‏در سال‌های دهه‌ی ۶۰ جمهوری اسلامی تلاش زیادی برای مبارزه با نوارهای ویدیو و دستگاه‌های پخش خانگی آن می‌کرد، و این در حالی بود که حدودا ۲۰ سال از پاگذاشتن نیل آرمسترانگ آمریکایی به عنوان اولین قدم یک انسان بر کره‌ی ماه می‌گذشت. جمهوری اسلامی شوخی تلخی بود که تاریخ با یک ملت کرد. ‏با ویدئو، تلفن همراه، اینترنت و صدالبته کتاب؛ جمهوری اسلامی در تمام طول حیاتش مشغول مبارزه با آگاهی، دانش، مواهب زندگی در عصر مدرن و هرآن‌چه نوید رسوایی عقاید متحجرانه دیکتاتوری را می‌داد بوده است. خوشبختانه دانش و تکنولوژی همیشه راهی برای پیروزی بر حماقت و دیکتاتوری پیدا می‌کند. ‏جمهوری اسلامی را هیچ انسان اندیشمند و آزاده‌ای در ردیف یک حکومت، نظام یا دولت قرار نمی‌دهد، جمهوری اسلامی تنها در با یک گروه قابل مقایسه است: «راهزنان و باجگیران». هرآنچه که رنگ پیشرفت و تکنولوژی داشته باشد فقط در قالب نقشی که در توان باجگیری بیشتر برای این راهزنان داشته باشد ‏معنا می‌یابد: موشک‌های کشتار جمعی پیشرفته‌تر، بمب‌های اتمی پیشرفته‌تر و در کل سلاح‌ پیشرفته‌تر. ‏عبارت «خودتحقیری» را این روزها از زبان طرفداران جمهوری اسلامی و لشکر گوگولی سایبری زیاد می‌شنوید، اما به‌رغم هزینه‌های سرسام‌آوری که خرج پروپاگاندای حکومتی می‌شود، خودتحقیری فقط یک معنا دارد: «خودتحقیری حالتی است که فرد در آن هنوز از جمهوری اسلامی حمایت می‌کند».

Mohammadaleph

«روح گریان من: خاطرات معروفترین جاسوس کره شمالی»

در اولین ماموریت برون‌مرزی‌ام برای جاسوسی، با دیدن کشورهای اروپایی که همیشه در کره‌شمالی آن‌ها را کشورهای منحط کاپیتالیستی و با وضعی رقت‌بار ‏توصیف می‌کنند و دیدن پیشرفت‌ها و سر و وضع شهرهایشان واقعا جا خوردم. اوضاع حتی در چین کمونیست هم بهتر از کره شمالی بود و حداقل می‌شد غذا به دست آورد، انگار کره شمالی فقیرترین کشور دنیا بود و من ناگهان از خودمان خجالت کشیدم:

🔗
Twitter: Mohammadaleph

‏به آخرین حرف‌های نوید می‌اندیشم: «ما دوسال سکوت کردیم تا شاید عدالت در مورد ما اجرا بشه و امروز فقط از شما می‌خوام صدای من و خانواده‌ام باشید». ما پیش از این حتی نام ‎#حسین_خیری را هم نشنیده بودیم. آن‌هایی که خانواده‌ها را تشویق به سکوت می‌کنند در تک تک این جنایات شریک‌اند. ‏برای بهنام محجوبی نوشته بودم صحبت از اصلاح اینان یعنی دادن فرصت بیشتر برای آن‌چه که فلسفه‌ی وجودی آنان است: «جنایت». آنانی که به زیر تیغ شر گرفتار می‌آیند جز صدای انسان‌های آزادی‌خواه و ظلم‌ستیز -همان‌هایی که در دادگاه بی‌رحم وجدان آسوده‌اند- چیزی ندارند.

Mohammadaleph

‏زمانی که برادر کوچکم بوم سو در حال مرگ بود، مادرم در تلاشی مذبوحانه در محرابی که در اتاق خواب درست کرده بود، دست به دعا شده بود. در کره شمالی دینداری مطلقا ممنوع است ولی مادرم برای نجات فرزندش به این کار خطرناک دست زده بود. من هم بعد از کشتن ۱۱۵ نفر از مردم کره جنوبی دعا کردم. ‏زمانی که بعد از گاز زدن کپسول سیانور به قصد خودکشی در اتاقی در یکی از بیمارستان‌های بحرین به هوش آمدم، به درگاه خدا دعا کردم تا مرا زودتر بکشد که نکند با درز دادن اطلاعاتی از ماموریتم در حق حزب کمونیست کره شمالی مرتکب خیانت شوم. ‏دعا کردن به درگاه خدایی که حتی نمی‌شناختمش برایم دردناک بود، ناگهان فهمیدم که دیگر مانند سابق به درگاه رهبر کبیرمان کیم ایل سونگ که در ذهن ما نزدیکترین چیز به مفهوم اولوهیت است، دعا نکرده‌ام. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، حسی جز نفرت عمیق نسبت به دولت کمونیست کره شمالی ندارم. ‏ما به عنوان یک فرد هیچ ارزشی برای آن‌ها نداشتیم. تمام احساسات انسانی ما، قربانی مفاهیمی غیر واقعی مانند «سوسیالیسم»،«حزب» و «نفع جمعی» شده بود. دلیل این‌که همدیگر را «رفیق» صدا می‌کردیم، مگر جز این بود که مارکسیست-لنینیست‌های اولیه همدیگر را با این لفظ برای نفی هرگونه صمیمیتی ‏بین خودشان به کار می‌بردند. هزینه‌ای که من برای یک عضو از حزب کمونیست دادم، این چنین هزینه‌ای گزاف بود. روزی که ما را برای انجام ماموریت بمب‌گذاری در پرواز کره جنوبی انتخاب کردند، مامور مافوق ما بدون درنگ به ما ‏گفت: «رفقا، کل این ماموریت ایده‌ی رهبر عزیزمون کیم جونگ ایل برای اتحاد دوباره‌ی دو کره است و سرنوشت تمام ملت ما به این ماموریت بستگی دارد. ما با این کار باعث ایجاد هرج و مرج در کره جنوبی می‌شویم و در نهایت اجازه نمی‌دهیم که بازی‌های المپیک در سئول برگذار بشه (که شد). ‏وقتی هواپیمای کره جنوبی تو آسمون منفجر بشه، بقیه کشورها از ترس حمله‌های تروریستی جون ورزشکارهاشون رو به خطر نمی‌ندازن و تو المپیک‌ سئول شرکت نمی‌کنند و این تازه اولشه. هدف اصلی نسل ما اتحاد دوباره دو کره (زیر پرچم سوسیالیسم) است و اگه شما رفقا این ماموریت رو با موفقیت انجام بدین، ‏دست کمی از قهرمان‌های ملی ندارین». از این‌که حزب کمونیست کره شمالی برای این ماموریت به من اعتماد کرده بود، در بهت فرو رفتم و باید اذعان کنم که برای لحظه‌ای اصلا به مسائل اخلاقی چنین جنایتی و کشتن صدها انسان فکر هم‌ نکردم. این وظیفه‌ای برای رسیدن به هدف والای اتحاد دو کره بود. ‏با آن آموزش‌هایی که حزب کمونیست به ما داده بود، چه انتظار دیگری از ما می‌رفت؟ اما حالا که به گذشته نگاه می‌کنم مدام از خودم می‌پرسم که حتی زمانی که کارهایمان را این چنین ناخواسته انجام می‌دهیم، آیا باز مسئولیت‌مان در قبال آن کارها کمتر می‌شود؟

‏کیم هیون هی kim hyun hee: the tears of my soul در فارسی: روح گریان من/ فرشاد رضایی. خاطرات جاسوس کره شمالی و عامل بمب‌گذاری در هواپیمای مسافربری ۸۵۸ کره جنوبی.

قسمت پیشین

Mohammadaleph

خاکسپاری نمادین کمونیسم در بلاروس، بعد از اعلامیه میخائیل گورباچف آخرین رهبر حزب کمونیست شوروی در آگوست سال ۱۹۹۱ مبنی بر انحلال حزب کمونیست شوروی. آنانی که زندگی تحت اندیشه‌های مارکس را با گوشت تن درک کرده‌اند، روی چشمان او چشم‌بند دزدان دریایی گذاشته‌اند. جُکی در زمان شوروی بود که این‌گونه نقل می‌شد: از یکی از اهالی شوروی می‌پرسند "آیا می‌توانی تفاوت کمونیست و ضد کمونیسم را برای ما توضیح دهی؟"
"بله. کمونیست کسی است که آثار مارکس را خوانده است و ضد کمونیسم کسی است که آثار مارکس را کاملا درک کرده است".

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏۵ مارس ۱۹۵۳ - نیویورک
مغازه‌ی یک زن اوکراینی که کشورش با گوشت تن کمونیسم را چشیده است با خوشحالی به خاطر مرگ استالین، سوپ برش (غذای محلی اوکراینی) مجانی توزیع می‌کند. آخرین باری که دیدم مردمی از ته دل به مناسبت مرگ کسی این‌چنین شیرینی پخش می‌کنند، همین پارسال در بغداد و ادلب بود.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏ما به لاداها (ماشینی ساخت شوروی) بنزین نمی‌دهیم، تا زمانی که شوروی -از افغانستان- عقب‌نشینی نکند. تورنتو، کانادا ۱۹۸۰

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏اعدام یک دستگاه تلویزیون توسط اعضای جنبش اصیل منطقه در افغانستان که اصلاح شده‌اند و همان طالبان ۲۰ سال پیش نیستند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏بله اصغر فرهادی روشنفکر است. برای شمایی که هنرتان کافه رفتن و سیگار کشیدن و دو جمله‌ی بی سر و ته از سارتر و فوکو گفتن است، او روشنفکر است. اما آن جوانی که در خوزستان تن عزیزش را تیرباران می‌کنند، این‌ها را نمی‌خواهد، او اعتراض و فریاد می‌خواهد. روشنفکری‌تان از کافه بیرون نمی‌رود. ‏همان شجریانی که پخش کردن صدایش روی فرش قرمز کَن را نماد روشنفکری و اعتراض می‌دانید، خود در کف خیابان‌های تهران فریاد «مرگ بر دیکتاتور» سر داد. همو که شما با مرغ سحرش ادعای روشنفکری و هنرمندی می‌کنید، می‌گفت: ۱۴۰۰ سال است که هنر از این مملکت رفته است. روشنفکری‌تان بوی تعفن می‌دهد.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏این یک مغلطه‌ی شنیع است که ماموران سرکوب را جزوی از مردم بدانید. آن‌ها «انتخاب» کرده‌اند که جزوی از مردم نباشند. اینان همان‌قدر جزوی از این مردم هستند که ماموران اردوگاه‌های کار اجباری استالینی در سیبری هم‌مرتبه با زندانیان و همان‌قدر که نازی‌ها با قربانیان‌شان در آشویتس و داخوا. ‏در نهایت تیغ تیز سرکوب تمامیت‌خواهی سینه‌ی خودی‌ها، ماموران و حتی بلندمرتبه‌ترین همراهان خود را هم برای ادامه‌ی حیات می‌برد، همان‌هایی که مردم را سرکوب کردند. مرگ شما، یعنی به اندازه‌ی خشاب سلاحتان قربانیان کمتری از مردم. یژوف، یاگودا و بریا هم قربانی بودند، اما نه جزوی از مردم.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏خانم سیما بینای جان است که می‌گوید: کرونا حریف من نمی‌شود ولی داغ هموطنانم در خوزستان مرا هر روز می‌کشد. تنت به ناز طبیبان نیاز مباد بانو که شما جان منی.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏در سال‌های گذشته و بعد از آن‌که الکسی ناوالنی منتقد سرشناس دولت در روسیه اشاره کرد که: دیمیتری مدودف حتی در خانه‌اش یک فضای مجلل برای اردک‌هایش درست کرده است. رفته رفته اردک‌های زرد حمام کودکان به نمادی برای اعتراض -و نه تنها در روسیه- تبدیل شدند. نمادی ‏که باعث کجنکاوی بینندگان جهانی می‌شود و کاربران اینترنتی آن را به جای تصویر پروفایل‌هایشان استفاده می‌کنند و معترضان چه در صربستان، تایلند و چین و چه در آن سوی دنیا در برزیل از آن ایده می‌گیرند. سمبل در اعتراضات باعث کنجکاوی جهانیان و همبستگی معترضان می‌شود. ‏استفاده از تصویر پایین سمت چپ که اشاره به کشتار میدان تیان‌آن‌من ۱۹۸۹ دارد همراه با چند نماد دیگر مانند آن خرس عروسکی که با شی جین پینگ (دبیر کل حزب کمونیست) مقایسه می‌کنند، به طور کلی در فضای مجازی چین ممنوع است. جایی که حزب کمونیست با موفقیت توانسته است اینترنت را سرکوب کند.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏یک ژست خانوادگی. شوروی، دهه ۲۰ میلادی.

Mohammadaleph
@mohammadaleph

‏می‌گویند پسر نوجوان سیاه‌پوستی بود که چندماه پیش از رُزا پارکس از دادن صندلی‌اش در اتوبوس به یک سفیدپوست ممانعت کرد. نقش‌های کوچکی در اعتراض به نادرستی‌ها بودند که روی هم انبار شده و اندیشه‌ی ایستادگی را در رزا پارکس‌ها جان داده و بعدها نتیجه «پیروزی» بود. ظهور ناگهانی قارچ‌ها ‏پس از باران را دیده‌اید؟ بسیاری از آن‌ها از دل قارچ‌های زیرزمینی گسترده‌ای که نامرئی و اغلب ناشناخته باقی می‌مانند سر بر می‌آورند. چیزی را که ما قارچ می‌نامیم، قارچ‌شناسان میوه‌ی یک قارچ بزرگ‌تر و نامشهودتر می‌دانند. قیام‌ها و انقلاب‌ها را هم بیش‌تر اوقات در یک آن می‌آیند، ‏اما نقش‌های کوچک، اما درازمدت در شکل‌گیری جریان‌های یک انقلاب شاید ناشناخته باقی بمانند، اما آن‌ها را نباید ناچیز قلمداد کرد. مردی در خیابان در حمایت از خوزستان فریاد می‌زند، زنی بنر دست می‌گیرد، رپری در جریان بهار عربی برای انقلاب شعر می‌خواند، وبلاگ‌نویسی اخبار اعتراض را ‏پخش می‌کند، رپری دیگر در مصر برای انقلاب ترانه می‌خواند، پسری این‌جا روی صندوق صدقه برای حمایت از مردم شعار می‌دهد، دختری روی سکو روسری‌اش را آویزان می‌کند، و مردمی دیگر به هم می‌پیوندند و انقلابی را شکل می‌دهند. در این راه، خدمت‌گذاران شر و همراهان سرکوب ‏شما را مسخره می‌کنند، کم می‌شمارند، سرکوب می‌کنند و اما شما پیروز می‌شوید. ناشناخته ماندن این نقش‌های کوچک و بزرگ دلیل بر تاثیر نگذاشتن آن‌ها نیست. در تاثیر عظیم نقش کوچک خود در یک انقلاب، هیچ‌گاه شک نکنید، شاید از یاد بروید، ‏شاید ناشناخته باقی بمانید اما تاثیرگذارید. به یاد داشته باشید در جریان یک انقلاب، یک جنبش اجتماعی و یک مخالفت مدنی تصوراتی که در آغاز مسخره و افراطی فرض می‌شدند کم کم به چیزی بدل شدند که مردم گمان می‌کنند از ازل به آن‌ها معتقد بوده‌اند.
‏کوتاه از کتاب Hope in the dark در فارسی: امید در تاریکی، نوشته‌ی ربه‌کا سولنیت به ترجمه‌ی نرگس حسن‌لی و اضافاتی از این‌جا و آن‌جا.

Mohammadaleph
@mohammadaleph