در روزهای گذشته پست‌های متعددی نوشتم درباره سانسور در شبکه‌های اجتماعی و اینکه مالکان این شرکت‌ها، با اینکه از لحاظ سیاسی چندش‌آورند، حق دارند شرکت‌شون رو هرجوری که خواستند اداره کنند. اما همه اون صحبت‌ها برمبنای این پیش‌فرض بود که واقعا سانسور سیستماتیکی در جریانه. اون چیزی که من دارم می‌بینم اینه که آثار مشهودی ازین سانسور به چشم نمیاد. در فیسبوک که ترامپی‌ها فضا رو قبضه کرده‌اند، طوری که همین دیروز کمپین بایدن از مدیریت این شرکت گله کرد که چرا هوای ما رو ندارید؟! در فید و تایم‌لاین‌های خودم هم اینطور نیست که محتوایی که بخوام ببینم رو نبینم. بیشتر پست‌های سیاسی که می‌بینم متعلق به راستی‌ها، ردنک‌ها، اسلحه‌بازان، و ترامپی‌هاست. حتی خودم طوری تربیتش کردم که از لیبرال‌ها بی‌نصیبم نذاره، اما نه اینکه خیلی دیده بشن (برای مطلع شدن از بیماری‌های اون‌طرفی‌ها). اگه واقعا سانسور سیستماتیکی وجود داشت نباید اینطور می‌شد.

واقعیت اینه که الگوریتم‌هایی که این‌ها استفاده می‌کنند برای یک هدف تعیین شده و اونهم بالا بردن مقدار زمانیه که من در شبکه‌شون صرف می‌کنم. اگه قرار باشه محتوایی تحویلم بده که نگهم نداره اونجا، این تایم کمتر میشه و این یعنی ضرر. درآمد و موفقیت شرکت در بالا بردن اون تایمه، نه تغییر عقاید من. هرچند مدیران و کارمندان‌شون ترجیح میدن همه به بایدن یا هر هیولای دموکرات دیگه‌ای رأی بدن، و در مواردی شخصا دخالت می‌کنند، که افتضاحی مثل بن شدن اکانت نیویورک‌پست به وجود میاد که همون‌طور که دیدید مجبور شدند عقب‌نشینی کنند؛ اما اولویت‌شون به عنوان یک شرکت تجاری، پول درآوردنه.

اینجا رو..
طرف اومده توضیح بده که مردم به نظریات توطئه بیشتر توجه می‌کنند و ازونجایی که الگوریتم شبکه‌های اجتماعی دنبال جذب حداکثری توجهات کاربرانه، بشون محتویات نظریات توطئه بیشتری ارائه میده، و این چرخه ادامه پیدا میکنه، بعد آشوب‌های پرتلند رو مثال میزنه و میگه تو تایم‌لاینم نگاه کنم به نظر میرسه کل شهر بهم ریخته ولی زنگ میزنم به دوستم که اونجاست میگه امن و امانه، نگو آشوب فقط تو یه محله کوچیکه!

این همون ژانریه که صادراتی‌های نظام ایران در تورنتو استفاده می‌کنند: زنگ زدم به مامانم تهران حالشون خوب بود می‌خندیدن! انگار اقتصاد کشور سقوط کنه، دسته‌های عزاداری میریزه بیرون، یا حلقه میزنیم دور هم گریه می‌کنیم!
برای توضیح منظورش باید می‌گفت به بعضی مطالب بیش از حد پرداخته میشه. یعنی موضوع وسعت ذهنی اشغال شده‌ست، نه وسعت اشغال‌شده شهر! :-)
بذارید اینم بذارم تو کتگوری #لبخند_شبانه

وقتی میگم شانس بایدن برای پیروزی بیشتره به خاطر این نیست که دیتایی وجود داره که اینو میگه. چون وجود نداره. دلیل من تنها یک برداشت منطقی از وضعیتیه که کرونا بوجود آورده. ترامپ یا هرکسی، با وجود کرونا و اینهمه کشته، در موقعیت غیرقابل‌ بُرد قرار داره و هیچ‌کاریش نمیشه کرد.
اما حامد قدوسی وانمود می‌کنه دیتای قابل اتکایی وجود داره. میگه اختلاف ۵ درصده «مگر اینکه» خطای بزرگی وجود داشته باشند. در حالی که همین الان آمار رأی‌های پستی نشون میده خطای نظرسنجی‌ها خیلی زیادتر ازونیه که در زیرنویس‌شون ذکر میشه. «مگر اینکه»ای در کار نیست. حالت خطای فاحش آلردی رخ داده.

ما نظرسنجی رو برای برآورد اختلاف میخوایم، نه صرفا تعیین اینکه کی برنده خواهد شد. اونی که ماسک هالووین نامزدها رو میفروشه چند دوره‌ست که تونسته برآورد درستی بده که کی برنده خواهد شد. اگه نظرسنجی نمیتونه به هدف اصلی خودش که ازش انتظار داریم برسه، یک پروژه شکست‌خورده‌ست. این پروژه هنوز زنده‌ست چون جانوران آکادمیک آمارخوانده میتونند باش تیله‌بازی کنند و همزمان مخاطب جذب کنند. همونطور که خودشون رو قاطی اپیدمولوژیست‌ها و ویروس‌شناس‌ها کردند و برای کرونا تز میدن.

خبرنگار صداسیما از بچه شهرستانی که فارسی رسمی به زور حرف میزنه میپرسه عروسی‌تون چندنفر قراره بیان؟ میگه فقط چهل نفر، با رعایت فاصله. بعد میپرسه چهل نفر زیاد نیست؟
فامیل خودمونی اون بدبخت کمتر از چهارصدنفر نیست، وقتی میگه چهل نفر یعنی بیشترشون رو قیچی کرده و فقط خواهر برادرها و زن و بچه‌شون رو حساب کرده. منظور از «چهل نفر زیاد نیست؟» چیه؟ که برادر و خواهرش بیان همسر و بچه‌هاشون نیان؟ که داییش بیاد زن‌داییش نیاد؟
حاکم بزرگ ازینکه عروسی مردم مثل مراسم تدفین بیمار کرونایی نشده هنوز، ناراضیه.

ازین نقل قول‌های فیک زیاد نوشتم اما هرروز داره سخت‌تر میشه. چون اغراق به کار میبرم که معلوم باشه فیکه اما باز بعضی‌ها باور می‌کنند. مثلا میخواستم بنویسم فرمانده سپاه گفت به منازل مبتلایان کرونا حمله خواهیم کرد، که یکیشون گفت اینو واقعا.

کمپین بایدن همه برنامه‌‌هاش در تگزاس رو لغو کرد، چون اتوبوس‌شون هرجا میره طرفدارهای ترامپ اینجوری میفتن دنبالش و هرجا توقف کرد همونجا تجمع می‌کنند. تو اینجا البته خود اتوبوس دیده نمیشه، اون انتهاست.
این روش خلاقانه، که خلاف قانون هم نیست، بعدها توسط هر دو حزب ممکنه مورد استفاده قرار بگیره، و احتمال داره حتی به خارج آمریکا هم صادر بشه.

یه فرق کوچک هست البته.. متخصصان امر پزشکی می‌تونند توضیح بدن چطور فست‌فود شانس ابتلا به سرطان رو افزایش میده، اما متخصصان شیعه نمی‌تونند توضیح بدن مکانیزم مضر بودن آمریکا برای ما ایرانی‌ها چیست و چطور کار می‌کنه.

خیلی وقت پیش تلاش نافرجامی داشتم در ترانه‌نویسی.. و نتیجه گرفتم استعداد ندارم. اما بعدتر فهمیدم دچار سوء تفاهم بودم. در این صنعت، نباید چیز معنی‌دار خلق کرد. اونایی که موفقند کسانی هستند که برای مود احساسی افراد کلمه ردیف می‌کنند. یه جور چیدمان قافیه‌دار کامپیوتری. بعد ازون تصور دیفالتم این بود که مردم هم اینو می‌دونند، و با علم به ذات هجو محتوا، و فقط به خاطر ریتم بشون گوش میدن. اما در اون مورد هم دچار سوء تفاهم بودم.. وقتی تو مترو از زیر دهان مسافرانی که چشمان‌شون به نشانه حظ کردن تقریبا بسته بود زمزمه‌های بی‌معنی شنیدم که نگو همخوانی انفرادی با یک آهنگی بوده که فقط خودش می‌شنید، و وقتی در تاکسی یک قسمت از یک ترانه رو به عنوان «جای خوبش» بم معرفی می‌کردند و انتظار داشتند من هم از همون جاش خوشم بیاد، فهمیدم که خیر، داستان یک جور دیگه بوده از ابتدا.
اما نفس این مسئله اصلا برام مهم نیست. سلایق منطق‌بردار نیستند. تنها یک سوال کمی به وحشت دچارم کرد: این‌ها در مورد بقیه مسائل هم همینقدر با من اختلاف فاز دارند؟

Visuals
چی میشه به فارسی؟ نمیدونم. هرچی که هست، مهمه.

مسلمانان وظیفه ندارند خشونت یک تروریست مسلمان رو محکوم کنند. چه برسه به اینکه به خاطرش تظاهرات کنند. اینکه از لحاظ روابط عمومی به نفع‌شونه محکوم کنند، یک موضوعه، وظیفه بودنش یک موضوع دیگه‌ست.
در همه مکان‌ها و همه زمان‌ها، فقط اوباش هستند که با چاقو احترام می‌خرند. تلاش برخی از مسلمانان برای خرید احترام برای یک پیامبر بوسیله چاقو، اون پیامبر رو در حد یک شخصیت بزهکار تنزل میده. به نفع مسلمانانه که نذارن این تنزل اتفاق بیفته، و شاید وظیفه شرعی‌شون باشه که نذارن این اتفاق بیفته. اما وظیفه اجتماعی‌شون نیست.

شنیدم در یکی از شرکت‌های هواپیمایی داخلی هر تعمیرکار و تکنیسینی که امضاء میزنه که هواپیما ایمنه، باید سوارش بشه و تو پرواز حضور داشته باشه. این اولین باره که میشنوم در ایران «پوست در بازی» به طور روتین لحاظ میشه. کاش این رو در بقیه حوزه‌ها هم الگو قرار بدن.

«یک ماه پیش مرکل گفت کیس‌های جدید ابتلا در آلمان در کریسمس به ۱۹هزار در هرروز میرسه. الان، یعنی دو ماه زودتر به این عدد رسیدند».

اگه دقت کنید رسانه‌ها خیلی یواشکی دیگه آلمان رو به عنوان الگویی که آمریکا باید از آن درس می‌گرفت معرفی نمی‌کنند. مطمئن باشید بعد از پیروزی بایدن، دیگه خیلی اصرار نخواهند داشت که آمار کیس جدید و فوتی آمریکا رو لحظه به لحظه به اطلاع مردم برسونند. اون‌ها واقعیت رو کنترل نمی‌کنند. اما تصور مردم از واقعیت رو، چرا.

گوش دادن به این فایل صوتی تعدادی از سلول‌های مغزی‌تون رو از بین میبره. فکر کردن نه، صرفا گوش دادنش سلول‌ها رو می‌کشه. گفتم قبلش هشدار بدم.
#لبخند_شبانه

کار یکم سخته راستش.. هم بخوای با قلدرمأبی دولت و سوء استفاده گلوبالیستی از کرونا مقابله کنی، هم با مهمل‌پراکنی کسانی که اون‌ها هم متوجه این قلدرمأبی شدن اما سر درنمیارن مکانیزمش چجوریه.

می‌دونید چرا به اسم محرز زدن؟ چون قطعا تکذیب می‌کرد. و تکذیب چیزیه که تو ایران اثر معکوس داره 😄

این پروژه خیلی وقته که استارت زده شده و اگه اینجا یه جایی مثل آلمان بود و اجازه داشتیم برای اعتراض بریم جلوی سازمان آب دراز بکشیم هم الان دیگه دیر شده بود، چه برسه به اینکه اینجا آلمان هم نیست.
اما نکته عجیب این پروژه اینه که مسئله اصلا جنگ کرج و تهران نیست. شاید یک زمانی بود، ولی الان نیست. این دو شهر با اینکه از لحاظ تقسیمات کشوری مستقل از هم هستند، اما عملا دارند بهم می‌چسبند. قراره از سد به پایین دیگه رودی وجود نداشته باشه، جز یک مقدار حق‌آبه اندک برای باغ‌ها و محلی‌ها. که قطعا طبیعت جاده رو خیلی زود پژمرده می‌کنه. اما درختان این مسیر فقط قسمت کوچکی از قربانیان این فقر آبی هستند. این آب به محض اینکه این درختان رو سیراب کرد، از استان خارج میشه و میره تا زمین‌های کشاورزی و باغی پایین دست که تولیداتشون مصرف خود تهرانه! یعنی این کار فقط در ظاهر به نفع تهرانه، در عمل خیانت به خود این شهره. کدوم احمقی آبی که باش غذا تولید می‌کنند رو قطع می‌کنه تا بفرسته تو لوله‌های شهری که باش پارکینگ رو بشورن؟ کرج سال‌هاست که پذیرفته از آب خودش سهمی نداره، این تهرانی‌ها هستند که باید اعتراض کنند.

https://t.iss.one/nasserkaramii/2658

حالا متوجه شدید دردش چیه؟ داداش گلوبالیست‌مون و رفقاش ازینکه مسلمون‌ها میخوان به سبک خودشون زندگی کنند و ولایت مطلقه دولت رو نمی‌پذیرند ناراحته، از جمله آموزش و پرورش یکسان‌ساز دولتی رو.
یک عده پرت دچار این سوء تفاهمند که دعوایی وجود داره بین اسلام و سکولاریسم، یا همچین چیزی. غافل ازینکه گلوبالیست‌ها اهمیتی نمیدن که عقایدت چقدر تاریخ‌گذشته‌ست. فقط اینکه شاخ بشی برای دولت مسلط، ناراحت‌شون می‌کنه. به اینکه حجاب اسلامی یک سنت عربی قدیمیه و باید تا الان منسوخ میشد کاری ندارند. به اینکه به جای دولت، پدر دختره تعیین کنه که چی بپوشه، ناراحت‌شون می‌کنه.
شنیدید میگن خدا غیرتیه؟ حدیث داریم اگه از ته ۹۹ درصد قلبت بش ایمان داشته باشی و از ۱ درصدش مومن به خدای دیگه‌ای باشی، اون ۹۹ رو هم نمی‌پذیره! دولتی که جای خدا نشسته، نمی‌تونه تحمل کنه پدرت قدرتی داشته باشه، حتی روی ۱ درصد زندگیت.

سم هریس به عنوان بوقچی جریان آتئیسم، در سال‌های اخیر بیشتر ازینکه درباره فلسفه خدا و این مسائل حرف زده باشه، درباره خطر کشنده اسلامگرایی افراطی تبلیغات کرده. طوری در مورد این خطر ترس ایجاد کرده که گویی اگه این موضوع رها بشه غربی‌ها فوج فوج کشته خواهند شد یا در لندن و نیویورک خلافت اسلامی برپا میشه و همچین چیزهایی. و اما بعد.. یعنی الان، میاد ترامپ رو با بن‌لادن مقایسه می‌کنه، و ترامپ رو حتی بدتر ازون نشون میده!
یه مقدار زیادیش، نه فقط در سم هریس بلکه در خیلی از لیبرال‌ها، از شکم‌سیریه. یعنی زندگی انقدر بر وفق مراده که دنبال چیزی می‌گشتن که حس کنند خیلی اوضاع خوب نیست و داریم با خود شیطان می‌جنگیم! بسیاری از دوست‌دارانش هم وقتی دیدند این مقایسه رو انجام داده دوستانه بش نصیحت کردند بره یکم استراحت کنه.
اما من به قسمت شکم‌سیری کار ندارم. فقط شخصا دارم عبرت می‌گیرم، که میدونم قطعا بعدها به دردم خواهد خورد.
وقتی بخشی از عمرت رو صرف می‌کنی تا بگی بزرگترین خطر دنیای ما اسلامگراییه، بعد میای رییس‌جمهور آزادترین کشور دنیا رو در حد اسطوره اسلامگرایی پایین میاری، در واقع اون رو پایین نیاوردی؛ اون اسطوره اسلامگرایی رو کشیدی بالا. و این نشون میده که در تمام این سال‌ها حرفات جدی نبودن. اگه بن‌لادن که تازه خفن‌ترین اسلامگرای عصر ما بود، مثل یک آدم غربی مدرنه که با رأی مردم دولت یک کشور آزاد رو اداره می‌کنه، چرا باید از بقیه اسلامگراها ترسید؟ چرا باید از اسلام سلفی و وهابی ترسید؟