‏ای مردم قهرمان چین، همه باید خود را واکسینه کنید. امپریالیست‌های آمریکایی می‌خواهند خلق قهرمان ما را با یک جنگ باکتریولوژیک شکست دهند. تبلیغات حزب کمونیست چین، سال ۱۹۵۲.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏این بالا که خدایی نمی‌بینیم.
تبلیغات ضدمذهبی شوروی، دهه ۷۰ میلادی.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏این‌جا ایرلند است و دختران در حال آماده کردن کوکتل مولوتوف برای شورش.
ایرلند شمالی، شورش سال ۱۹۶۹.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

وقتی ما را از شوروی به افغانستان فرستادند، این جنگ برایمان کاملا عادلانه بود‌. ما به آن باور داشتیم. حتی خود من با سربازها در مورد دفاع از مرزهای جنوبی و وظیفه‌ی انقلابی ما در برابر سوسیالیسم بحث می‌کردم. در ارتش، آزادی اندیشه معنی ندارد. باید هر دوهفته در کلاس‌های عقیدتی-سیاسی شرکت می‌کردیم. این‌جا هرگز نمیبینی که در پادگان، تصویر کسی مثل لئون تولستوی یا تسیولوفسکی (دانشمند روس) را به دیوار بزنند. نه ارتش همیشه تصویر گاستلو یا ماتروسوف (قهرمانان جنگ دوم جهانی در شوروی) را به دیوار می‌زند. یک روز که من تازه ستوان شده بودم، تصویری از رومن رولان را که از مجله‌ای بریده بودم به دیوار اتاقم زدم. فرمانده از من پرسید این تصویر چه کسی است؟
-رومن رولان یه نویسنده فرانسویه، رفیق کلنل.
+همین الان عکس این فرانسوی رو بردار، ما خودمان به اندازه کافی قهرمان در شوروی نداریم؟ همین الان برو یه عکس کارل مارکس پیدا کن بزن به دیوار.
-ولی کارل مارکس که آلمانی بود قربان...
+حرف نزن، دو روز بازداشت.
آن‌قدر در گوشت می‌خوانند که خودت هم باور می‌کنی. من خودم بعدا از این دست صحبت‌ها با سربازان داشتم‌. مثلا: «ما چه نیازی به ماشین و کامیون خارجی داریم؟ از همه‌چیز بهترینش تو شورویِ خودمون درست میشه...». فقط امروز است (زمان دقیق مصاحبه‌ی این فرمانده با نویسنده کتاب احتمالا ۸۹ یا ۸۸ میلادی است) که به فکرم افتاده است که چرا بهترین ماشین دنیا نمی‌تواند ژاپنی باشد؟ چرا بهترین جوراب نمی‌تواند فرانسوی باشد؟ چرا خوشگلترین زنان نمی‌توانند تایوانی باشند؟ اما امروز دیگر ۵۰ سالم است... این‌جا در شوروی به همین زودی شروع کرده و می‌گویند که جنگ افغانستان ماجراجویی برژنف و جنایت بود. وقتی این‌ها این‌جا لفاظی می‌کردند، ما آن‌جا داشتیم می‌کشتیم و کشته می‌شدیم. ما آن‌جا داشتیم از انقلاب کمونیستی دفاع می‌کردیم؟ نه دیگر به این حرف‌ها اعتقادی ندارم. خودم را قانع کرده‌ام که حداقل از پادگان و سربازانم دفاع کرده‌ام... ناگهان درگیری شروع می‌شد در حالی که هنوز صدای ویسوتسکی (خواننده روس) از ضبط صوتی در حال پخش بود... عکس‌های کوچکی را از جیب سربازان کشته شده بیرون می‌آوردی و کنار هم می‌گذاشتی، عکس زن‌ها و دوست‌دخترانشان بود، انگار دسته‌های پاسور بود... به گورستان رفتم، مادر یکی از سربازان مرا دید... گم شو فرمانده، موهات سفید شده و هنوز زنده‌ای. هنوز ریش‌های پسرم در نیامده بود که در افغانستان کشته شد.

‏مصاحبه آخر، یک مادر:
من رو به دفتر جذب نیرو فراخواندن.
-بیا مادر، ما به شما مدال پسرتون رو می‌دیم.
به من حکم ستاره سرخ دادن و گفتند:
-نمی‌خوای چند کلمه برامون حرف بزنی مادر؟
+نگاه کنین، این خون پسر عزیز منه.
چند کلمه‌ی من همین بود.

-Svetlana Alexievich: Boys In Zinc در فارسی: پسران روی/سوتلانا الکسیویچ/ابوالفضل الله دادی

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏این تصویر تاریخی‌ترین لحظه‌ی جنگ افغانستان را به نمایش می‌گذارد: بوریس گروموف، فرمانده نیروهای لشکر چهلم زرهی شوروی در افغانستان، آخرین سرباز شوروی بود که با پای پیاده افغانستان را از طریق پل دوستی در تاریخ ۱۲ فوریه ۱۹۸۹ ترک کرد و وارد خاک ازبکستان شد و سپس به مسکو رفت.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏الیزابت دختر پتر کبیر که حدودا بیست سال تمام ملکه‌ی روسیه بود هم از آن موجودات غریب روزگار بود. می‌گویند هیچ‌گاه دوبار یک لباس را به تن نکرد. در وصفش نوشته‌اند که او روزی سه‌بار لباس عوض می‌کرد و در اواخر عمر قریب به ۱۵ هزار دست لباس داشت. در سفری که الیزابت همراه با ولیعهدش و ‏نامزد او سوفیا (بعدها نامش کاترین کبیر شد) به قصد زیارت امامزاده کیِّف به اوکراین داشتند، فقط ۸۰۰ اسب جوان بار و لباس‌های او را حمل می‌کردند. کاترین کبیر می‌نویسد: سال ۱۷۵۴ کاخ الیزابت دچار آتش‌سوزی شد و حدودا ۴ هزار دست دیگر از لباس‌های الیزابت هم فقط در این جریان از بین رفت.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

🔸 استانیسلاو پتروف، مردی که جهان را نجات داد.

در روز ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۳، سرنوشت جهان و نسل بشر به یک قطعه چند دلاری کامپیوتری و تصمیم «استانیسلاو پتروف» سرهنگ دومِ سایت سری موشکی Serpukhov-15 شوروی در خارج از مسکو گره خورد. قهرمانی که احتمالا اگر آن‌روز مریض می‌شد یا حال کار کردن نداشت، سرنوشت جهان به کلی تغییر می‌کرد. ‏پروتوکل‌های دفاع شوروی به طور جدی اعلام می‌کرد که هر حمله‌ای از طرف ایالات متحده آمریکا به خاک شوروی باید با یک حمله‌ی چندجانبه‌ی اتمی به پایگاه‌های نظامی و خاک آمریکا پاسخ داده شود...

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‌ماموریت تاریخی بزرگترین تلسکوپ فضایی ساخت بشر آغاز شد.

تلسکوپ جیمز وب که ۱۰ میلیارد دلار هزینه داشته، سوار بر موشک آریان اروپا از گویان فرانسه راهی فضا شد.

این تلسکوپ که طراحی و ساخت آن نزدیک به ۳۰ سال طول کشیده یکی از بزرگترین دستاوردهای علمی قرن ۲۱ است.

هدف تلسکوپ جیمز وب این است که از اولین ستارگان و کهکشان‌‌هایی که در جهان درخشیدند، تصویربرداری کند.

این تلسکوپ در عین حال قدرت آن را دارد که اتمسفر سیاره‌های دور را به دنبال نشانه‌های گازی بررسی کند تا احتمال وجود حیات در آن‌ها مشخص شود.

تلسکوپ جیمز وب به یاد جیمز وب، رئیس ناسا در زمان پروژه‌های آپولو برای سفر به ماه، نامگذاری شده است.

سازمان‌های فضایی اروپا، آمریکا و کانادا در پروژه جیمز وب مشارکت کرده‌اند.

جیمز وب نقاط دورتری از فضا را بررسی می‌کند و به همین دلیل می‌تواند یافته‌هایی از زمانی دورتر را در اختیار دانشمندان بگذارد.

در کانون این تلسکوپ یک آینه شش و نیم متری زراندود قرار دارد.

این سطح انعکاسی فوق‌العاده در کنار چهار ابزار فوق‌العاده حساس دیگر به این تلسکوپ اجازه می‌دهند که نور اولین ستارگان را شناسایی کنند. ستارگانی که براساس فرضیات علمی ۱۳.۵ میلیارد سال پیش شروع به درخشش کرده‌اند.
bbcpersian

📡 @VahidOnline

‏جلد کتاب «صنایع دستی دانش‌آموزان». شوروی، ۱۹۶۸.

Memarمعمار
@mohammadaleph

مستند: «حسن عباسی، کیسینجر خودخوانده مراسم حکومتی».
دقت کنید حجمش ۷۰۰ مگابایته.
از وبسایت درستی‌سنجی factnameh
اگر یوتیوب را ترجیح می‌دهید: لینک نسخه‌ی یوتیوب

@factnameh
@mohammadaleph

‏بعد از سقوط پاریس خیلی ها در آلمان و خارج آن مطمئن شده بودند که قول پیشوا قطعی است و رایش هزار ساله خواهد شد. همین اطمینان از ماندگاری به بسیاری از افراد مردد برای بروز وفاداری به نازیسم به خصوص بیرون از آلمان شهامت بخشید.‌

جولای۱۹۴۰ برلین
استقبال از هیتلر. بازگشت از فرانسه.

Baskerville
@mohammadaleph

‏اشتازی، پلیس مخفی آلمان شرقی با آن جمعیت صدهزار نفره‌ی کارمندان رسمی و چندصدهزار نفره‌ی خبرچینانش چنان سرکوب پلیسی‌‌ای را به وجود آورده بود که هر کسی از دیگری برای اشتازی خبرچینی می‌کرد. ۳۰ سال پیش در چنین روزی، قانون عمومی کردن پرونده‌های اشتازی به اجرا درآمد که در آن هر شهروندی ‏که می‌خواست، می‌توانست به پرونده خبرچینی‌هایی که اشتازی علیه او جمع‌آوری کرده بود، دسترسی داشته باشد. از آن سال تاکنون حدود ۳.۴ میلیون نفر طبق آمار یک محقق از پرونده‌ی خودشان در اشتازی دیدن کرده‌اند. احتمالا چنین صحنه‌ای را در فیلم زندگی دیگران ۲۰۰۶ دیده باشید. ‏متاسفانه یا خوشبختانه، دسترسی به نام «خبرچین» به دلیل سیستم پیچیده‌ی اشتازی و ملاحظات امنیتی چندان میسر نیست. در خاطرات یکی از بازماندگان وحشت کمونیستی نوشته بود: نام خبرچینت چیزی نبود که به سادگی برایت قابل باور باشد. خواهرت، برادرت، همسایه‌ات، همکارت، هرکسی یک خبرچین بود.

Mohammadaleph
@mohammadaleph