پایمال مردمم از نارسایی‌های بخت
سبزه ی بی‌طالعم در زیر پا افتاده‌ام

رهی معیری

آن که تسبیح، ز دستش نَفُتادی هرگز
دیدمش دوش، سرِ شیشه به لب وا می‌کرد

صائب تبریزی

چنان بهانه‌طلب گشته در جفا که اگر
به خاطرش رسم، آن هم گناه من باشد

مومن‌ ترشیزی

اگر انوری خواهد از روزگار
که یک لحظه بی زاءِ زحمت زِیَد

مگس را پدید آورَد روزگار
که تا بر سرِ راءِ رحمت رِیَد

از بس‌که دلِ سوخته‌ام تشنهٔ صلح است
هر جُور که فردا کُنی، اکنون رَوَد از دل

عرفی شیرازی

پیشِ من نُه‌آسمان پشمی ندارد در کلاه
می‌دهد زاهد فریبِ عظْمتِ عمّامه‌ام...

بیدل

هيچ‌كس يا رب اسيرِ جذبۀ اُلفَت مباد
مرغِ دست‌آموز، در پرواز هم آزاد نيست

هنرورخان عاقل

خوشا به صفر
کِسادِ خود است و رونقِ غیر
به بی‌نیازیِ او نیست در جهان عددی

محمود حبیبی‌ کسبی

قطره‌ی آبی که دارد در نظر، گوهر شدن
از کنار ابر تا دریا تنزّل بایدش

صائب تبریزی

امید بوس و کنار از تو شد بریده از آنک
به دیدنی ز تو قانع شدیم و آن هم نیست

کمال‌الدین اسماعیل

به بختِ تیشه‌ی فرهاد زاده‌ام که مرا
همیشه کار به دل‌های همچو سنگ افتد

صامت اصفهانی

بس که به درد مایلم، ناخن دلخراش من
بخیه‌ی زخم‌ کهنه را رشته‌ی ساز می‌کند

اشرف مازندرانی