چرا تئاتر «ایرج، زهره، منوچهر» پرفروش شد؟

موفقیت «ایرج، زهره، منوچهر» بیش از هر چیز از جایی می‌آید که به یک چهره آشنا در حافظه جمعی تکیه می‌کند، اما به بازگویی ساده بسنده نمی‌کند.

ایرج میرزا برای مخاطب عام نامی آشناست و برای مخاطب جدی‌تر نماد جسارت و نگاه انتقادی؛ همین آشنایی اولیه باعث می‌شود تماشاگر به‌جای پرسیدن «این درباره چیست؟» کنجکاو شود ببیند اثر چه خوانشی از چیزی که می‌شناسد ارائه می‌دهد.

کنسرت نمایش آگاهانه در مرز میان موسیقی و تئاتر می‌ایستد و از انتخاب یکی به نفع دیگری پرهیز می‌کند. موسیقی در اینجا نه تزیین، بلکه بخشی از روایت و معناست و اجرای زنده، حس یک اتفاق تکرارنشدنی را می‌سازد.

طنز اثر از دل موقعیت‌های آشنا بیرون می‌آید؛ طنزی که هم می‌خنداند و هم حس دیده‌شدن می‌دهد. چنین تجربه‌ای راحت‌تر منتقل می‌شود و دهان‌به‌دهان می‌چرخد، چون نیاز به پیش‌زمینه خاصی ندارد.

در نهایت، انتخاب زمان و مکان اجرا و تداوم آن، «ایرج، زهره، منوچهر» را از یک نمایش صرف به یک پدیده شهری تبدیل می‌کند؛ پاسخی به نیاز مخاطبی که نه سرگرمی خالی می‌خواهد و نه تجربه‌ای کاملاً نخبه‌گرا.

@cinematicketorg

جهانِ «پیانیست» جهانی‌ست که در آن انسان‌ها، بی‌آنکه متوجه باشند، به میوه‌هایی تبدیل شده‌اند که باید چیده شوند؛ رسیده، مصرف‌شدنی و آماده‌ی حذف.

نمایش «پیانیست؛ در باب میوه‌گانی زیادی انسانی» از دل یک روایت استعاری و بازیگوش، به جایی می‌رسد که دیگر شوخی نیست؛ جایی که قدرت، عادت و اطاعت آرام‌آرام بدن و فکر آدم‌ها را شکل می‌دهد.
این اجرا بیشتر از آن‌که داستان تعریف کند، وضعیت می‌سازد. وضعیتی آشنا از زیست روزمره، از ساختارهایی که در آن‌ها بودن، مهم‌تر از فهمیدن است و ادامه‌دادن، جای پرسیدن را می‌گیرد.
تماشاگر، همراه با طنز تلخ و ریتم حساب‌شده‌ی اجرا، پیش می‌رود تا به این سؤال برسد:
در جهانی که همه‌چیز قابل مصرف است، انسان چقدر فرصت دارد انسان بماند؟

«پیانیست» نمایشی‌ست که بعد از خاموش‌شدن صحنه، تازه در ذهن شروع می‌شود. برای تماشای این اثر تا ۲۰ دی فرصت دارید.

برای اطلاعات بیشتر کلیک کنید.

@cinematicketorg