‏پوستری با پیامی بهداشتی از اواخر عمر اتحاد جماهیر شوروی که در آن نوشته است: «مراقب رابطه‌های غیر رسمی باش» خوشگلم. پوستر را با الهام از یکی از نمادهای روسیه یعنی "ماتروشکا" ساخته‌اند. عروسک‌هایی که یک عروسک بزرگ در خود یک عروسک کوچک دارد و آن هم یک عروسک کوچکتر و به همین ترتیب.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

📸CNET

دانشمندان پس از کاشت یک صفحه حاوی ۱۲۸ حسگر در داخل جمجمه و بر سطح مغز، توانستند با این فرد که توانایی صحبت کردن نداشت، مکالمه برقرار کنند.

Nima Akbarpour
@mohammadaleph

‏خانم سفی اکسانن در باب اشغال وطنش توسط کمونیست‌ها می‌نویسد: در جهان همکلاسی‌های فنلاندی‌ام، وطن من (استونی) وجود نداشت. روی نقشه جهان ما شوروی کمونیست بودیم، به همین سادگی. آدم نمی‌تواند از چیزی حرف بزند که رسما وجود ندارد. دشوار است از رنجهای ملتی بگویی که رسما وجود ندارند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏مادربزرگم در حسرت یک مانتو قرمز ماند، چرا که فکر می‌کرد «خدا و مردم» بدشون میاد، زن مسلمان رو چه به این قرتی بازی‌ها؛ بعدها فهمیرم روزهایی که خونه خلوته لباس‌های قرمز نوه‌اش رو می‌پوشه و جلوی آینه به خودش نگاه می‌کنه. مُرد بدون پوشیدن یک لباس بدون فکر گناه. عزیزی برایم می‌گفت.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

"Çav Le Rê"
"چَـــشم به راه"
.
يلدا عباسى : خواننده و نوازنده دوتار
ايوب سعيدى : نوازنده دوتار
مهزاد خردمند : نوازنده كمانچه
فريده سرسنگى : نوازنده دايره
.
شعر از استاد عليرضا سپاهى لايين و اشعار فولكلور
.
تهيه كننده : ايوب سعيدى
.
زمستان ١٣٩٧
.
💜🎼 @yaldaabbasii

‏از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۱ ۱۶ نفر شهردار کی‌یِف (اوکراین شوروی) بودند. ۷ نفر به عنوان دشمن خلق کمونیست تیرباران شدند، ۳ نفر از ترس خودکشی کردند، ۱ نفر در اردوگاه‌های کار اجباری شوروی (گولاگ) مُرد، ۲ نفر در جنگ کشته شدند، ۱ نفر بازداشت شد و بعد آزاد شد و ۲ نفر خوش‌شانس هم طبیعی مُردند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏شرکت خدمات تلفن ایندیانا بل در سال ۱۹۲۹ ساختمان اتحادیه مرکزی تلفن را خرید، ولی با اندازه و مکان ساختمان حال نکرد، کاسه چه کنم در دست بودند که آرشیتکتی گفت: چرا ساختمان را نچرخانیم؟ در مدت ۱ ماه، بدون تعطیل کردن کارمندان، ۱۱۰۰۰۰ تُن را ۹۰ درجه چرخانده و ۴۰ متر جابه‌جا کردند.
‏۳۰ سال بعد و در سال ۱۹۶۳ ساختمان تخریب شد و امروزه مقر AT&T در آن‌جا قرار دارد. برای درک بهتر عظمت این کار باید دقت کرد، در زمان چرخاندن ساختمان هنوز ۱۰ سال تا شروع جنگ جهانی دوم باقی مانده است، سال‌های ابتدایی حکومت رضا خان است و روحانیون در ایران هنوز با داشتن شناسنامه مخالف.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏اگر در لندن هستید، نوامبر قرار است یکی از آخرین بازماندگان گولاگ‌های شوروی از خاطراتش بگوید. یک زن اوکراینی ۹۶ ساله که در چندین کمپ در گولاگ بدنام کولیما در میانه یخبندان‌های منفی ۵۰ درجه برای چندسال زندانی بوده است. بلیط بین ۵ تا ۱۵ پوند است.

Communist Terror
Ticket: eventbrite.co.uk
@mohammadaleph

‏دیروز گروهی از جوانان کمونیست به دفتر گروه یادبود حقوق بشر در مسکو که در حال نمایش فیلم آقای جونز Mr.Jones ۲۰۱۹ بود حمله کرده و با سر دادن شعار «فاشیست‌ها برید بیرون» پخش فیلم را متوقف کردند. فیلم در مورد گرت جونز خبرنگار وِلزی است که برای اولین بار قتل عام مردم اوکراین در جریان ‏قحطی مصنوعی هولدومور به دست استالین را به گوش مردم جهان رساند. در آن سال‌ها روایت گرت جونز از قتل عام مردم در مقابل روایت والتر دورانتی خبرنگار نیویورک تایمز -و ماله‌کش استالین- قرار داشت که وجود قحطی در اوکراین را کاملا رد می‌کرد. در این فیلم نقش جورج اورول کبیر نیز حضور دارد. ‏گرت جونز سال ۱۹۳۵ چیزی کمتر از دوسال بعد از افشای قتل عام هولدومور و پیش از تولد ۳۰ سالگی‌اش در مغولستان توسط راهزنان ربوده و به قتل رسید. بسیاری مسئولیت قتل او را کاملا به شوروی و سرویس پلیس مخفی N.K.V.D (KGB فعلی) استالین مرتبط می‌دانند. ‏افشای این جنایت‌ها برای جونز در زمان حیات هم به حمله گروهی به او و نوشته‌هایش منجر شد. والتر دورانتی نیز در نیویورک تایمز محبوب گزارش می‌داد: «بله تعداد مرگ و میر کمی افزایش یافته است، اما نه در اثر قحطی که به خاطر بیماری، سرمای جزئی هوا و غیره». این حرف‌ها برای کسانی که خواهان ‏فریب خوردن بودند به اندازه کافی مجاب کننده بود. هرچه بود والتر دورانتی یک برنده جایزه پولیتزر بود؛ جایزه‌ای که بعدا و به رغم مشخص شدن گزارش‌های خلاف واقع و رابطه‌های مشخص او با دولت شوروی هیچ‌گاه پس گرفته نشد. به هر روی در سال ۱۹۳۳ ایالات متحده و شوروی در حالی که چند میلیون نفر ‏در قحطی اوکراین جان خود را از دست داده بودند، به طور رسمی با یک مهمانی در هتل مجلل Waldorf-Astoria روابط دیپلماتیک خود را برقرار کردند. والتر دورانتی مهمان افتخاری آن مهمانی بود. در منوی غذاها، نام یک سوپ محلی اوکراینی هم به چشم می‌خورد...
‏در دهه ۹۰ میلادی خواهر زاده‌ی گرت جونز نسبت به دفترچه خاطرات شخصی او که مدت‌ها در میان خانواده وجود داشت اما کسی به سراغ آن نمی‌رفت کنجکاو شد و این کنجکاوی زمینه‌ساز ظهور دوباره‌ی نام گرت جونز از دل تاریکی تاریخ شد. کتاب‌ها در مورد و در وصف او نوشته شد، در اوکراینِ بعد از شوروی ‏به او نشان لیاقت داده شد، فیلم‌ها و مستند‌هایی ساخته شد و نامش دوباره بر سر زبان‌ها افتاد. Siriol Colley خواهرزاده‌ی گرت جونز در مورد دایی‌اش سایتی را هم به آدرس Garethjones . org راه‌اندازی کرد که متاسفانه این روزها گویا فعال نیست. هرچه بود نام گرت جونز ولزی جاودانه شد.

‏آن غذای اوکراینی نامش سوپ برش است. این‌جا این زن اوکراینی در آمریکا به افتخار مرگ استالین آن را به رایگان به مشتری‌ها می‌دهد. در همان روز مرگ استالین چند ایستگاه رادیویی موسیقی در آمریکا یک روز تمام موسیقی عزا پخش کردند...

Mohammadaleph
@mohammadaleph