روزی روزگاری یه بساز بفروش پول کارگرش رو نداده بود و به نظر می‌رسید قرار نیست بده‌. کارگره روز آخر یه استانبولی گچ درست کرد ریخت تو همه لوله‌ها! طرف مجبور شد کل لوله‌کشی فاضلاب ساختمان نوساز رو از اول انجام بده. این کار پول کارگره رو زنده نکرد، فقط دلش رو خنک کرد. اما هرچه که بود بین خودشون بود. هزینه این دعوا رو رهگذرها ندادند.
کسی که به خودش پاسخگو نیست، به هیچ‌کس دیگه‌ای پاسخگو نخواهد بود (مگر اینکه چماق بالاسرش باشه). و به خود پاسخگو بودن جنم میخواد.

«اگر همه بفهمند بیت‌کوین کاربردی نداره هیچکس نمیخره و قیمتش میشه صفر.. هار هار»

عزیزان.. نگران بیت‌کوین نباشید. اپلیکیشن وی‌چت که در شرق آسیا هر جنبنده نفس‌کشی روی گوشیش نصب داره قراره پرداخت آنلاین با یوآن دیجیتال رو ساپورت کنه. متوجهید این یعنی چه؟ نگران دلار باشید. یه عده هستند که روی بیت‌کوین تعصب دارند. ولی هیچ‌کس روی دلار تعصب نداره. نگران دلار باشید قربون‌تون برم.

«سرویس سلامت همگانی ما را تحت مالکیت عمومی دربیاورید».

اروپایی‌ها نه تنها محسن رضایی‌های خودشون رو دارند، بلکه اخیرا نمونه‌هایی از محمد غرضی هم توشون پیدا میشه.

وات دا فاک.. فوتی‌های مازاد بر نرمال سوئد در دو سال گذشته بیشتر که نشده هیچ، کمتر هم شده!

یه پست گذاشته بودم درباره مالیات پلاک خودرو در استرالیا که یکم خطای عددی داشت. این‌جا ولی به وضوح مشخصه. این مبلغیه که باید هر سه ماه برای یک تویوتا کرولا پرداخت کرد. هر کدوم ازین بیمه‌های شخص ثالث رو انتخاب کنیم (که اجباریه)، باید ۱۱۹ دلار حق رجیستر و «سایر» پرداخت کرد، که اون سایر هم معلوم نیست چیه (اونا هم لابد یه بهانه‌ای مثل عوارض گازکشی به روستاها دارن). میشه ماهی ۴۰ دلار استرالیا، بعلاوه ۱۸ دلار بیمه، که میشه ۵۸ دلار در ماه.

فکر نمی‌کنم تناقضی وجود داشته باشه. دولت سوئد نمی‌خواست خلاف جریان شنا کنه. اینطور پیش اومد. بعدتر هم گفتند اشتباه کردیم باید سخت‌گیری می‌کردیم (البته تحت اون فشار شدید رسانه‌ای بین‌المللی، پافشاری بر موضع کار هرکسی نیست). حالا اینکه اگر سخت‌گیری می‌کردند اثری در نتیجه میداشت یا نه، یک بحث دیگه‌ست. مهم اینه که اگه یه بار دیگه این امتحان بزرگ تکرار بشه، معلوم نیست دوباره به همین شکل عمل کنند.
ضمنا احترام به حقوق فردی رو هم با کله‌خرابی جمعی اشتباه نگیرید. در عراق حقوق فردی یک شوخیه، ولی از ابتدا شل گرفتند، چون یک ذهنیت «ویروس بیاد تو بدن ما میگرخه» بین‌شون وجود داره، بعلاوه جهالت مذهبی که «خدا کریمه»، که البته این خاص خاورمیانه‌ست. این وضعیت اعتماد به نفس، در بین روس‌ها، و بخشی از اهالی اسکاندیناوی هم وجود داشت. در آمریکا و استرالیا، ترس بیشتری درباره مسائل سلامت وجود داره. که یه مقدارش به حقه، و بقیه‌ش هیستریک. و دولت هم ازین ترس سواری میگیره.

مسیحیان ارتودکس یونانی هم دسته دارن، و هرسال میان اورشلیم.. ولی نمیزنن تو سر و صورت خودشون. چون برخلاف یه مذهب خاصی که تو کشور ما هست.. مرگ رو نمی‌پرستند.

«یه کلمه لازم داریم برای غم سنگین اینکه می‌دونیم قرار نیست انقدری زنده بمونیم که آینده رو ببینیم».

خود شاهدپنداری باعث میشه تصور کنی امتیاز حیاتت، دیدن تحرکات حیاته؛ نه درک خود حیات.‌

همون تفکر «اگه چندنفر از خودمون پاره پوره بشن هم میارزه»، رسید به ساقط کردن هواپیمای مسافربری، که توش بچه‌های خودشون هم بودند.

این عضو هیئت علمی دانشگاه که جمجه‌ش رو با پوکه معدنی پر کردن، می‌تونست برای اثبات حرفش، که البته حرف مهملی است، از رشد نقدینگی آمریکا در بحران ۲۰۰۸ بعد از تزریق بسته‌های حمایتی اوباما هم استفاده کنه، که اون هم منجر به تورم، با تعریف متعارف امروزی، نشد. اما حتی مغلطه هم یک مقدار پردازش مغزی میخواد، که از عهده پوکه‌های معدنی خارجه.

با وضوح بسیار بالا یادمه که ده سال پیش تو یه فست فود جلوم نشسته بود و پیتزا مهمونم کرده بود و می‌گفت «یه چیزهای سیاسی مینویسی حوصله‌م نمیاد بخونم».
الان تو استوری‌های اینستاگرامش داره بابت هواپیمای اوکراینی یک‌بند جملاتی مثل «بی‌شرف‌ها»، «بی‌ناموس‌ها»، و چندتا بی دیگه، مینویسه.
میشه خیلی راحت برم بش بگم «یه سری فحش و دری وری می‌نویسی تو استوریات که حوصله‌م نمیاد بخونم». اما چنین آدمی نیستم.‌
بعضی‌ها کند هستند، و این رو باید درک کرد. فقط نمیدونم متوجه این کندی شده‌اند یا نه. متوجه شده‌اند که درست اون موقعی که سیاست رو حوصله‌بر می‌دیدند، و به همچو منی توصیه می‌کردند که «خودتو اذیت نکن»، این خودشون بوده‌اند که یک بچه به معنی واقعی کلمه بوده‌اند؟

یه زمانی این شهر اصلا آپارتمان نداشت. همه خونه‌ها حیاط‌دار بودند. بعد از ظهر، فوتبال و هر نوع بازی پر سر و صدایی ممنوع بود. چون همسایه‌ها خواب بودند. تایم خواب همسایه‌ها دست‌مون بود، و اگه بیدار میشدن میفهمیدیم. وقتی صدایی از حیاط‌شون می‌اومد میدوئیدیم از بزرگترها می‌پرسیدیم «فلانی بیدار شده، حالا میتونیم بریم بازی؟».
از خودم می‌پرسیدم نسل ما که اینطور بزرگ شدیم، چرا باید امروز کارش برسه به جایی که در رو از ترس همسایه قفل می‌کنند، نه از ترس دزد؟

بعدها رفتم همه‌جای شهر رو گشتم.. و فهمیدم محله‌مون ما رو تو یه حباب قرارداده بود. حبابی از آدم‌های خوب، و نسبتا بافرهنگ، و حتی نسبتا باسواد. همزمان با همون بعدازظهرهای بهشتی ما، عده‌ زیادی داشتند در لانه‌های سی چهل متری که باید محل نگهداری سگ می‌بود زندگی می‌کرده‌اند. در محیطی که همه عصبی‌ بوده‌اند، و به شدت بی‌چیز. بی‌چیز از لحاظ پول، از لحاظ فرهنگ، از لحاظ اخلاق.

فکر می‌کردم آینده شهر رو قراره بچه‌های محله ما شکل بدن. فکر می‌کردم همه خوب بودیم، و بعدا بد شدیم. اما این «همه» یک خیال بود. جایی که شناخت محدود است، خیال جولان خواهد داد.
بدها زیاد بودند، و نسل بعدی رو اون‌ها تربیت کردند. واقعیت این بود.

ترکیب بحران-فساد که در قزاقستان وجود داره، شباهت تأمل‌برانگیزی با وضعیت ایران داره. اونجا هم دولت انرژی زیادی صرف حمل و نقل می‌کنه، در حالی که شهرهای بزرگ به شدت معتاد خودروی شخصی هستند.
مواجه شدن با مسائل پیچیده، کار عمله‌های امنیتی نیست. کار آدم‌های پخته‌ست.
دوبی بعد از ساختن صدها برج و آسمانخراش، تازه یادش افتاده که سفرهای درون شهری فقط داره با خودروی شخصی انجام میشه، و وقتی همه معتاد خودروی شخصی باشند، پهن‌تر کردن بزرگراه‌ها دردی رو دوا نخواهد کرد. اما اون‌ها پول اضافه زیادی دارند، و میخوان برای توسعه حمل و نقل عمومی خرج کنند. کشوری که ازین پول‌های اضافه نداره، باید میفهمید که ریختن نیمی از جمعیت کشور در یکی دو شهر، کاشتن بذر بحرانه. مگاسیتی، یک کالای لوکسه.. که نگهداریش پرخرج‌تر از ساختنشه. اگه قراره برات سیاهچاله مخارج ایجاد کنه، و پول اضافه نداشته باشی، بهتره قیدش رو بزنی. عمله‌های امنیتی این چیزها رو نمی‌فهمند، و خودشون و کشور رو در گوشه رینگ گیر میندازن.

بخشی از شهوت ساخت مگاسیتی، و یا فراهم کردن شرایط برای تورم ابعادی شهر، به بیماری عظمت‌طلبی برمیگرده. ذهن جهان سومی «شهری که مثل دریاست» رو باشکوه‌تر از سه هزار شهر کوچک و پراکنده می‌بینه‌.

میدونید چرا لونه چهل متری میساختن؟ چون پول آجرش رو هم نداشتن. اگه داشتن، دویست متر میساختن. زمین مردم رو تصاحب کرده بودن و باخودشون می‌گفتن «یعنی مایی که هیچی نداریم چهل متر زمین حق‌مون نیست؟». هنوز لوله آب نکشیده بودن که سر کوچه حسینیه زدن. یه مشت ابله متحجر که فقر مغزشون رو هم از بین برده بود و از عالم و آدم طلبکار بودند، و همزمان با مفت‌خوری فکر می‌کردند وارث زمین هستند! بچه‌های همین‌ها کمیته‌های اول انقلاب رو میچرخوندن، و الان شدن سپاهی، قاضی، دادستان، امام جمعه، آخوند.. که هنوز افتخار می‌کنند بیسوادند.
بد، مودبانه‌‌ترین کلمه‌ایه که میشه درباره‌شون به کار برد.

امپراتوری عثمانی هم در بیشتر سال‌ها، کسری بودجه داشته. ولی سال ۱۵۹۸ خیلی عجیبه. سه برابر درآمد، خرج کردند. کسی میدونه چه خبر بوده اون سال؟

«خودت که طعم فقر رو چشیدی، چرا میرینی به فقرا؟»

اتفاقا اونی که از یه طبقه اجتماعیه، شایسته‌تره برای ریدن به اون طبقه. این لزوما درستی انتقادش رو تضمین نمی‌کنه، ولی شایستگیش رو چرا.

«فقرایی هم بودند که آدم بودند واقعا، و آدم تربیت کردند»

به درک. مگه موضوع اینه؟ اتفاقا چون فقرایی بودند که آدم بودند، ثابت می‌کنه که خیلی از فقرا انتخاب می‌کنند، و انتخاب‌شون اینه که عوضی و مفت‌خور باشند.

«فقر فکری و فرهنگی هم مثل فقر مادی، باعثش جمهوری‌اسلامیه»

ازین حالت باکرگی خارج بشید. نفرت از حکومت نباید مغز آدم رو تعطیل کنه. تریلی از پشت کوبیده به ماشین‌های سواری، میگه اگه پراید نبود زنده میموندند! مغزش انقدر فلج شده که فکر می‌کنه اگه یه حکومت نرمال داشتیم مثل پلیس آهنی میشدیم تریلی هم می‌اومد رومون هیچی‌مون نمیشد!

بدبخت مفلوک تا آخر عمرش تلاش کرد چهره‌ای دموکرات و انعطاف‌پذیر و مدبر از خلیفه معرفی کنه، آخرش هم مثل یک سگ پیر مرخصش کردند. که البته استحقاق کسی که جان بچه‌های مردم رو هم‌ارز جان پشه‌ها قرار میداد، همین بود.
اون چیزی که مردم ایران رو باید متأثر کنه اینه که باور کرده بودند این نادان یک «چرچیل معمم» است، و برمبنای این فرض پوچ، حوادث سیاسی رو تحلیل می‌کردند. حتی کسانی که علوم سیاسی و روابط بین‌الملل خونده بودند. مسئله تأسف‌بار اینه که حتی اون‌هایی که متوجه شدند فریب پروپاگاندا رو خورده بودند، این رو نشانه قدرت پروپاگاندای حکومتی معرفی می‌کنند! حاضرند تشکیلات رسانه‌ای #گله_گاو رو هوشمند و پیچیده جلوه بدهند، اما اذعان نکنند که مثل یک کندذهن تمام عیار بوده‌اند!


https://t.iss.one/AnimalsQuotes/3202

وقتی سواد نداری، ولی اندازه ابن‌سینا اعتماد به نفس داری‌.

#لبخند_شبانه

پاکستان باز از صندوق بین‌المللی پول قراره وام بگیره
اونا هم همیشه شرط و شروط میذارن.
دوتا شرط عمده صندوق اینه که مالیات بیشتر بگیرید، بانک مرکزی رو هم مستقل کنید.
دولت پاکستان قسمت استقلال بانک مرکزی رو گفته ولش کن، ولی مالیات رو بیشتر کرده.. حتی روی شیر خشک!
یک چنین مادربه‌خطاهایی هستند.

در ایران هرچند که چاپ پول همواره انجام شده و داره انجام میشه، و هرچند که اسمش رو عوض می‌کنند و میگن «استقراض از بانک مرکزی»، اما حداقل در مقام حرف و تظاهر همه باش مخالفند. از سیب‌زمینی‌های مجلس گرفته، تا جلادان دهه شصت، تا بیلمزهایی که دکترای اقتصاد دارن ولی از ترم دو خودشون کلاس نرفتن، تا حتی آخوندها، تا حتی شارلاتان‌هایی که ماسک عدالت‌طلبی زدن. حداقل برای نمایش هم که شده میگن این کار درست نیست و باید کمتر انجام بشه.
تو رجاله‌آباد پاکستان اما حتی همین ظاهر هم وجود نداره، و بلکه برعکس درباره‌ش تبلیغ هم میشه.‌ یعنی خیلی علنی میان میگن «مگه شهر هرته که پول چاپ نکنیم؟ پس دولت مخارجش رو از کجا بیاره؟». در واقع مخالف رو‌ گسلایت می‌کنند، طوری که به نظر برسه مخالفت با چاپ پول، یعنی مخالفت با پیشرفت کشور! و نه تنها نمایندگان پارلمان و کابینه این حرف‌ها رو می‌زنند، بلکه رسانه‌ها و خبرنگارها هم تکرارش می‌کنند. ازون جالبتر دانشگاهی‌ها هستند که مقاله پژوهشی! می‌نویسند که از نظر علمی اصلا نمیشه دولت پول بی‌پشتوانه چاپ نکنه!