امیدوارم بتونیم دوستی مثل هلن برنز پیدا کنیم:)))

این فقط قسمت کوچیکی از شاهکار ادبیات انگلستان، جین ایر، هست که الان مشغول خوندنشم و میتونم بگم از خوندنش پشیمون نمیشید.
انقدررررر احساسات جین رو صادقانه و معصومانه روی برگ‌های این کتاب نویسنده آورده که امکان نداره با جین همدردی نکنید.
نکته آخر اینکه نمیدونمممم واقعاااا چرا این کتابو تو دسته رمانتیسم گذاشتن چون واقعا رمانتیک نیست به جز بخش کوتاهیش؛ به نظر من شارلوت برونته بیشتر به کنکاش احساسات درونی و وجدان و مسائل اجتماعی سعی داشته اشاره کنه.

از شیفت طولانی امروز فقط یادمه یه خانمی توی اون شلوغی بهم گفت ممنونم زیبا صنم مهربان!
بعد من انقدر خسته بودم داشتم فکر می‌کردم صنم کیه؟ :)))

ادامه‌اش.
پخت و پز خانومی در سال ۱۸۴۷.🔥

به نظرم فقط یه کتابخون حرفه‌ای میتونه به این درجه از فهم کتابی رسیده باشه🩵

چیزی که از صفحه‌ی پنجاه دارم سر فوسکا داد می‌زنم رو تازه صفحه‌ی سیصد بهش رسیده.

این رو هم می‌ذارم اینجا برای خودم.

همه می‌میرند از سیمون دوبووار ترجمه‌ی مهدی سحابی

سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد
آنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد

«زنده باد کارمونا!»
«زنده باد لوتر!»
«زنده باد رفرم!»
«زنده باد جمهوری!»
شعار‌ها روز به روز و سال به سال تغییر می‌کردند و فوسکا با خود می‌گفت بیهوده خود را به کشتن می‌دهند که این چنین پاسخ گرفت:
«هیچوقت شده که آدم برای چیزی که بی‌ارزد خودش را به کشتن بدهد؟ چه چیز به اندازه‌ی زندگی آدم ارزش دارد؟»
همین زندگی کوتاه و میرا که آدمی در راه آرمان‌هایش با خون رنگش می‌زند، با خطر جلایش می‌دهد و با امید تزئینش می‌کند. چند صباحی دیگر هم با لبخند و گریه به استقبال مرگ می‌رود غافل از اینکه تا به فوسکا می‌رسد فناناپذیری شیره‌ی سعادت زندگی را کشیده و داغ دل پسر جاوید را تازه می‌کند.
او می‌ماند، موش و ماه!

اگر دوست دارین بدونین معنی شعرش چیه.
(عبدالجبار کاکایی)

بدرود دوست من
بی آن که دست‌ها را بفشاریم و حرفی بزنیم
غمگین مباش
خم به ابرو نیاور
دراین زندگی، مردن چندان تازگی ندارد
و زیستن نیز دیگر چیز تازه‌ایی نیست…

سرگئی یسنین

اومدم بین این همه خبر تلخ و سنگین، یه خبر خوب بدم:
روند هشتمین دوره‌ی کتابخوانی #بوک‌مارک رو امروز آغاز خواهیم کرد.

همین دیگه.

‏«خون در زمین فرو نرفت. روی زمین پخش شد. از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را می‌دید می‌فهمید جایی بی‌گناهی را کشته‌اند.»

- سوگ سیاوش؛ شاهرخ مسکوب



_IranianQoutes_



@uttweet

برف در تهران

در تهران
چند سال یک بار برف می‌بارید
و این تنها دلخوشی ما بود
که له شدن دانه‌های برف را
زیر پا بشنویم
که از زندگی مرخصی بگیریم
که سفیدی
خاکستری ملال را بپوشاند.

در تهران
چند سال یک بار برف می‌بارید
برف را دیگر نمی‌شد شنید
تنها لبخندها را
می‌شد از دور دید
و سفیدی
آبی کم‌رنگ غربت را می‌پوشاند.

در تهران دوباره برف باریده
این بار سفیدی
نمی‌تواند سرخی خون را بپوشاند.

21 ژانویه 2026

https://t.iss.one/in_a_short_moment

گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم. گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم.

‏- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.

.