گزیده‌ای از سخنرانی دکتر مجید عمیدپور، رئیس پژوهشگاه نیرو، در آیین افتتاحیه نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این سخنرانی را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot
لینک کانال آپارات

t.iss.one/ir_iramot

👇
گزیده‌ای از سخنرانی دکتر حبیب‌الله طباطبائیان، رئیس کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری ایران، در آیین افتتاحیه نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این سخنرانی را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot

t.iss.one/ir_iramot

⁨ ‌
گزیده‌ای از سخنرانی دکتر سپهر قاضی نوری، استاد تمام دانشگاه تربیت مدرس، در آیین افتتاحیه نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این سخنرانی را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot

t.iss.one/ir_iramot

⁨ ⁨ ‌👇
گزیده‌ای از سخنرانی دکتر مصطفی صفدری، دانشیار دانشگاه تهران، در آیین افتتاحیه نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این سخنرانی را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot

t.iss.one/ir_iramot

در عصر چالش‌های اقتصادی و دگرگونی‌های جهانی، آیا توسعه واقعی در گرو شرکت‌های بزرگ و کارآفرینی جسورانه نهفته است یا همچنان در دام تفکرات کوچک‌محور و اولویت‌های فردی گرفتار خواهیم ماند؟

دکتر علی سرزعیم، اقتصاددان و تحلیلگر برجسته، در برنامه «طرحی نو» با عنوان سخنرانی «نقش شرکت‌ها در آینده ایران»، به بررسی عمیق این پرسش می‌پردازد.

ایشان با بازخوانی مفهوم توسعه – نه صرفاً به عنوان رفاه و مصرف، بلکه میوه‌ای از کار سخت، درآمدزایی پایدار – و مقایسه با جوامع موفق همچون آمریکا با غول‌های فناوری مانند مایکروسافت و گوگل، آلمان و انگلیس با صنایع قدرتمند، و حتی تحول چین که ۷۰۰ میلیون نفر را از فقر نجات داد، نشان می‌دهد که پیشرفت واقعی نیازمند اولویت‌بخشی به شرکت‌های بزرگ، نوآوری سازمان‌یافته و رقابت جهانی است.

این برنامه در نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری (با محور بازتعریف آینده ایران بر مدار نوآوری) برگزار شده است.

لینک تماشا ویدیو کامل
https://web.hampasand.ir/v2/fa/app/login

⁨ ⁨ ⁨ ‌👇
گزیده‌ای از نشست تخصصی «تصویر ایران آینده بر مدار نوآوری»، در نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این نشست را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot
⁩⁩⁩

گزیده‌ای از نشست تخصصی «ایده راهبردی ایران نوآفرین»، در نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این نشست را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot

گزیده‌ای از نشست تخصصی «پلتفرم‌ها، داده و نوآوری در نظام انرژی ایران»، در نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این نشست را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot

گزیده‌ای از نشست تخصصی «نوآوری اجتماعی در ایران»، در نوزدهمین کنفرانس ملی و پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی مدیریت فناوری و نوآوری

✅ ویدیوی کامل این نشست را در کانال آپارات انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران می‌توانید تماشا کنید:
www.aparat.com/iramot

✅فقدان مکانیزم شفاف، مانع اصلی سرمایه‌گذاری در نوآوری در ایران است

⭕️علی ناظمی عضو هیات علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه خوارزمی در نشست تخصصی از تامین مالی نواوری تا نواوری در تامین مالی؛ آینده تامین مالی نوآوری در ایارن نوزدهمین کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری:

🌀بسیاری گمان می‌کنند مشکل اصلی در سرمایه‌گذاری نوآوری در ایران، ریسک ذاتی این فعالیت‌هاست. اما این تحلیل نادرست است. مسئله واقعی، کمبود سرمایه نیست، بلکه پیچیدگی‌های ساختاری و نبود سازوکارهای شفاف برای تخصیص منابع است. این فقدان، دسترسی به منابع مالی مورد نیاز نوآوری را به شدت محدود کرده است.

🌀برای درک بهتر این موضوع، اجازه دهید مقایسه کوچکی ارائه دهم. سال گذشته در سطح جهانی، حدود ۱.۷ تریلیون دلار در حوزه رمزارزها سرمایه‌گذاری شد. در مقام مقایسه، کل حجم سرمایه‌گذاری در حوزه نوآوری در ایران، تنها حدود ۳۳۰ میلیون دلار بوده است. نسبت تقریبی یک به پنج این دو رقم، به وضوح نشان می‌دهد که مشکل ما ریسک‌گریزی سرمایه‌گذاران نیست؛ مشکل در ساختارها و ابزارهای مالی ناکارآمدی است که طراحی شده‌اند.

🌀در بسیاری از کشورهای پیشرفته، مکانیزم جمع‌آوری و تخصیص سرمایه به سمت نوآوری، کاملاً شفاف و قاعده‌مند است. دخالت‌های غیرضروری و سلیقه‌ای در آنجا جایی ندارد. اما متأسفانه در ایران، ما فاقد یک مکانیزم مشخص و شفاف برای هدایت سرمایه به سمت بخش نوآوری هستیم. به نظر می‌رسد گام دوم در توسعه اکوسیستم نوآوری — که همانا ایجاد نظام مالی کارآمد برای آن است — خالی مانده است.

🌀ابزارهای مالی که در کشور ایجاد شده‌اند، اغلب وضعیت اسفباری دارند. بسیاری از این ابزارها صرفاً برای دور زدن محدودیت‌های قانون تجارت طراحی شده‌اند، نه برای پاسخگویی به یک نیاز واقعی اقتصادی. این ابزارها بی‌هویت، ناکارآمد و غیرشفاف هستند. نتیجه وجود چنین ابزارهایی، نه کمک به نوآوری، که ایجاد رقابت ناسالم و بی‌ثمر میان بنگاه‌ها برای دستیابی به امتیازات خاص است.

🌀به دلیل نبود این مکانیزم‌های شفاف، انگیزه اصلی بسیاری از شرکت‌ها از حضور در این عرصه، نه توسعه نوآوری، که دستیابی به اعتبارات مالیاتی و حمایت‌های مالی است. این مسیر نه تنها نوآوری را تقویت نمی‌کند، بلکه باعث هدررفت عظیم منابع ملی می‌شود. یک مثال گویا: از ۷ هزار میلیارد تومان مجوز سرمایه‌گذاری که در حوزه نوآوری صادر شده، تنها حدود یک هشتم آن (حدود ۸۷۵ میلیارد تومان) محقق شده است. و این آمار، حاصل یک فرآیند ده ساله است! این شکاف عمیق بین «وعده» و «عمل»، خود گواه روشنی بر ناکارآمدی نظام تخصیص منابع است.

🌀در چنین شرایطی، حتی شرکت‌های بزرگ و با‌سابقه نیز به تدریج با این چالش‌های ساختاری خسته خواهند شد. اگر این معضل اساسی — یعنی فقدان مکانیزم شفاف سرمایه‌گذاری — حل نشود، تمام تلاش‌ها برای توسعه اکوسیستم نوآوری در کشور، در نهایت با مشکل و ناکامی مواجه خواهد شد. ما نیازمند یک بازنگری اساسی در طراحی ابزارهای مالی و ایجاد یک نظام شفاف، کارآمد و مبتنی بر بازار برای هدایت سرمایه به سمت نوآوری هستیم. بدون این اصلاح زیرساختی، صحبت از اقتصاد دانش‌بنیان و نوآوری، بیشتر به یک آرمان شبیه خواهد بود تا یک استراتژی عملیاتی

✅ کمبود ابزار کارآمد و نیروی انسانی، مانع اصلی تامین مالی در اکوسیستم دانش‌بنیان ایران

⭕️سید محمد موسی‌زاده موسوی مدیرعامل صندوق پژوهش و فناوری اقتصاد دیجیتال در نشست تخصصی از تامین مالی نواوری تا نواوری در تامین مالی؛ آینده تامین مالی نوآوری در ایارن نوزدهمین کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری:

🌀یک اکوسیستم تأمین مالی سالم، مانند یک موجود زنده، علائم حیاتی مشخصی دارد که سلامت آن را نشان می‌دهد. یکی از کلیدی‌ترین این علائم، نرخ بهره یا بازدهی است که شرکت‌های متقاضی حاضر و قادر به پرداخت آن هستند. مشاهدات میدانی ما نشان می‌دهد نرخی که این شرکت‌ها توان بازپرداختش را دارند، بسیار بالا است. این عدد به تنهایی فریاد می‌زند که ابزارهای مالی موجود در بازار ما یا به درستی طراحی نشده‌اند، یا ناکارآمد هستند و نمی‌توانند ریسک را به درستی قیمت‌گذاری و مدیریت کنند.

🌀واقعیت این است که بسیاری از شرکت‌های کوچک و نوپای دانش‌بنیان، اغلب توانایی بازپرداخت حتی ۶۰ درصد از نرخ سود تسهیلات رایج را به صورت ماهانه ندارند. وقتی هزینه‌های جانبی سنگینی مانند ضمانت‌نامه‌ها و شرایط سختگیرانه اضطراری هم به این معادله اضافه می‌شود، فشار بر این شرکت‌ها تا حد شکست افزایش می‌یابد. اگر نگاهی به آمار نکول تسهیلات و ضمانت‌نامه‌ها بیندازیم، متوجه می‌شویم روندی رو به بهبود وجود ندارد. این علائم حیاتی، همگی نشان‌دهنده فشار زیاد و عملکرد ضعیف اکوسیستم کنونی هستند.

🌀یک بخش از مشکل، ریشه در عادت‌های گذشته دارد. بخش دولتی با تزریق منابع ارزان‌قیمت، شرکت‌ها را به این نوع حمایت عادت داده است. اما برای دستیابی به تأمین مالی واقعی، پایدار و مؤثر، نیازمند ورود بازیگران واقعی بازار سرمایه با منطق اقتصادی شفاف هستیم. طراحی ابزارهای پیچیده مالی به تنهایی کافی نیست اگر این ابزارها با واقعیت‌های بازار و توان بنگاه‌ها همخوانی نداشته باشند.

🌀اما مانع دوم، شاید حتی حیاتی‌تر باشد: محدودیت شدید نیروی انسانی متخصص و با تجربه. بازار سرمایه ایران نسبت به تعداد شرکت‌های دانش‌بنیان، بسیار کوچک و کم‌ظرفیت است. در چنین فضایی، از دست دادن حتی یک یا دو نفر از اعضای کلیدی تیم اولیه یک شرکت دانش‌بنیان، می‌تواند کل فرآیند توسعه آن شرکت را با مشکل جدی مواجه کند. بنابراین، هنگام ارزیابی عملکرد یا طراحی حمایت‌ها، توجه به سرمایه انسانی اولیه و ظرفیت واقعی تیم‌ها یک ضرورت مطلق است. نمی‌توان بدون در نظر گرفتن این محدودیت بزرگ و همچنین محدودیت‌های محیط قانونی پیچیده، درباره شرکت‌ها قضاوت یا برای آنها برنامه‌ریزی کرد.

🌀جمع‌بندی سخنم این است: برای موفقیت در تأمین مالی نوآوری، نیازمند یک نگاه جامع‌تر هستیم. باید همزمان بر روی طراحی ابزارهای مالی مناسب، کارآمد و متناسب با ریسک‌پذیری واقعی اقتصاد کار کنیم، و هم توسعه و حفظ سرمایه انسانی متخصص را در اولویت قرار دهیم. همچنین، نمی‌توانیم تأثیر عوامل کلان مانند قوانین و مقررات دست‌وپاگیر و نرخ تورم بالا را نادیده بگیریم. تنها با در نظر گرفتن همزمان همه این اجزا است که می‌توانیم امیدوار باشیم اکوسیستم تأمین مالی نوآوری در کشور به پایداری و عملکرد واقعی دست یابد.

روح‌الله ابوجعفری عضو هیات علمی پژوهشکده مطالعات فناوری در نشست تخصصی از تامین مالی نواوری تا نواوری در تامین مالی؛ آینده تامین مالی نوآوری در ایارن نوزدهمین کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری:

🌀آمارها وضعیتی متناقض را نشان می‌دهند: از یک سو، حجم فعالیت شرکت‌های دانش‌بنیان و فناور کشور به حدود ۳۵۰ هزار میلیارد تومان رسیده است. این عدد، نشان‌دهنده مقیاس و ظرفیت بالفعل این بخش از اقتصاد است. اما از سوی دیگر، نظام تأمین مالی طراحی‌شده برای پشتیبانی از این بخش، هنوز نتوانسته است پاسخگوی نیاز آن باشد.

🌀در حوزه تأمین مالی نوآوری، تلاش‌های زیادی شده است. بخش عمده تمرکز در گذشته بر روی اشخاص حقیقی بزرگ، اعتبارسنجی اصناف و برخی شرکت‌های بزرگ درون نهادهای مالی بود. از سال ۱۳۹۷، تلاش شد تا این موضوع با رویکردی ساختاریافته‌تر و با هدف ارزش‌آفرینی و اعتمادسازی، در قالب یک شرکت اعتبارسنجی ویژه ساماندهی شود. در این چارچوب، ابزارهای تخصصی‌تری مانند اعتبارسنجی نوع دوم برای ارزیابی دقیق‌تر شرکت‌های دانش‌بنیان و فناور طراحی و به کار گرفته شد.

🌀اما خروجی این نظام تا امروز چگونه بوده است؟ آمارها دو واقعیت را به وضوح نشان می‌دهند:
۱. در حوزه ضمانت: کل حجم ضمانت‌نامه‌های صادرشده توسط صندوق‌های پژوهش و فناوری برای شرکت‌های دانش‌بنیان، در مجموع حدود ۵۰ هزار میلیارد تومان برآورد می‌شود. با توجه به حجم ۳۵۰ هزار میلیارد تومانی فعالیت این شرکت‌ها، این رقم نشان می‌دهد ضمانت ارائه‌شده نسبت به نیاز واقعی بخش، عدد بالایی نیست.
۲. در حوزه اعتبار مستقیم: آمارهای صندوق نوآوری و شکوفایی حکایت از یک شکاف بزرگ دارد. از میان حدود ۱۸۰۰ شرکت مشمول، در سال جاری تنها ۶۷۵ شرکت موفق به دریافت وام اولیه شده‌اند. این بدان معناست که تعداد قابل‌توجهی از شرکت‌ها، علی‌رغم واجد شرایط بودن، هنوز خارج از چرخه تأمین مالی باقی مانده‌اند و نتوانسته‌اند حتی اولین گام برای جذب تسهیلات را بردارند.

🌀این ارقام، یک نتیجه‌گیری روشن را پیش روی ما می‌گذارند: نظام تأمین مالی نوآوری در کشور، علی‌رغم شکل‌گیری زیرساخت‌ها و ابزارهای تخصصی، هنوز نتوانسته است نقش‌آفرینی بزرگ و اثرگذاری متناسب با ظرفیت عظیم شرکت‌های دانش‌بنیان و فناور ایفا کند. بین ظرفیت موجود و پشتیبانی مالی صورت گرفته، شکافی قابل‌توجه وجود دارد که پر کردن آن، نیازمند بازنگری در سازوکارها، تسهیل فرآیندها و افزایش مقیاس حمایت‌هاست.

✅شکاف تأمین مالی نوآوری در حال عمیق‌تر شدن است

⭕️علیرضا باباخان، مدیرعامل صندوق پژوهش و فناوری استان البرز در نشست تخصصی از تامین مالی نواوری تا نواوری در تامین مالی؛ آینده تامین مالی نوآوری در ایارن نوزدهمین کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری:

🌀ابتدا اجازه دهید دو مفهوم کلیدی که امروز درباره آنها بحث می‌شود را از نگاه خودم تعریف کنم. منظور از «نوآوری در تأمین مالی»، به کارگیری فناوری‌ها و ابزارهای جدید مانند بلاک‌چین، توکن‌سازی دارایی‌ها، هوش مصنوعی در اعتبارسنجی و توسعه شرکت‌های فین‌تک است. در مقابل، «تأمین مالی نوآوری» به همان فرآیند سنتی‌تر اما حیاتی تجهیز منابع مالی برای حمایت از تحقیق و توسعه، استارتاپ‌ها و شرکت‌های دانش‌بنیان اشاره دارد.

🌀در سال‌های اخیر شاهد نوآوری‌هایی در نظام مالی کشور بوده‌ایم: توسعه پلتفرم‌های پرداخت، ورود جدی‌تر بانک مرکزی به نقش تنظیم‌گری، گسترش سکوهای تأمین مالی جمعی و شروع استفاده از هوش مصنوعی در اعتبارسنجی. ما در صندوق خود نیز در مسیر کاهش نقش عامل انسانی و حرکت به سمت استفاده مؤثر از هوش مصنوعی در ارزیابی شرکت‌ها هستیم، هرچند این مسیر نیازمند زمان و زیرساخت است. نمونه‌های دیگری مانند دفترکل توزیع‌شده در بورس کالا یا انتشار اوراق مبتنی بر فناوری نیز نشانه‌های امیدوارکننده‌ای هستند. با این حال، فاصله ما با روندهای جهانی در استفاده از هوش مصنوعی، توکن‌سازی و مدیریت دارایی‌های هوشمند همچنان قابل توجه است.

🌀اما وقتی به حوزه «تأمین مالی نوآوری» می‌رسیم، با یک چالش ساختاری جدی‌تر روبرو می‌شویم. تأسیس نهادهایی مانند صندوق نوآوری و شکوفایی، صندوق‌های پژوهش و فناوری، شتاب‌دهنده‌ها و مراکز نوآوری، نقش مهمی در حمایت از شرکت‌های فناور داشته‌اند. با این وجود، یک نشانه نگران‌کننده به وضوح در حال ظهور است: افزایش شدید نرخ‌های واقعی تأمین مالی.

🌀امروز شاهد شرکت‌هایی هستیم که حاضرند برای دسترسی به نقدینگی، نرخ‌های ماهانه ۵ تا ۶ درصدی را بپذیرند. این به معنای یک هزینه تأمین مالی سالانه ۷۰ تا ۸۰ درصدی است. این رقم برای یک شرکت کوچک یا نوپای نوآور که حاشیه سود محدودی دارد، به معنای مرگ تدریجی است. در چنین شرایطی، تنها شرکت‌های بزرگ یا بنگاه‌هایی که از محل افزایش نرخ ارز یا رانت‌های خاص سودهای کلان می‌برند، می‌توانند دوام بیاورند. نتیجه این روند، حذف تدریجی شرکت‌های کوچک و متوسط نوآور از چرخه اقتصاد و عمیق‌تر شدن شکاف بین غول‌های اقتصادی و بازیگران چابک است.

🌀این وضعیت یک پیامد متناقض نیز دارد: از یک سو شرکت‌های کوچک را خفه می‌کند، اما از سوی دیگر، ظرفیت و تمایل گسترده مردمی برای مشارکت در تأمین مالی را آشکار می‌سازد. به تجربه توکن‌سازی در حوزه طلا نگاه کنید. حجم معاملات در برخی پلتفرم‌ها چندین برابر ذخایر فیزیکی است. این نشان می‌دهد که اعتماد و سرمایه مردم حاضر است، مشروط بر اینکه مسیرهای شفاف، امن و سودآوری برای هدایت آن طراحی شود.

🌀جمع‌بندی نهایی من این است: شرکت‌هایی که نمی‌توانند با نرخ واقعی پول در اقتصاد امروز فعالیت کنند، ناگزیرند مدل کسب‌وکار، جریان درآمدی و الگوی مشارکت مالی خود را از اساس بازتعریف کنند. ادامه دادن با مدل‌های گذشته، در فضای اقتصادی آینده، شانسی برای بقا نخواهد گذاشت. ما نیازمند یک تحول دووجهی هستیم: هم پیشبرد «نوآوری در تأمین مالی» با استفاده از فناوری برای ایجاد ابزارهای کارآمدتر، و هم بازاندیشی جدی در «تأمین مالی نوآوری» تا شرکت‌های نوپا را از دام نرخ‌های کمرشکن نجات دهیم.

✅نقدینگی؛ «ام‌الفساد» تأمین مالی نوآوری

⭕️دکتر محمد تهرانی، عضو هیئت علمی دانشگاه خاتم در نشست تخصصی از تامین مالی نواوری تا نواوری در تامین مالی؛ آینده تامین مالی نوآوری در ایارن نوزدهمین کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری:

🌀به دلیل افزایش نقدینگی و تورم مزمن در اقتصاد ایران، نرخ پول بسیار بالا رفته است. وقتی قیمت پول این‌قدر گران باشد، دو اتفاق می‌افتد: از یک سو، بازارهای داخلی محدود هستند و از سوی دیگر، شرکت‌های نوآور که عمدتاً در همین بازارها فعالیت می‌کنند، امکان مقیاس‌پذیری واقعی را از دست می‌دهند. نتیجه این است که آن‌ها نمی‌توانند از پس بار سنگین نرخ بهره‌های بالا برآیند. این مسئله در حوزه خدمات نوآورانه که نقدینگی زیادی می‌طلبد، شدیدتر است، اما حتی در حوزه تولید محصول فناورانه نیز چالش بزرگی محسوب می‌شود.

🌀متأسفانه، بسیاری از ابزارهایی که به ظاهر برای حل این مشکل و تأمین مالی نوآوری طراحی شده‌اند، در عمل از فلسفه اصلی خود فاصله گرفته‌اند. تمرکز اصلی این ابزارها نه بر حمایت از ماهیت فناوری و رشد شرکت، که بر دور زدن نرخ بهره بالا یا فرار از مالیات متمرکز شده است.

🌀یک مثال واضح، پلتفرم‌های تأمین مالی جمعی (کرادفاندینگ) است. ایده اولیه این بود که تأمین مالی مبتنی بر سهام و مشارکت واقعی در ارزش آتی استارتاپ‌ها شکل گیرد. اما در عمل چه شد؟ این ابزار به سمت صدور گواهی‌های بدهی رفت. سرمایه‌گذاران به دنبال بازگشت قطعی اصل پول خود به همراه سودهای ۴۰، ۴۵ یا حتی ۵۰ درصدی در بازه‌های کوتاه‌مدت بودند. این منطق برای خرید کالا شاید قابل درک باشد، اما برای سرمایه‌گذاری در یک استارتاپ نوپا که ذاتاً با ریسک بالا و بازده احتمالی در بلندمدت تعریف می‌شود، کاملاً نادرست است.

🌀این انحراف، فشار غیرمنطقی بر کارآفرین وارد می‌کند. او مجبور می‌شود برای جلب نظر سرمایه‌گذار، ضمانت‌نامه، چک یا تضمین اصل و سود ارائه دهد. این کار عملاً تأمین مالی نوآوری را به یک وام‌دهی پرریسک و پرهزینه تبدیل می‌کند که روحیه کارآفرینی را خفه می‌سازد. حتی مواردی دیده شده که هلدینگ‌های بزرگ برای تأمین مالی زیرمجموعه‌های خود و دور زدن مالیات، از این بسترها سوءاستفاده کرده‌اند.

🌀راه حل واقعی چیست؟ باید به سراغ همان مدل اولیه و اصیل برویم: تأمین مالی مبتنی بر سهام یا پیش‌فروش محصول. یعنی سرمایه‌گذار، واقعاً در سهام شرکت شریک شود یا حق مالکیت بخشی از یک محصول آینده را بخرد. او باید این ریسک را بپذیرد که شرکت ممکن است شکست بخورد، اما اگر موفق شد، از رشد ارزش آن منتفع شود. متأسفانه، محدودیت‌های قانونی و نظارتی فعلی اجازه توسعه درست این مدل را نداده است.

🌀برای آینده، پیشنهاد من حرکت به سمت تعریف واقعی اوراق مشارکت مبتنی بر سهام یا محصول است. به این شکل که پس از دوره راه‌اندازی یا رسیدن شرکت به بلوغ، امکان تبدیل این اوراق به سهام یا دریافت محصول به صورت مستقیم فراهم باشد. در این مسیر، فناوری توکن‌سازی می‌تواند نقش نجات‌بخشی ایفا کند.

🌀توکن‌سازی چگونه کمک می‌کند؟
* شفافیت می‌آورد: سرمایه‌گذار می‌تواند به صورت شفاف و آنلاین ببیند که چه مقدار از سهام یا محصول فروخته شده، دارایی‌های پشتیبان چیست و تضمین‌ها چگونه هستند. این شفافیت از «خالی‌فروشی» جلوگیری می‌کند.
* اعتماد می‌سازد: وقتی همه چیز روی یک دفترکل شفاف و تغییرناپذیر ثبت شود، اعتماد سرمایه‌گذار جلب می‌شود. او می‌داند اطلاعات دستکاری نمی‌شود.
* نظارت را آسان می‌کند: نهادهای ناظر مالی می‌توانند به راحتی و به طور دقیق بر کل فرآیند نظارت داشته باشند.
* نقدشوندگی ایجاد می‌کند: توکن‌ها می‌توانند در بازارهای ثانویه معامله شوند، که این امر نقدشوندگی دارایی را افزایش داده و جذابیت آن را برای سرمایه‌گذار بیشتر می‌کند.

🌀در نهایت، کلید حل مشکل، بازگشت به ذات تأمین مالی نوآوری است: قبول کردن ریسک برای دستیابی به بازدهی بزرگ. ابزارهای ما باید این فلسفه را تقویت کنند، نه اینکه با تبدیل نوآوری به یک بدهی پر هزینه، آن را نابود سازند. توکن‌سازی می‌تواند با ایجاد شفافیت و اعتماد، مسیر این بازگشت به اصل را هموار کند.

کانال رسمی انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران در پیامرسان بله!
در کانال بله انجمن مدیریت فناوری و نوآوری:

📌 اطلاع‌رسانی کنفرانس مدیریت فناوری و نوآوری
📌 معرفی و برگزاری دوره‌های تخصصی و کاربردی
📌 اخبار، تحلیل‌ها و فرصت‌های علمی و حرفه‌ای

دنیای فناوری با سرعت نور در حرکته 🚀
شما می‌توانید همراهش باشید یا فقط تماشاگر!

👈 کانال انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران رو اینجا ببین و استفاده کن https://ble.ir/iramot_association 👉

نام اثر:ایرانِ جان
صاحب اثر:انجمن مدیریت فناوری و‌نوآوری ایران

نویسنده متن
فاطمه سادات رحمتی

ایده‌پرداز و ناظر
مریم نوذری

ویرایش متن
پروانه آقایی
زهره کریم‌میان

تصویرسازی و‌صداگذاری
شرکت توسعه فناوری مهرویژن

حلول ماه مبارک رمضان، ماه نور و برکت گرامی باد.

t.iss.one/ir_iramot