پایان یک مسیر… آغاز آرامش

بعد از سه ماه برنامه‌ریزی، جلسات فشرده، هدف‌گذاری و کار بی‌وقفه برای ارتقای آگاهی و آموزش در حوزه امنیت سایبری استان البرز، و بعد از رساندن دغدغه‌ها و صدای جامعه‌ی امنیت سایبری به مسئولان ارشد، امروز رسماً از سمت ریاست کمیسیون امنیت سایبری نصر البرز کناره‌گیری می‌کنم.

در این مدت با تیمی از انسان‌های واقعی، متخصص و بی‌ادعا همراه شدم؛ کسانی که بدون هیچ انتظار مالی، فقط برای عشق به امنیت و مسئولیت اجتماعی قدم برداشتند. با هم دو همایش موفق برگزار کردیم، مسیر تازه‌ای ساختیم و باور کردیم که می‌شود تغییر آورد تا جایی که اجازه دادند.

اما وقتی ادامه دادن دیگر به معنی «ساختن» نیست، و آرامش شخصی به خطر می‌افتد، گاهی تنها تصمیم درست، رها کردن است.

قول آخرم را هم امروز ادا کردم؛ برگزاری کارگاه امنیت پایش تصویری برای همکاران، همانطور که وعده داده بودم.

از همین لحظه، با احترام و آرامش، از این مسیر خداحافظی می‌کنم.

به همه‌ی همراهان، اعضای شریف کمیسیون و دوستانی که تا آخرین لحظه کنارم بودند، از صمیم قلب می‌گویم:

ما تلاش‌مان را کردیم… اما گاهی برای حفظ حقیقت، باید سکوت کرد.

می‌دونی درد چیه؟
این نیست که یکی از من جلو زده…
درد اینه که با پول، با زد و بند، با یه امضا، دکتر می‌شن… و من با رتبه ۱۸۱ کنکور، با شب‌های بی‌خوابی، با سال‌ها جون کندن، فقط یه «مدرک واقعی» دارم که دیگه کسی بهش افتخار نمی‌کنه.

چند هفته پیش زنگ زدن گفتن:
می‌تونی تا دکتری بری، بدون حضور، بدون دفاع، بدون حتی یه برگ تحقیق.
فقط پول بده، ما همه‌چیو ردیف می‌کنیم.
قانونیه، مطمئن باش، همه کاراش از مسیر درسته!
می‌دونی چی گفتم؟
هیچی… فقط لبخند زدم.
لبخندی از جنس تهوع.

چون می‌دونم پشت هر «دکتر قلابی»، یه استاد واقعیه که داره له میشه زیر بی‌عدالتی.
چون می‌دونم پشت هر «مدرک خریدنی»، یه دانشجو مثل منه که با خون دل، درس خونده.

دیگه دکتر شدن افتخار نیست…
یه جوک تلخه.
یه برچسبه که هر روز از معناش کم میشه.

من با زحمت، با درد، با شب‌های بی‌خواب، «محمد نصیری» شدم.
نه با دلالی مدرک.
نه با امضای خشک روی یه برگه.

دکتر نیستم، اما انسانم.
و امروز…
«دکتر» شده فحش برای خیلی از ما

نمیدونم این فاز " دورهمی " چیه جدیدا مد شده !
یاد دوران "استارتاپ" بازی میوفتم !
به اسم استارتاپ برای "دختربازی " طرف اسمش رو میذاشت " منتور "
الان واقعا دورهمی میزارید بعد داخلش " تجربیات " منتقل می کنید؟ 🤣
واقعا شما مدیر یه مجموعه باشید وقت دارید هر هفته دورهمی بزارید؟
ایشالا که همینطوره !! یه جمله معروف دارم که میگم
ایران اگر " جشن کارناوال " داشت ، خیلی ها دیگه Mentor و CEO و Founder نبودن

خوب اگه میخاین بدونید چجوریه که تو‌ زندگیم موفق هستم ، چجوری زمانم رو مدیریت می‌کنم و چجوری میرسم کلی کتاب بخونم و تفریحم رو برم و کلی کار دیگه انجام بدم ، یه سالی هست که یه برند ثبت کردم به نام «این رشد » که از این به بعد بصورت هفتگی داخلش پادکست های صوتی از تکنیک های توسعه فردی میزارم که خودم بهشون پایبند هستم و باعث رشدم شدن ، اگه به این سبک زندگی و متفاوت بودن فکر میکنید ، عضو کانال زیر بشید

https://t.iss.one/inroshd

اینم بگم که هدفم از راه اندازی این رشد مالی نیست ، هدف اینه بگیم کسیکه میخاد توسعه فردی یاد بده ، خودش در وهله اول باید تو حوزه دیگه ای موفق بوده باشه ، نه فقط رویا فروشی کنه … این رشد ، بی رحمانه واقعیت و راهکار رشد میده … حتی با رعایت یک نکته ازش … تحول رو حس میکنید ✌️

این کلیپ آینده ایرانه ... وقتی نیرو قطع می‌شه، سقوط اجتناب‌ناپذیره. سال‌ها دیدم آدم‌هایی که می‌تونستن آینده‌ی این کشور رو بسازن، با تمام توان جلو رفتن. نه بی‌تفاوت بودن، نه کم‌کاری کردن.
ولی وقتی حمایت، احترام یا حتی یک «دیدن» ساده ازشون دریغ شد، مجبور شدن رها کنن. مشکل این نیست که رفتن…
مشکل اینه که ما نفهمیدیم کل این سازه روی شونه‌های همین آدم‌ها ایستاده بود. و هیچ کشوری از سقوط چیزی که خودش رهاش کرده، جان سالم به در نمی‌بره. خیلی شخصیت سنگی این داستان به من نزدیکه ... حداقل تو حوزه کاری خودم ...

منم گفتم ولش کن بزار نابود بشه ... ارزشش رو نداره ...

دانشجو باید با معرفت باشه 😂 اینا بی معرفتن

تبریگ میگم به یغما و مبین ، امیدوارم همینجوری هر روز رو به رشد و پیشرفت باشن و قله های بزرگترین رو فتح کنن ، به تک تکتون افتخار می کنم

❤️❤️

درد کتاب فنی اینه که هر چند سال باید بهش نگاه کنی و بگی … هییییی … یادش بخیر … تکنولوژی چقدر تغییر کرده و برای نگهداریشون جا نداری … اینارو همه دادم بازیافت … کتاب OCS 2007 و اکسچنج سرور ۲۰۰۷ و سری CCNP های سیسکو نوستالوژی 😅

هفتم دی ماه از ساعت 20 تا 22 ...
شرکت توی این وبینار از نون شب براتون واجب تره
چیزهایی می شنوید و میبینید که به کل ذهنیتتون به زندگی عوض میشه
خداوندگار تخصص هم باشید ... اینارو ندونید ... از درآمد عالی خبری نیست
ظرفیت 75 درصد تکمیل شده پس زودتر اقدام کنید
همین الان ثبت نام کن و یاداوری بزار براش
چون فیلم هم نخواهد داشت

🎥 یه ویدیو برام فرستادن، طرف با صدای بلند میگه : «در خدمت خدای لینوکس ایران هستیم… کسی که ناسا رو هک کرده… با لینوکس کارهای قشنگ می‌کنه…»

🤯 من همون‌جا تعریفم از «خدا» عوض شد.

🚗 چون همین خدای لینوکس رو چند وقت پیش تو جهانشهر کرج دیدن راننده اسنپ بود. نه از روی عشق به مردم؛ از روی اجبار قبض و قسط.

🚇 بعد فهمیدیم با مترو میاد تهران که هزینه رفت‌وآمد فشار نیاره. بعدتر شنیدیم کسب‌وکار ترخیص‌کاری گمرکش هم خوابیده.

🧱 خلاصه خدایگان وضعیتش خیلی «خیطه». جالب‌ترش اینه که فقط دو سه نفر اینو خدا می‌دونن که اتفاقاً فقط خودشون به هم میگن «خدا».

👤 این به اون میگه: خدای لینوکس ، اون میگه: خدای سیسکو ، این یکی میگه: خدای مایکروسافت ، اون یکی میگه: خدای میکروتیک ، بعدی میگه: خدای مجازی‌سازی

🧨 خدا تو خدا شده جامعه.

🔒 خداهایی که هشتشون گرو نهشونه ولی هر شب ناسا و مایکروسافت و لینوکس رو هک می‌کنن!

👔 کارمند رسمی‌ان ولی هر جا می‌شینن از فریلنسینگ بین‌المللی حرف می‌زنن.

📵 من اسکرین‌شات اسنپِ خدای لینوکس رو نمی‌ذارم. نه از ترس. از ترحم. فقط اینو بدونید:

🧭 خداهاتون رو درست انتخاب کنید.چون بعضی «خداها» آخر شب آنلاین می‌شن تا فردا صبح قسط عقب‌افتاده رو بدن.

ثبت نام فصل اول مسترکلاس خروج از کارمندی : کشف باگ بازار

بررسی 20 ایده پولساز که از باگ بازار پیدا شده

خروجی = ایده کسب و کارت رو پیدا می کنی !

https://eseminar.tv/wb170636

کد تخفیف 70 درصدی : VIP70

ظرفیت 200 نفر

وبینار فصل صفر ، اومد رو کانال یوتیوب " این رشد "
https://www.youtube.com/watch?v=6U8kJujZmMY

این پادکست رو ویژه این روزهای سخت ضبط کردم ... به امید روزهای پرامید و درخشان برای تک تکتون

اگه از قدیمی‌های کانال باشید، یادتونه چند وقت پیش این قطعه رو گذاشتم و خاطره‌ش رو گفتم؛ خاطره‌ای مربوط به روز آزادسازی خرمشهر.

اسم این اثر سمفونی خرمشهر هست.نسخه‌ی کاملش خیلی طولانی‌تره، اما همین تیکه‌ی ترندش کافیه تا همه‌چیز زنده بشه.

با گوش‌دادن به این قطعه گریه می‌کنم؛ برای ویرانی‌ای که جنگ به‌جا گذاشت،برای شهری که از «خرمشهر» شد «خونین‌شهر» و آزاد شد، اما هیچ‌وقت واقعاً آباد نشد.

گریه می‌کنم برای جوان‌هایی که جان‌شون رو دادن تا این شهر از دست رژیم بعث عراق آزاد بشه. برای پدربزرگم که تو همین شهر اسیر شد و سال‌ها زندان‌های عراق رو تحمل کرد.

برای خانواده‌ی مادری‌ام که خونه و زندگی‌شون نابود شد و آواره‌ی شهرهای دیگه شدن. این قطعه نه شاده، نه غمگین، نه حماسی؛ بیشتر شبیه یه حسرت قدیمیه.

امیدواریم خرمشهرهامون بعد از آزادی، آباد هم بشن.

روزهای خیلی خوبی میاد … شک نکنید

منتظرم روزی برسه بتونم این سکوت رو بشکنم 🌋