کلمه‌یِ عجیبی در زبانِ عربی وجود دارد به نامِ:
"النحیط" به معنایِ گریه‌ای که ظاهر نمی‌شود؛
اما در سینه جریان دارد...

‘چه چیزهايى كه اين چشم
در اين سرزمين نديد...’🖤

«حس می‌کنم که عمرم را باخته‌ام و خیلی کمتر از آنچه که در بیست و هفت سالگی باید بدانم می‌دانم. شاید علتش این است که هرگز زندگی روشنی نداشته‌ام.»

از نامه‌های فروغ فرخزاد به پدرش

بچه‌های ما را که برای نان بیرون رفتند
در همان خیابان ها خواباندند...
حالا کسانی که چشم بر گرسنگی مردم بستند
با افتخار روزه میگیرند
تا درد گرسنه‌ها را بفهمند
درد را نمیشود با گرسنگی چندساعته فهمید؛
درد را باید از نگاه مادری فهمید
که هنوز لباس خون آلود پسرش را نشسته...

عشق من به تو فرا‌تر از واژه‌هاست؛
این است بر آن شدم خاموش بمانم، همین...

#نزار_قبانی

@ca_fe_poetry

رو سیاهم میکند هر کس که می‌پرسد زِ من؛
آن که از جان دوست تر میداشتی، حالا کجاست...؟

#زهرا_عسگری

چه غمناک بود!
پرنده‌ای که در وقت مرگ،
پرهای جوان داشت...🖤

#احمدرضا_احمدی

دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت...

#شهریار

@ca_fe_poetry

دوستت دارم؛
و پنهان کردن آسمان
پشت ميله‌های قفس
آسان نيست...

#شمس_لنگرودی

@ca_fe_poetry

دلِ من، چه حیف بودی که چنین زِ کار ماندی...

#هوشنگ_ابتهاج

@ca_fe_poetry

«بی‌تو نازنین نه چیزی هست و نه احدی
و نبودنت، جبران ناپذیر است
و دوری‌ات فرض محال.»

#غسان_کنفانی

@ca_fe_poetry

ما را به خاطر بیاور!
ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم.
شور عشق در سینه داشتیم و
پیش از آن که عاشق شویم سینه بر خاک سوده مُردیم.
ما را به خاطر بیاور!
ما را که سینه‌سرخانی خنیاگر بودیم و ده به ده
نه در آسمان و نه در کوهسار و نه بر شاخسار
که در بازار پیش از آنکه آوازه‌خوان شویم
بر شاخه‌ای تکیده از تکیه‌گاه خویش
جان واسپردیم
به خاطر دارم پیامشان را، سرنوشتشان را،
آری..
و همیشه در گذرگاه خاطرم در گذر است
آوازهای صامت سینه‌سرخان سینه بر سیخ و
تجسد آرزوهای بیست و دو سالگان سینه بر سنگ
و از تکرار یادشان شاید پیش از آن که شاعر شوم
بیست و دو ساله بمیرم.
آمین!

#عزت_ابراهیم‌نژاد

مرا دفن سراشیب‌ها کنید که تنها
نَمی از باران‌ها به من رسد،
اما سیلابه‌اش از سر گذر کند؛
مثل عمری که داشتم...

#بیژن_الهی

@ca_fe_poetry

ما سرو می‌کاریم و مرگ می‌دروییم؛
ما همه جوان می‌میریم...

#بهرام_بیضایی

@ca_fe_poetry

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوب است، گریستم تا سبک شوم، به خواب پناه بردم تا از رنج هایم بگریزم، اما بار غم، همچنان بر دوش جانم سنگینی می‌کرد...

یک کلمه سنگین در عربی هست
به اسم “الکُرْبَة”
به معنای غمی که
نه می شود گفت،نه می‌شود پنهان کرد…
فقط می‌نشیند و نفس را تنگ می‌کُند...

“ آنجا که خونِ سیاوش بر زمین می‌ریزد، درختی می‌روید.
درختی از خون...
در ایران همیشه درختی از خون قلمه می‌زنند.”

دردِ سیاوش
اسماعیل فصیح

...💔