فرگشت ، تحول گونه‌ها

بارزترین ویژگی این است که انسان، در قیاس با سایر جانداران، مغز فوق العاده بزرگتری دارد. حجم مغز پستاندارانی با وزن شصت کیلوگرم به طور متوسط دویست سانتی متر مکعب است. مغز اولین زنان و مردان متعلق به دو و نیم میلیون سال قبل حدود ششصد سانتی متر مکعب بود. مغز "انسان خردمندِ" نوین به طور میانگین هزار و دویست تا هزار و چهارصد سانتی متر مکعب است. مغز نئاندرتال ها از این هم بزرگتر بود.
اینکه در فرآیند فرگشت مغزهای بزرگتر باید برگزیده شوند ممکن است برای ما بدیهی به نظر برسد. ما به قدری مجذوب هوش و ذکاوت زیاد خود هستیم که گمان می کنیم تا جایی که به قدرت مغز مربوط می شود، هرچه بیشتر بهتر. اما اگر این طور بود، روند فرگشتِ گربه سانان به گربه هایی می انجامید که قابلیت حساب کردن داشته باشند. چرا در میان تمام جانداران فقط جنس انسان است که به چنین دستگاه بزرگی برای اندیشیدن دست یافته است؟
حقیقت این است که مغز بزرگ قدرت بدنی زیادی هم می طلبد. حمل مغزی بزرگ به این طرف و آن طرف، خصوصاً در پوسته ای ضخیم، کار آسانی نیست. و از آن هم دشوارتر سوخت رساندن به آن است. مغز انسان خردمند در حدود دو تا سه درصد از کل وزن بدن او را در بر می گیرد، اما زمانی که بدن در حال استراحت است بیست و پنج درصد از انرژی بدن را به خود اختصاص می دهد، در حالی که مغز میمونِ در حال استراحت فقط هشت درصد انرژی می طلبد. انسان های اولیه بهای بزرگ بودن مغزشان را به دو صورت کی پرداختند: یکی با صرف وقت بیشتر برای یافتن غذا و دیگری با تحلیل رفتنِ عضلاتشان. همانطور که دولتی بودجه اش را از بخش دفاعی به بخش آموزش و پرورش منتقل می کند، انسان ها هم انرژی را از عضله دوسر بازو به رشته های عصبی منتقل می کردند. نمی شود مسلم پنداشت که این استراتژیِ مناسبی برای بقا در علفزارهای استوایی است. شامپانزه نمی تواند در بحث بر انسان خرمند غلبه کند، اما می تواند او را مثل عروسکی کهنه تکه پاره کند.

برگرفته از کتاب انسان خردمند، یووال نوح هراری

🆔: @iran_evolution

11.3K viewsedited 14:41