«به نام خدا»

⁉️سلامت روان؛ حقی همگانی یا کالایی لوکس؟

این روزها همه از «اهمیت سلامت روان» سخن می‌گویند، درحالیکه واقعیت چیز دیگری‌ست؛ روان‌درمانی، روزبه‌روز از دسترس مردم عادی دورتر می‌شود. چرا سلامت روان که باید یک حق عمومی باشد، به امتیازی گران‌قیمت برای اقشار خاص تبدیل شده است؟

🔹بر اساس ماده ۳ قانون تشکیل سازمان نظام روانشناسی و مشاوره، این سازمان وظیفه دارد تعرفه‌ی خدمات روانشناسی را طوری پیشنهاد دهد که هم برای مراجعان «معقول» باشد و هم برای روانشناسان «مقبول»؛ و از همه مهم‌تر، باید بر اجرای این تعرفه‌ها نظارت کند. اما واقعیت تلخ این است: تعرفه‌ها وجود دارند، ولی نظارت نه!
⭕️در سایه‌ی نبود نظارت، بخش زیادی از مشاوران و روانشناسان، تعرفه‌های رسمی را نادیده می‌گیرند و آن را تا حدی که خودشان فکر می‌کنند عادلانه است، بالا و بالاتر می‌برند‌. نتیجه‌اش روشن است؛ جلساتی که باید درمان‌گر باشند، به یکی از سنگین‌ترین هزینه‌های ماهانه‌ی یک خانواده تبدیل شده‌اند!

📍در این میان، نباید از دشواری‌های مسیر حرفه‌ای روانشناسان نیز غافل ماند. راه تخصص و درمانگری، راهی‌ست پرهزینه؛ دوره‌های متعدد، کارگاه‌های عملی، نظارت‌های بالینی و گرفتن مجوزهای گوناگون. اما سهم دانشگاه‌ها در این میان، اندک و ناتوان است و همین کم‌کاری است که دانشجویان را به بازار آزادِ آموزش سوق می‌دهد.
نباید نادیده گرفت که هزینه‌های درمان، به طور مستقیم با هزینه‌های آموزش روان‌درمانی‌ مرتبط است. بنابراین اگر بخواهیم واقع‌نگر باشیم، با ارتقای کیفیت آموزش دانشگاهی و کاهش وابستگی به آموزش‌های دیگر، کنترل این هزینه‌ها، در فضایی عادلانه، ممکن می‌شود.

🔹بیمه‌ی خدمات روانشناسی نیز که می‌توانست راه‌حل مؤثر دیگری باشد، عملاً در باتلاق ناهماهنگی و بروکراسی اداری گیر کرده است. با اینکه تأمین بودجه‌ی آن بر عهده‌ی دولت است و سازمان نظام موظف به پیگیری آن است، ولی تعدد نهادهای تصمیم‌گیر باعث شده این مطالبه‌ی ضروری، بلاتکلیف باقی بماند.

📍یک وظیفه‌ی مغفول‌مانده‌ی دیگر هم هست؛ بر اساس قانون، یکی از وظایف کلیدی سازمان نظام، افزایش آگاهی عمومی نسبت به اهمیت سلامت روان و فرهنگ‌سازی در این زمینه است.
مطالبه‌گری اجتماعی، بدون آگاهی عمومی شکل نمی‌گیرد. تا وقتی مردم ندانند سلامت روان یک نیاز اساسی‌ است، نه بیمه‌ای برقرار می‌شود، نه نظارتی اتفاق می‌افتد!

🔸اکنون زمان آن فرا رسیده که ما، دانشجویان روانشناسی و مشاوره، به‌ عنوان آینده‌سازان این حوزه، صدای مطالبه خود را بلند کنیم و از سازمان نظام روانشناسی به‌ عنوان نهادی که با قانون و اختیار، بر مسند حمایت از سلامت روان تکیه زده، بخواهیم که از نقش تماشاگر، به کنشگری مسئول بدل شود!

ادامه دارد..‌.

#سازمان_بی_نظام

🎥 ویژه‌برنامه روز روان‌شناس و مشاور | دانشگاه تهران

اینستاگرام | @basijpsyedu

«به نام خدا»

❕سازمان نظام روانشناسی، نهاد صنفی یا ناظر خاموش؟ در خطِ مقدمِ سلامت روان، چه می‌گذرد؟

📍روانشناسان و مشاوران، ستون‌های سلامت روان جامعه‌اند؛ اما خود چقدر از حمایت‌های حرفه‌ای، مالی و قانونی برخوردارند؟
سازمان نظام روانشناسی و مشاوره، بر اساس ماده‌ی ۲ قانون تشکیل، موظف به حمایت از حقوق و منافع اعضای دارای پروانه، یا به عبارت دیگر «حمایت از حقوق صنفی» آنهاست؛ قانونی که به صورت دقیق، عینی و جزئی، وظایف صنفی را مشخص نکرده، اما با بررسی سازمان‌های مشابه مثل سازمان نظام پزشکی و همچنین پرس‌وجو از متخصصین این حوزه، مواردی به دست آمده است که سازمان نظام روانشناسی خوب است و باید تحت عنوان وظایف صنفی، به آنها رسیدگی کند.

📌 مرور برخی از وظایف اصلی سازمان در حیطه‌ی صنفی؛ آنچه باید باشد، اما هنوز نیست:

۱- تبعیدِ حمایت رفاهی به سرزمینِ وعده‌ها:
اکثر روانشناسان هنوز از بیمه‌های درمانی و تکمیلی مناسب محروم‌اند. عدم وجود تسهیلات مالی برای راه‌اندازی دفتر، خرید تجهیزات یا حمایت در دوران رکودِ کاری نیز آینده‌ای تاریک را نشان می‌دهد. همچنین هیچ ساز و کاری برای پشتیبانی از مشاوران در زمان بحران‌هایی مانند کرونا وجود ندارد!

۲- جای خالیِ روان‌شناس، پشت میزهای تصمیم‌گیری:
جای روانشناسان در نهادهایی مثل آموزش‌وپرورش، دادگستری، زندان‌ها و شهرداری‌ها باید رسمی و تثبیت‌شده باشد. همچنین، ارجاع بیماران از سوی پزشکان عمومی به روانشناسان-مانند روانپزشکان- باید در قانون نهادینه شود.
این فقط احترام به تخصص نیست، بلکه ضرورتی برای سلامت جامعه است.

۳- سازمانی که پروانه می‌دهد، اما بال نمی‌سازد:
دسترسی آسان و ارزان به آموزش‌های به‌روز، بانک مقالات، کتاب‌های تخصصی با تخفیف ویژه و کاهش هزینه‌های آموزش از وظایف مهم سازمان است؛ چرا که کاهش هزینه‌های حرفه‌ای هم به نفع مشاوران است و هم فشار مالی را از دوش مراجعان کم می‌کند. ساده‌سازی فرآیند تمدید پروانه‌ها و حذف مراحل غیرضروری هم از دیگر وظایفی است که شروع به کار را برای فارغ‌التحصیلان روانشناسی و مشاوره تسهیل می‌کند.

۴- گمشده‌ای به نام شفافیت؛ پشت درهای بسته چه می‌گذرد؟
روان‌شناسان حق دارند بدانند پولِ حق عضویت‌شان کجا خرج می‌شود! انتشار گزارشات دقیق از عملکرد مالی، و ارتباط مستقیم مسئولان با اعضا برای توضیح عملکرد خود، تحت عنوان «جلسات سالانه‌ی شورای عمومی» از حقوق مسلم روان‌شناسان و مشاوران است که تاکنون تا حد زیادی پایمال شده. بی‌خبری، دشمن اعتماد حرفه‌ای‌ست!

📍 حمایت قانون؛ افسانه‌ای به نام ماده (۱۱):
بر اساس ماده ۱۱ قانون تشکیل سازمان نظام، بودجه سازمان باید از محل حق عضویت، کمک‌های دولتی و مشارکت‌های مردمی تأمین شود. با این حساب، آیا کمبود بودجه توجیه مناسبی برای عدم اجرای وظایف صنفی است؟

💡 مسئله روشن است؛ سازمانی که به نام روان‌شناسان ایجاد شده، باید پناهگاه آن‌ها باشد، نه فقط مرجع صدور پروانه و دریافت حق عضویت! باید حمایت کند، آموزش بدهد، شفاف باشد و در کنار روانشناسان بایستد!

ادامه دارد...

#سازمان_بی_نظام

إِنَّا فَتَحۡنَا لَكَ فَتۡحٗا مُّبِينٗا؛ "نا"
"نا" در زبان عربی یعنی "ما" ...

📌جلسه شورای عمومی بسیج دانشجویی دانشکدهٔ روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران

📆 دوشنبه ۱۲خرداد
🕝 ساعت ۱۰ الی ۱۲
📍اتاق شورا؛ طبقه دوم

@basijpsyedu

آیت الله قاضی:

روضه هفتگی، ولو دوسه نفر باشد، باعث گشایش امور است.

#مراسم_هفتگی


سخنران: حجه الاسلام والمسلمین فرح‌بخش

با نوای گرم مداح اهل بیت (ع) ابوالفضل برادری

یکشنبه؛ همزمان با نماز ظهر و عصر

نمازخانه دانشکده

هیات حضرت ولی عصر(عج) دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران


🔘 هیأت حضرت ولی‌عصر (عج) | بسیج دانشجویی

#گزارش_ویدویی | بازدید از آزمایشگاه ملی نقشه برداری مغز

@basijpsyedu | اینستاگرام