کارگاه "واکاوی روایت من" سومین کارگاه برقرار‌ بهاره. کارگاه همونطور که از اسمش پیداست، واکاوی قصه‌ایست که هر کدام از ما از خودمون در ذهن داریم. واکاوی یعنی نقب‌زدن، لایه لایه کندن و پایین رفتن. این کاریست که در حوزه روان‌ هم متخصصینش انجام می‌دن، اما من رویکردم روانکاوانه نیست، من کمکتون می‌کنم از زاویه دید نویسنده ادبی به قصه زندگی خودتون نگاه کنید. به خودتون به عنوان‌ یک کاراکتر داستانی نگاه کنید. موقعیتش رو در جهان بفهمید. رابطه علت و معلولی بین رفتارها و کنش‌های این کاراکتر رو پیدا کنید. این روابط گاهی روانشناختی‌اند، گاهی دلایل جامعه‌شناسانه دارند، گاهی ریشه در نگاه فلسفی شما به زندگی داره و گاهی زیبایی‌شناسانه‌ست.
شما در این کارگاه یک کیس درمانی نیستید و من هم درمانگر‌ نیستم. ما نه انسان زخم‌ خوده‌ایم که سعی می‌کنیم زخم‌هامون رو با هم به اشتراک بگذاریم، همدردی کنیم، بفهمیمشون و شاید چشم‌اندازی برای آینده بسازیم.
این کارگاه، کارگاه پوست‌اندازی‌ست، مواجه شدن با خودی که در این کلاس کشف می‌کنید گاهی شجاعت زیادی می‌خواد. گاهی فشار روانی زیادی به شما وارد می‌شه، گاهی هم حرف‌ها و بحث‌ها شما رو می‌شکنه تا از نو بسازه. این فشار دو طرفه‌ست هم برای من که باید صادق باشم و بی‌ملاحظه حرفم رو بزنم و هم برای شمایی که می‌شنوید و البته انتخاب می‌کنید نحوه نگاه من رو بپذیرید یا نه.
اثر کارگاه درازمدته. بچه‌های کارگاه گاهی سالها بعد از تغییرات زندگیشون برای من می‌نویسند. من در این کارگاه همون کاری رو می‌کنم که در داستانهام تلاش دارم انجام بدم. شما رو به شیوه‌ای از اندیشیدن در مورد انسان و مفاهیم اساسی زندگی دعوت می‌کنم. شیوه‌ای که ریشه در فلسفه اگزیستانسیال داره.
کارگاه شروطی داره، اگر قصد شرکت در این دوره رو دارید حتما بخش "این دوره برای چه کسانی مناسب نیست" رو بخونید و اگر شرایطش رو ندارید جدا از شرکت در دوره پرهیز کنید

۲۹ فروردین پایان مهلت ثبت‌نام دوره واکاوی

از متن حرف‌های گلشیری: " من حس می‌کردم که جامعه ما، جامعه بیماریست؛ بی‌امید، بدون هیچ نوع چیزی که بتونه بخونه و بیندیشه. و فکر کردم اگر‌ هزار نفر یک مقاله‌ای رو بخونن، این هزار نفر از دیوانگی نجات پیدا می‌کنن. یعنی چیزی برای اندیشیدن دارن. بدون چیزی برای اندیشیدن انسان مساوی‌ست با حیوان. یا ظلمت در ظلمت در ظلمت. و راهی جز خودکشی، راهی جز فرار، راهی جز پذیرش و ریا نخوهد داشت و باید اندیشید حتی اگه یک لایه نازک باشه."

امیدوارم درهای بسته باز بشه و من بتونم رمان جدیدی اینجا معرفی کنم. عجالتا بازگشت تجدید چاپ شده.

بیشتر از صد و پنجاه سال است تلاش می‌کنیم مردمان دیگری شویم. ادبیات یکی از کم‌واسطه‌ترین منابع ما برای شناخت خودمان است. چه بودیم، کجاها تغییر نکرده‌ایم، چرا، کجاها تغییر کرده‌ایم، به چه سویی و چگونه. ادبیات را کنار تاریخ سیاسی-اجتماعی که بخوانید به همه این سوال‌ها می‌توانید جواب‌های دقیق‌تری بدهید.
کارگاه‌های فهم تاریخی ادبیات جایی‌ست که ادبیات داستانی، تاریخ سیاسی- اجتماعی و جریان‌های روشنفکری را همزمان می‌خوانید و می‌شنوید. امیدوار هستم کارگاه‌های ادبیات کمک کند یکی از راه‌های مواجهه با متن ادبی را یاد بگیرید. در همفکری و گفتگو پیرامون ادبیات و روشنفکری از ادبیات و تفکر لذت ببرید و در نهایت نگاهی واقع‌بینانه‌تر به اینکه چه بودیم، چه هستیم و چه پتانسیل‌هایی برای تغییر داریم و نداریم به دست آورید.
کارگاه اول از مجموعه چهار کارگاه دوره فهم تاریخی ادبیات ایران برگزار شده است. اگرچه حضور از ابتدای مسیر دید بهتری به شما می‌دهد اما طرح درس آموزشی هر دوره طوری تنظیم شده که کارگاه‌ها پیش‌نیاز هم نباشند. شما می‌توانید هر کدام از کارگاه‌ها را جداگانه شرکت کنید. کلاس فقط آنلاین است. جایگزین افلاین ندارد.

نمی‌شه گذشته رو ندونید و‌ بخواهید اینده متفاوتی بسازید.
مهلت ثبت‌نام تا ۲۵ تیرماه .
سه جای خالی دارم تا ۲۵ نفره بشیم

وولف گفته بود هر زنی به اتاقی از آن خود نیاز دارد. وولف در زمان خودش درست گفته بود. امروز اما، ما به چیزی فراتر از اتاقی از آن خود نیاز داریم. نه هر زنی که هر انسانی امروز به اتاقی «ساخته» خود نیاز دارد. اتاقی که در آن برده سیستم‌‌ بهره‌کشی شیک‌ امروز نباشد. اتاقی که در آن امید به زندگی‌ به نظام‌های سیاسی پیوند نخورده باشد. اتاقی که مختصاتی روی شبکه تارعنکبوتی دنیای امروز‌ نباشد. اتاقی که زمان و‌ لذت در آن با معیارهایی غیر از معیارهای دنیای معمول تعریف شود. اتاقی که جهان تازه‌ای باشد.
کسی چه می‌داند شاید روزی اتاق‌هایی از این اتاق‌ها بزرگ شوند، بزرگ شوند، سنگین شوند و بالاخره تار تنیده‌ کنج کهکشان راه شیری را بدرند و‌ عنکبوت تمدن بشری را برای مدتی هم که شده به صرافت تنیدن تار جدیدی بیندازد.

دهم مهر آخرین مهلت ثبت‌نام در کارگاه ادبیات ایرانه. کارگاه انلاین برگزار می‌شه. هفت جلسه‌ست. روی ادبیات داستانی انقلاب سفید متمرکزه. اگر دوست دارید بدونید انقلاب سفید چه بود و نویسندگان روشنفکر چطور ابعاد مختلفش رو فهم و نقد کردند و به تصویر کشیدند، این کارگاه به درد شما می‌خوره. برای اطلاعات بیشتر از طرق ذکر شده روی پوستر تماس بگیرید

امروز اخرین روز ثبت‌نام کلاسهای دغدغه‌نویسیه.
نوشتن گاهی عرق‌ریزان روحه، گاهی مبارزه‌ست، گاهی به لخت شدن میان جمع می‌مونه، گاهی هم نجوای عاشقانه‌ست. اگه از دست و‌ پنجه نرم کردن با ذهن چموش نمی‌ترسید این کلاس جای
شماست.
دو جای خالی دارم تا سیزده نفره بشیم
دوره انلاین این کلاس رو هفته دیگه اعلام می‌کنم

این روزها هر کسی یک‌ جور‌ زنده می‌ماند. من با دیوانگی نوشتن و برگزاری کلاسهایی که پوست می‌کند. دوره انلاین رو به زودی شروع می‌کنم

باز هم
این روزها هر کس یک جور با خشم‌اش تا می‌کند. ادبیات برای من مسکن نیست. ادبیات بر‌شعله‌ خشمم می‌دمد. ادبیات خشمم را سوار عقلانیتی می‌کند که این روزها به آن نیاز دارم.
دوره چهارم گلاویز شدن با ادبیات ده سال پایانی حیات پهلوی دوم است. آیا می‌شد در ادبیات رد اتفاق بزرگ پنجاه و هفت را دید؟ بله می‌شد. آیا اگر نویسندگان ممنوع‌القلم نبودند و اصحاب قدرت صدایشان را می‌شنیدند، می‌شد جلوی انفجار پنجاه و هفت را گرفت؟ نمی‌دانم. آیا اگر مردم، مخاطب جدی‌تری برای ادبیات روشنفکری بودند پنجاه و هفت عصیانی هوشمندتر از آب درمیامد؟ شاید، بله شاید