🛑تداوم بازداشت‌ها همزمان با تهدید خانواده‌ها

بر اساس گزارش دانشجویان، #مهتاب_صالحی، دانشجوی ۲۳ ساله رشته زبان فرانسه #دانشگاه_تبریز، طی اعتراضات ۱۸ یا ۱۹ دی در تبریز بازداشت شده و بیش از ۲۰ روز است که هیچ اطلاعی از وضعیت او در دست نیست. در تازه‌ترین خبر، خانواده‌ ایشان از بازداشت مهتاب مطلع شده و همچنین تهدید شده‌اند که بازداشت این دانشجو رسانه‌ای نشود. همچنین برای آزادی موقت این دانشجو، قرار وثیقه ۱.۳ میلیارد تومانی تعیین شده است!

بر اساس گفته نزدیکان این دانشجو، لپ‌تاپ و گوشی وی از او گرفته شده است و تا الان هیچ تماس مستقیمی با خود مهتاب گرفته نشده است و از سلامتی او اطلاعی در دست نیست.

تداوم سکوت خبری همواره به نفع سرکوبگران بوده است و ما از خانواده‌های بازداشت‌شدگان درخواست میکنیم تا به تهدیدات مامورین حکومتی اعتنا نکنند.

#بازداشت

🆔@daneshjo_ut

🛑بیانیه کانون ایران‌شناسی دانشگاه تهران در واکنش به اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴

این فریاد در زمانه‌ای برمی‌خیزد که فرزندانِ مادرمان ایران در خاک و خون غلتیده‌‌اند و داغداران حتی مجال سوگواری نیافتند؛ در زمانه‌ای که بی‌هیچ اغراقی از کشته پشته ساختند و از شامگاه تا سحرگاه خون‌های شتک‌زده را از خیابان‌ها شستند...
#زهرا_بهلولی، #آیدا_حیدری و #محمدرضا_مرادعلی نیز سه تن از هزاران هم‌میهن جان‌باخته و سه‌ تن از هم‌دانشگاهی‌های ما بودند؛ گل‌های پرپرشده‌ای که در هجدهم و نوزدهم دی‌ماه، هدیه به میهن شدند و نامشان در کنار نام‌های درخشان این روزگار تیره، بر دفتر خون‌خوردهٔ ایران نشست.
در دی‌ماه ۱۴۰۴، رشته‌های پیوند را بریدند و ایران را به تاریکی فرو بردند؛ گمان بردند که با خاموشی صدا، مردم نیز خاموش می‌شوند. ندانستند که این خاک، به گام‌های فرزندانش روشن می‌شود. خیابان‌ها روشن شدند، آن‌چنان که بریدن اینترنت نیز یارای پوشاندنش را نداشت. فرمانروایان، با درندگیِ بی‌پرده، ننگی ماندگار بر پیشانی خویش نهادند و شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ را به جمعهٔ خونین ملت ایران بدل کردند. جمعه‌ای که در تاریخ ماندگار شد و ایران به پیش از آن بازنمی‌گردد. 
کانون ایران‌شناسی دانشگاه تهران -که از دل دانشگاه و از میان مردم ایران برخاسته است- آشکارا می‌گوید در این روزگار تنگی و خفقان، که همهٔ میدان‌های زندگی را دربرگرفته و دانشگاه را نیز از کارکرد ملّی‌اش دور کرده‌ است، به‌عنوان صدایی از درون دانشگاه تهران، حقوق و آزادی مردم ایران را عصارهٔ جان و مهم‌ترین دلیل حیات خود ‌می‌داند.
بی‌شک بار نگه‌داشت رسالت ملّی دانشگاه بر دوش دانشجویان و استادانی است که پیوند خود را با جان ایران‌زمین نگسسته‌اند. اما امروز، دستاورد پالایش و سرکوب هویداست؛ استادانی که یا توان دیدن ایرانِ امروز را از کف داده‌اند یا آگاهانه چشم بر ویرانی این خاک بسته‌اند. در برابر دستگاه دروغ‌پردازی که خواستار راندن و خاموش‌کردن بخش بزرگی از ملت ایران است، دانشگاهیان باید پرتوی بر خواسته‌ها و دگردیسی‌های مردم ایران بیاندازند. تعطیلی دانشگاه نیز مانند بسیار بستن‌ها و بردن‌ها رخ داد تا مبادا دانشجویان برای شادی، رادی و آزادی ایرانیان بکوشند.
اکنون، در بزنگاه دی‌ماه ۱۴۰۴، کانون ایران‌شناسی دانشگاه تهران گواهی می‌دهد که بخش بزرگی از جامعه، خواهان قرارداد اجتماعی نوینی است؛ پیمانی که مردم برای آن حدود پانزده روز، جان بر کف نهادند و حقوق بنیادین خویش را فریاد زدند: حق حیات، حق زیستن با کرامت انسانی و حق تعیین سرنوشت بر خویش.
گرچه سراسر زمانهٔ زمامداری‌شان آکنده از بی‌خردی‌‌ست، امید است که تاریک‌اندیشان این قرارداد را به رسمیت بشناسند. به یاد آورند هزاران سال تاریخ این سرزمین را، سرزمینی که هر بار به خاموشی افکنده شد، از خاکستر آتش، ققنوس‌وار برخاست و شعلهٔ زندگی را از نو در جان ایرانیان دمید.
ایرانیان، بدانید و آگاه باشید که فرزندان‌ شما در دانشگاه، دل از ایران و رنج مردم شریفش نبریده‌اند و با تمام جان و روان، برای ایران جنگیدند و می‌جنگند.

کانون ایران‌شناسی دانشگاه تهران دادخواه و سوگوار تمامی جان‌باختگان و جاویدنامان دی‌ماه ۱۴۰۴ است و یاد آنان را گرامی می‌دارد. همچنین، کشته‌شدن جاویدنام زهرا(رها) بهلولی‌پور، جاویدنام آیدا حیدری و جاویدنام محمدرضا مرادعلی را به هم‌دانشگاهیان، جامعهٔ دانشگاهی و خانوادهٔ آنها تسلیت می‌گوید. باشد که نام آن‌ها در تارک تاریخ ایران، روشنایی‌بخش آیندهٔ سرزمین ایران‌زمین باشد. دادار پاک یاور ایران باد.

شتک زده است به خورشید، خون‌ِ بسیاران
بر آسمان که شنیده است از زمین باران؟

دریده شد گلوی نی‌زنان عشق‌نواز
به نیزه‌ها که بریدندشان ز نیزاران

اگرچه عشق‌ِ تو باری است بردنی، امّا
به غبطه می‌نگرم در صف سبک‌باران

منبع:
🆔@iranshenasi_ut

#قسم_به_خون_یاران
🆔@daneshjo_ut

🛑بیانیه‌ی فعالین دانشجویی، علمی و صنفی دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران علیه فعالیت‌های اخیر برخی از اساتید خودخوانده و رانتی دانشگاه 

بخش‌هایی از این بیانیه؛
«در دانشکده علوم اجتماعی و به طور عام، تمامیت دانشگاه از دوران انقلاب فرهنگی، جایگاه "استادی" نشانه‌ای از فساد سیستماتیک، مناسبات قدرتِ سلطه‌آمیز و توزیع منافع و امتیازات سیاسی و اقتصادی میان طبقات حاکم بوده است. دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی، به برکتِ مشاهده‌ی عاملین و مزدوران مستقیم رژیم اسلامی با نام دروغین "استاد" در کلاس‌های درسشان، به خوبی طعم این واقعیت را چشیده‌اند. از عضو شورای انقلاب فرهنگی تا معاونت وزارت‌های گوناگون و نماینده مجلس و ... در دانشکده علوم اجتماعی از رانت‌های سیاسی و اقتصادی حاکمیت نفع برده و جایگاه خود را به عنوان "مزدور" تثبیت کرده‌اند. این بار هم، تعدادی از همین افراد، بی‌شرمانه به حقوق و جان مردم تعرض کرده و مغز فاسد و تباه خود را صرف نوشتن و سخن‌گفتن در باب سرکوب و قتل‌عام دی‌ماه ۱۴۰۴ کرده‌اند…»

متن کامل را در اینجا بخوانید.

#دانشگاه_تهران
#قسم_به_خون_یاران
🆔@daneshjo_ut

🛑مقاومت، زندگی است

نگین ساکن ساری بود و به واسطه شغل پدرش در بندرعباس و اراک نیز سکونت کرده بود. اهل سفر بود، ایران را خوب می‌شناخت و شیفته‌اش بود. ورزش شنا و هنر نقاشی را دنبال می‌کرد. اهل زندگی بود چنانکه در کانال شخصی تلگرامش یکبار نوشت: «سرتاسر زندگی خلاصه مى شه توی دووم‌آوردن. دووم‌آوردن موقع راه‌رفتن‌هاى طولانى، دووم‌آوردن تو شب قبل امتحان، دووم‌آوردن تو دقايقى كه چند بار زنگ زدى به مامان و جواب نداده…» و نگین دوام‌آورده بود و به زندگی و مقاومتش ادامه میداد اگر سردی گلوله‌ها، چراغ جانش را خاموش نمیکردند.

نگین بلندپرواز بود؛ اطرافیانش که توانمندی نگین و شور زندگی‌اش را دیده بودند، باورداشتند که نگین روزی به جایی خواهد رسید که دست بقیه را بگیرد و کمک‌حالشان باشد. برنامه داشت به استرالیا مهاجرت کند و به تحقق این آرزو بسیار نزدیک بود اما گلوله‌های جنگی رژیم، مانعش شدند. او با شوخ‌طبعی خاصی در جایی گفته بود که آیند‌ه‌اش چنان روشن خواهد بود که بقیه باید عینک‌آفتابی بزنند.

زمانی که آتش اعتراضات مردمی شعله‌‌ور شد نگین و خانواده‌اش در شهسوار بودند و همراه مردم شدند. طبیعی بود که بعد از سرکوب وحشیانه ۱۸ دی‌ماه، پدرش نگران او شود و از بخواهد که در خانه بماند؛ او اما شجاع بود و نترس؛ «می‌آیم که مراقب شما باشم بابا». او برای همراهی با خانواده‌اش و مردم ایران به خیابان آمد. درنده‌خویانِ خون‌خوار اما تشنه‌تر از شب قبل، در خیابان‌ها کمین کرده ‌بودند؛ با شلیک گاز اشک‌آور در میان جمعیت، نگین و پدرش از باقی مردم جدا افتادند. مردمی که جز صدا و همبستگی‌شان سلاحی ندارند، در برابر شلیک گلوله‌های جنگی چگونه مقاومت کنند؟ نگین به شدت مجروح شد؛ مردم به پدرش کمک کردند تا او را به یکی از خانه‌های اطراف محل تجمع برساند، اما گلوله‌های مرگ‌خواهان چنان پیکرش را غرق خون کرده بود که هیچ مرحمی نمی‌توانست مانع خون‌ریزی‌اش شود؛ او سرانجام در آغوش پدر جان باخت: «وقتی در آن شب گلوله به نگین برخورد کرد، نگین گفت “بابا دارم می‌سوزم!” خال گوشه‌ی لبش را بوسیدم و بوسیدم و بوسیدم.»

#یاد_آر

از زندگی و مرگ عزیزان وطن برایمان بگویید:
آیدی تلگرام @UTdaneshjo_ind
صفحه اینستاگرام

🆔@daneshjo_ut

🛑تهدید و ارعاب دانشجویان پیش از شروع نیمسال جدید

بر اساس گزارش‌های واصله، ده‌ها تن از دانشجویان #دانشگاه‌_تهران پیش از شروع ترم جدید تحصیلی با تماس‌های مکرر از سوی (private number) مواجه شده‌اند. این در حالی است که بسیاری از دانشجویان در وضعیت فعلی به علت مجازی‌بودن دانشگاه، در دانشگاه حضور ندارند.

این تماس‌ها با هدف احضار دانشجویان به ساختمان‌های تابع وزارت اطلاعات یا اطلاعات سپاه، بازجویی و اخذ توضیح بابت فعالیت‌های دانشجویی یا مجازی و در نهایت بازداشت گرفته می‌شود.

گفتنی است که دریافت و احضار به این شکل، بنا به قانون جمهوری اسلامی مجاز نبوده و‌ در هیچ جایی از قوانین جاری چنین موضوعی در احضار فردی پیش‌بینی نشده است. توصیه‌ ما فعالین به دانشجویانی که این تماس‌ها را دریافت میکنند چنین است:

۱) تا جای ممکن به تماس‌ها پاسخ ندهید.

۲) اگر به تماس پاسخ دادید،
مراقب باشید تا چیزی بر علیه خودتان نگویید؛ مکالمات ضبط می‌شود و به عنوان ادله بر علیه شما قابل استناد خواهد بود.

۳) با فرد تماس‌گیرنده وارد‌ مکالمه‌ی جدی نشوید و درباره وضعیت شخصی‌ خود چیزی بیان نکنید.

۴) پیوسته گوشی‌های تلفن خود را پاکسازی کرده و نکات امنیتی مرتبط با فعالیت را رعایت کنید.

۵) اگر احضار شدید و تصمیم گرفتید تا به محل تعیین شده مراجعه کنید، حتما اطرافیان و دوستان خود را مطلع کنید تا درصورت بازداشت، این خبر رسانه‌ای شود.

🆔@daneshjo_ut

🛑قتل سیستماتیک امید؛ سلامت و جان دانشجو، اولویت آخر دانشگاه!

#عرفان_طاهرخانی و #فرهاد_سالای، دانشجویان دانشجویان ورودی ۱۴۰۰ پزشکی #دانشگاه_علوم‌پزشکی_تهران در شب ۱۱ بهمن دست به خودکشی می‌زنند.

مطابق رویه‌ی معمول، دانشگاه در اولین مواجهه در رسیدگی به چنین مسئله‌ی مهمی تعلل کرد. چنان‌که پس‌از خبر‌دادن به حراست خوابگاه آن‌قدر بی‌توجهی زمان‌بر می‌شود که خود دانشجویان اقدام به شکستن در می‌کنند و با پیکر بی‌جان دوستانشان رو‌به‌رو می‌شوند. این در حالی است که فرهاد سالاری سابقه‌ی خودکشی ناموفق داشت. دانشگاه در ادامه‌ی باز هم سعی داشت تا صورت مسئله را پاک کند جای آنکه پاسخگو باشد. چنان‌که به خواهر عرفان طاهر‌خانی که خود نیز دانشجوی علوم‌پزشکی تهران است اجازه‌ی دیدن پیکر عرفان را ندادند. همچنین روایت شده تا حدود یک روز پس‌از فوت فرهاد، دانشگاه از اطلاع‌رسانی چنین موضوع مهم به خانواده‌ی او خودداری کرده بود.

رفقای این دو دانشجو در پیامی با اشاره به «قتل سیستماتیک امید» در نظامی که پاسخ پرسشگری را با خشونت و کشتار میدهد، نوشتند: «عرفان و فرهاد…نرفتند چون درس سخت بود؛ آن‌ها رفتند چون در دنیایی که جان انسان‌ها در آن به شماره افتاده، دیگر دلیلی برای مداوای دردی نمی‌دیدند.»

#قسم_به_خون_یاران
🆔@daneshjo_ut