشت». ‏در واقع قسمت غریب ماجرا آن‌جاست که جهان به همین مضحکی هم می‌تواند پایان یابد. کلید نصف سلاح‌های هسته‌ای جهان زیر انگشت کسی است که چنین نگاه آخرالزمانی‌ای به جنگ دارد و همزمان از رساندن سوخت و آذوقه به سربازانش در ۱۰۰ کیلومتری مرزهایش عاجز است.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏آنا پولیت‌کوفسکایا گفته بود: «فکر می‌کنی دنیا آن‌قدر پهناور است که اگر در جایی آتشی اتفاق افتاد، ربطی به تو ندارد و می‌توانی در ایوان خانه‌ات بنشینی و گل‌های خانه‌ات را تحسین کنی؟»
او روزنامه‌نگار منتقد حکومت روسیه بود، چنان که تابش نیاوردند و سال ۲۰۰۶ در آسانسور خانه‌اش ترور شد. ‏پوتین با رد شدن از روی جنازه‌ی آناها به پوتین امروز تبدیل شد. آنا در کتاب خود "پوتین: زندگی در یک دموکراسی شکست‌خورده" که خشم پوتین را به همراه داشت، نوشته بود: «جامعه ما بیش از حد -نسبت به خطر پوتین- بی‌تفاوت است. این ما هستیم که به این چِکیست‌ها اجازه داده‌ایم که با ما مردم ‏مانند گاو رفتار کنند. آن‌ها ترسی که ما نشان دادیم را دیدند». و با توجه به پیشینه‌ی جاسوسی پوتین در KGB ادامه می‌دهد: « KGB فقط به قوی‌ها احترام می‌گذارد و ضعیف‌ها را خورد می‌کند. ما مردم باید این را یاد بگیریم». ‏نقل به مضمون از مقاله‌ی او سال قبل از مرگ برای گاردین: «ما داریم به دوران وحشت شوروی بازمی‌گردیم. روزنامه‌نگاری در روسیه دیگر معنایی ندارد. فقط اینترنت را داریم که می‌تواند از سانسور در امان باشد. عاقبت روزنامه‌نگاری در آن‌جا یا گلوله است یا سَم یا هرچی که سگ‌های پوتین بخواهند».
‏در همین حال فقط در چند روز گذشته از شروع جنگ علیه اوکراین حدود ۱۵۰ روزنامه‌نگار از روسیه فرار کرده‌اند. حکومت روسیه با جرم‌انگاری آزادی روزنامه‌نگاری با احتمال ۱۵ سال حبس و قطع کلی اینترنت روسیه با جهان آزاد در روزهای آینده در پی سرکوب کامل آزادی بیان است.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔸‏ پیش از شروع جنگ نوشتم که حکومت پوتین چگونه مردم روسیه را نسبت به اوکراین بدبین کرده است چنان که روس‌ها معتقدند اوکراینی‌ها کوره‌های آدم‌سوزی و اردوگاه‌های کار اجباری دایر کرده‌اند. یکی از سربازان اسیر شده‌ی روس در کنفرانس خبری توضیح می‌دهد: «در روسیه به ما ‏می‌گفتند که اوکراین توسط فاشیست‌ها، نازی‌ها و ناسیونالیست‌ها به گروگان گرفته شده است و مردم عادی منتظر ما هستند تا در نقش منجی به کمک آن‌ها برویم و آ‌ن‌ها را از شر حکومت‌شان خلاص کنیم». مطمئنا شک‌هایی در آن‌ها وجود دارد اما بمباران رسانه‌ای و شستشوی مغزی مداوم توسط حکومت پوتین ‏راه را بر هر شکی در ذهن آن‌ها می‌بندد. روشی که پوتین پیش‌ترها در جنگ ۲۰۱۴ علیه اوکراین از آن بهره‌ی کافی را برد و این‌بار نیز با پروپاگاندای مستمر توسط تلویزیون و مکتوبات سعی می‌کند سربازان و آرای عمومی را برای جنگ علیه اوکراین با خود همراه کند. در ذهن کسانی که پای حرف‌های مدیای ‏که حرف‌های پوتین را تکرار می‌کند می‌نشینند، اوکراین قسمتی از روسیه‌ی بزرگ (جمله‌ای که نازی‌ها نیز مداوم آن را تکرار می‌کردند: یک آلمان بزرگ) است که توسط فاشیست‌هایی که اکنون قدرت را در اوکراین به دست گرفته‌اند ربوده شده است و باید به دامان میهن بازگردد. ‏این سرباز ادامه می‌دهد: «خب البته چیزهایی هم از این‌ور و اون‌ور می‌شنیدیم، در اینترنت و منابع دیگر. ولی همیشه به دیده‌ی تردید به آن‌ها می‌نگریستیم. من زمانی متوجه اشتباه بودن این حرف‌ها شدم که به خاک اوکراین حمله کردیم و به چشم خود دیدیم که اوضاع از چه قرار است. ‏احساس شرم می‌کنم که به این کشور حمله کرده‌ایم. احساس شرم می‌کنم وقتی این‌جا یک زنی روبه‌روی ما ایستاد و گریه کرد (که به کشورش حمله کرده‌ایم). در روسیه ما اصلا به این چیزها فکر نمی‌کردیم. ما با خودمان برای این مردم فقط رنج آورده‌ایم. اصلا رستگاریای برای این جنایتی که کردیم وجود ‏داره؟ مهم نیست به زندان بریم یا هرچیزی که لیاقتش رو داریم... ما برای همه‌چیز آماده‌ایم. ولی برای مردمی که در روسیه به این حرف‌هایی که ما به آن باور داشتیم باور دارند احساس تاسف می‌کنم. اون‌ها هم گناهی ندارند. گناهشان شاید این است که شستشوی مغزی داده شده‌اند. ‏برخی از اون‌ها حتی اینترنت ندارند تا چیزی به غیر از حرف‌های رسمی حکومت رو بشنوند. آن‌ها به طور مرتب شستشوی مغزی داده می‌شوند. اون‌ها فقط این اطلاعات یک‌طرفه رو از طرف حکومت دریافت می‌کنند که در اوکراین یک حکومت فاشیستی قدرت گرفته است و ما باید مردم اوکراین را نجات دهیم». ‏همچنین ادامه می‌دهد: «رفقا هرکدومتون که این ویدیو رو می‌بینه "شجاع باشید" و برگردید برید. این یک نسل‌کشی است. سخته علیه دستورات فرمانده‌ها کاری بکنیم ولی برگردید به روسیه. به خاطر کارهایی که ما این‌جا می‌کنیم، همه‌ی روس‌ها رو تا ابد شرمنده خواهند بود».

Mohammadaleph
@mohammadaleph

گفتگو با سیما بینا، خواننده، آهنگ‌ساز و پژوهشگر ترانه‌های محلی ایران

یکشنبه ۲۲ اسفند، ساعت ۱۹:۱۵ و ۲۴:۰۰ به وقت تهران در ایران اینترنشنال.

اگر فایلش به دستم رسید همین‌جا آپلود می‌کنم.

‏الکساندر سولژنیتسین، سرباز ارتش سرخ، زندانی گولاگ‌های کار اجباری شوروی، تبعیدی و برنده نوبل ادبیات که حتی از دریافت جایزه‌ی افشای جنایات کمونیست‌ها از دستان رهبر حزب کمونیست گورباچف امتناع کرده بود در سال ۲۰۰۸ در حالی از دنیا رفت که ولادیمیر پوتین را ستایش می‌کرد... او در پاسخ ‏به این سوال که چرا از پوتین طرفداری می‌کند گفته بود: «پوتین شایسته ستایش است زیرا که او در حال بازسازی تدریجی ملت روسیه است». کِیت لانگدن Kate c.longdon نویسنده و محقق از تجربه‌ی غریبی می‌گوید زمانی که در سن‌پترزبورگ زندگی می‌کرده است و در پاسخ به استبداد پوتین در روسیه از گستره‌ی عظیمی از مردم می‌شنیده است "بله خب کمی خشن است، ولی خُب....". برخلاف باور عمومی و حتی باور سیاستمداران غربی، لانگدن و برخی دیگر بر این باورند که استبداد روسی گره خورده در باور و فرهنگ سنتی روس‌ها که این‌بار در آن‌چه این اندیشمندان «پوتینیسم» می‌نامند نمود کرده است هرگز با مرگ یا عقب‌نشینی پوتین از صندلی قدرت پایان نمی‌یابد. توهم "ما در برابر دنیا"ی خورانده شده توسط رهبران به مردمی که عموما گوش به دهان آن‌ها دارند با تغییر کردن نام رهبر از بین نمی‌رود. سال‌ها پیش و در زمان تزارهای قرن ۱۹امی اوضاع روسیه به حدی از فاجعه رسیده بود که برای مثال در باب سواد عمومی در کشوری که خود را قدرتی بزرگ فرض می‌کرد تنها ۲۰ درصد مردم می‌توانستند اسمشان را بنویسند و امضا کنند. این آمار در حاشیه‌ها حتی بدتر نیز می‌شد. بعدها عموم جامعه‌ی به ستوه آمده از استبداد تزاری که خاطرات تلخ نیکلای دوم را هنوز به یاد داشت، استبداد کمونیستی را به بهای آموزش همگانی، رشد اقتصادی قابل لمس و کشوری صنعتی‌تر از گذشته کاملا پذیرفت. آن‌ها کیفیت نسبتا بهتر زندگی‌شان را دلیلی برای خوشحالی می‌دیدند و دیگران را نیز به پذیرش قوانین کمونیستی و تسلیم آزادی‌های فردی به نفع بهسازی کل جامعه فرا می‌خواندند. همان‌گونه هانا آرنت می‌گوید: «شرورانه‌ترین کارها توسط کسانی انجام می‌شود که اساسا تصمیم نگرفته‌اند که خوب یا شر باشند». در یک رابطه‌ی آشنا (برای ما) یک شهروند می‌توانست در یک خوش‌خیالی خام که در آن صلاح جامعه را بر آزادی فردی ترجیح می‌داد، افراد دیگر جامعه را به دلیل ویژگی کمتر انقلابی‌شان به حکومت لو بدهد. این‌جا بود که حکومت کمونیستی توانست با سلطه‌ بر اذهان مردمی که آزادی را به بهای زندگی بهتر فروخته بودند، هر جنایتی را تحت نام پاکسازی ضروری‌ای که نباید حکومت کمونیستی را برای آن سرزنش کرد برای مردم جا بی‌اندازد. بعد از آن است که می‌بینیم تاریخی از خودکامگی و استبداد جامعه روسیه را از هرگونه سنت دموکراسی یا جامعه مدنی برای تغییر مسیر تاریخ و تغییر مسیر استبدادی حکومت نو بازداشت. در دهه ۹۰ میلادی بسیاری از مردم ایمانشان به خود «کمونیسم» را از دست داده بودند اما هنوز به ضرورت رهبری قدرتمند باور داشتند. به قول یکی از مسئولان محلی انتخابات روسیه در سال ۲۰۱۲: «روسیه همیشه یک تزار داشته است. این برای برخی خوب و برخی بد است». از سویی دیگر ملتی که برای چند دهه مداوما توسط حکومت کمونیستی تحت شدیدترین تبلیغات قرار گرفته و باور داشتند که "ملت بزرگ" شوروی کمونیست نام دارند و دشمنان خیالی فرای مرزها در تلاش برای نابود کردن آن‌ها هستند ناگهان خود را در حالتی یافتند که به قول الکساندر زینووی‌یف Alexander Zinovvyev: «چیزی نزدیک به ۱۵۰ میلیون نفر ناگهان خود را در حالتی یافتند که دیگر حتی یک ملت هم نبودند». گرچه سقوط کمونیسم به طور گشترده‌ای به عنوان راهی به سوی رفاه و ثبات جشن گرفته شره بود، اما شهروندان روس با دیدن وضع فاجعه‌بار اقتصادی و سیاسی دهه ۹۰ و نبرد و چپاول الیگارش‌های قدرتمند به وحشت افتادند. بدهی‌های گسترده دولت، کاهش شدید تولید، بیکاری و نابرابری اقتصادی به حدی رسیده بود که درصد محبوبیت بوریس یلتسین Boris Yeltsin اولین رییس جمهور منتخب تاریخ روسیه در اواخر دهه ۹۰ تک رقمی شده بود. دهه ۹۰ دهه شور نوستالژیک شکوه شوروی بود که شهروندان فکر می‌کردند حداقل در آن زمان یک قدرت بزرگ بوده‌اند، اما الان چه؟ این‌جاست که میل به رهبری قدرتمند که منجی مردم روسیه است و ملت بزرگ چون گذشته با قیمت فدا کردن آزادی‌های شخصی برای اندکی زندگی راحت‌تر در میان مردم دوباره جان می‌گیرد و قهرمان وارد میدان می‌شود: ولادیمیر ولادیمیروویچ پوتین.
‏
بخش کوتاهی بود از دو بخش ابتدایی کتاب دموکراسی پوتین نوشته کیت لاندگن و ولادیمیر تیسمانانو با ترجمه سودابه قیصری. برخی از جمله‌ها را بدون تغییر معنا تغییراتی داده‌ام.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

گفتگو با سیما بینا، ایران اینترنشنال
❗️۸۰ مگابایت است.

اگر یوتیوب را ترجیح می‌دهید اینجا ببینید

@mohammadaleph