به عنوان کسی که معتقده انسان نیاز به لوکالیسم داره و بدون مرز و محدوده نمیتونه زندگی سالمی داشته باشه، و کسی که عاشق ایرانه، قاعدتا باید ازین اقدامات مثلا ایران‌دوستانه حمایت کنم، اما به دو دلیل نمی‌کنم. اول اینکه این کارها داره در فقدان مطلق آزادی انجام میشه. گلوبالیست‌ها و حتی آنارشیست‌ها هم باید بتونن جملات مدنظرشون رو روی تی‌شرت‌شون چاپ کنند. هروقت هموطن من آزاد بود که روی تی‌شرتش بنویسه «ایران چیه؟ همونو گاییدم» و عواقب بدی براش نداشته باشه، اونوقت میشه به این کارها اهمیت داد. فقدان آزادی همه‌چی رو بی‌اعتبار می‌کنه. حتی احترام به مادرت رو.
دوم اینکه این جمله نشانه نوعی بلاهته. هم ازین جهت که لجبازی با مهاجرته، و لجبازی با چیزی که عقل بش حکم می‌کنه عین بلاهته، هم نشون میده اونی که در ایران مونده احساس میکنه باخته ولی میخواد باختش رو حماسی نشون بده!
رکورد این رو دارم که خیلی قبل‌تر از همه این بازی‌ها گفته باشم وطنی که جز با بلاهت و خودفروشی نمیشه نگهبانش بود، باید انداخت تو سطل زباله‌.

وقتی یه آخوندی فسق و فجوری می‌کنه، بقیه آخوندها برای حفظ آبروی صنفی میگن این آخوند نیست، یه فاسقه در لباس آخوند!.. فکر کنم سبزها هم دیگه باید ازین گارد استفاده کنند، مثلا بگن این فعال محیط زیست که می‌بینید یه شارلاتانه در «لباس» فعال محیط زیست!
این دختره رو که میخواد زمین رو از نابودی نجات بده به خاطر دارید؟ (که وقتی کسی می‌گفت این ادابازی‌ها چیه؟ میگفتن چطور میتونی به یه بچه که عقلش بیشتر از توعه اینجوری بگی بی‌وجدان؟). با قایق رفتن آمریکا که بگن با هواپیما سفر نمی‌کنیم تا آلاینده وارد جو نشه. حالا باید دو نفرو با هواپیما بفرستن به آمریکا تا قایقه رو برگردونن!
انسان از خنده بمیرد رواست.

یکی پیام داد تو که دیپلمت هم به زور گرفتی نباید درباره محیط زیست اظهارنظر کنی، نسبت تولید اکسیژن جنگل‌های آمازون یک به دهه!
گفتم تا من برم لیسانسمو بگیرم و برگردم یه لینک از یه منبع علمی بده که این یک به ده رو ادعا کرده باشه، گفت خودت برو تو Quora سرچ کن، و بعد بلاک کرد! 😁 گفتم حالا شاید خوابنما شده باشه تو این سایته یه چیزی دیده، بذا برم ببینم چه خبره. رفتم سرچ کردم دیدم نوشته درخت جوان، بیشتر از اکسیژنی که مصرف می‌کنه، تولید می‌کنه، اما فقط یکم بیشتر. و وقتی بالغ شد دیگه یر به یر میشه‌. و جنگل‌های قدیمی رو درخت‌های بالغ فرار گرفته. حتی برگی که درخت بالغ رها می‌کنه و میفته زمین، توسط باکتری‌ها تجزیه میشه، و اون باکتری‌ها اکسیژن مصرف می‌کنند تا این کارو انجام بدن.
بعد آخرش یه چیزی نوشته بود که جالب بود.. الان دی‌اکسیدکربن زیاد داریم، و افزایش دی‌اکسیدکربن باعث میشه گیاهان اکسیژن بیشتری بدن بیرون اتفاقا! و این اکسیژن اضافه ممکنه آتش‌سوزی تو جنگل‌ها رو بیشتر کنه! ولی اگه همه جنگل بسوزه چی؟ یه سرچ کوچیک کردم و این مطلب رو پیدا کردم.. که میگه اگه تمام مواد ارگانیک روی کره زمین در آن‌ واحد بسوزند، کمتر از ۱ درصد اکسیژن جو مصرف میشه! انقدری کم که سخته اندازه گرفتنش!.. تمام مواد فاکینگ ارگانیک زمین! جیزز کرایست‌.

مرسی آقای عصبانی، باعث شدی یه چیز جدید یاد بگیرم.

https://www.scientificamerican.com/article/destructive-amazon-fires-do-not-threaten-earths-oxygen-expert-says/

برخی میگن امثال این دو هیولا جامعه طلاب رو نمایندگی نمی‌کنند.
بسیار خب.. این یعنی طلاب سفیهند که اجازه دادند تو ویترین صنف‌شون این هیولاها قرار گرفته باشه. وقتی از شأن کسوتت نمی‌تونی دفاع کنی، میخوای از شأن دین خدا دفاع کنی؟

مستحضرید که ولوو دیگه یک خودروساز چینی محسوب میشه. این شرکت یه برند داره به نام پل‌استار (ستاره قطبی) که مدل برقی و لاکشری این خودروسازه. یه خط تولید مدرن و پیشرفته برای تولیدش در چین ساختن، که تو این ویدئو یه دوری زده توش. خیلی زیاد نیست فروشش اما برای چین مهمه چون میخواد نشون بده ما تو کیفیت چیزی کمتر از بی‌ام‌و نداریم مثلا.
اگه دقت کنید، که البته دقت زیادی هم لازم نداره، می‌بینید که تعداد کارگرها به طرز خنده‌داری کمه (و این تازه در شرایطیه که اتاق رنگش رباتیک نیست).
پیامی که این تعداد کم نیروی کار داره منتقل می‌کنه، از پیام «ما می‌توانیم» چین، مهم‌تره‌. این بیشتر داره میگه «شما هم می‌توانید»، چون این تشکیلات رو به هرجای دیگه‌ای میشه منتقل کرد.

در حالی که در ایران آزادی بیان در بخش کشوری هم یک رویاست، در آمریکا در بخش لشکری هم آزادی رو بسط داده‌اند!.. تا تقریبا یک ساعت دیگه ترامپ رسما آغاز به کار نیروی فضایی ارتش رو اعلام می‌کنه. چیزی که قبلا وجود نداشته و علم جنگیدن در این حوزه رو باید تولید کرد، و محل تولیدش دانشگاه‌های ارتشه. دانشکده‌های نیروی هوایی اما، با حمایت فرمانده نیرو هوایی و حمایت پنتاگون، داره به دانشجویان میگه با رعایت اصول حفاظت اطلاعات، درباره این موضوع هرچه می‌خواهد دل تنگ‌تان بگویید، به ما یا به رسانه‌ها. اگه به نظرتون ما درجه‌داران و بالادستی‌ها داشتیم پرت می‌گفتیم، بگید پرته. اگه فکر می‌کنید ما زیادی محافظه‌کاریم، ایده متجددانه خودتون رو ارائه بدید. تو ارتش ما، چرا «داریم» اتفاقا.

مردمی‌شدن و دموکراتیزه شدن نظامی‌گری، باید اینطوری باشه. نه اینکه سرتیپ مملکت پاچه شلوارشو بزنه بالا و یخچال منو از تو گل و لای دربیاره بیرون! من میخوام نظامی کشورم انقدر جذبه و پرستیژ داشته باشه که مگس جرئت نکنه بشینه رو شونه‌ش، اما به شعور من و حق اظهارنظرم احترام بذاره. که اجازه بده بگم «داریم تو این جبهه جدید چه گهی می‌خوریم ژنرال؟».

نباید اجازه داد یه مشت اصلاح‌طلب دوزاری این افسانه رو به خورد مردم بدن که آسمان همه‌جا همین رنگه. چون همین رنگ نیست. اونجا خیلی آبی‌تره. اصلا رنگ چیه؟ اونا تو یه فاز دیگه‌ن.

محیط شلوغ، اصوات متنوع و حتی صدای اکوی خودش دخترک بیچاره اوتیستی رو به این وضع انداخته که در حالات غیرعادی عضلات صورتش پیداست، اما سبزها به سوء استفاده ازش ادامه میدن. اگه یه فرقه مذهبی اینجوری کودک‌آزاری می‌کرد، آبرو نمیذاشتن برای اون فرقه، و برای اون مذهب، با اینکه این رفتار مو نمیزنه با منش بعضی از مذهبی‌ها. اون‌ها هم وقتی کودک‌شون رو در معرض آزار قرار میدن، آگاهند که داره آزار می‌بینه، ولی اعتقاد کلی اینه که برای «هدف والا» که دنبال می‌کنیم ارزشش رو داره!

شما محیط رو فارغ از اتفاقات داخلش درک می‌کنید. اگه در یک سالن همه ساکت باشند یا همه برقصند، تغییری در شناخت شما از سالن نداره. ولی اونی که مبتلا به اوتیسمه محیطی که توش همه ساکتند رو محیط A درک می‌کنه، و محیطی که توش همه دست میزنن محیط B. در یک ثانیه A تبدیل میشه به B و دچار استرس میشه.

یکی از قدرت‌های غیرقابل انکار مذهب، قابلیت سازمان‌دهیشه. که داره به سبزها هم کمک می‌کنه. وقتی این دختر سوئدی وارد نیویورک شد انقدر آدم جمع شده بود که ازین نرده فلزی‌ها گذاشتند که تو این عکس هم دیده میشه! حجم زیادی تیشرت، لوگو، پیکسل، تراکت، پلاکارد، بروشور تولید شده درباره‌ش. محتویات آنلاین که بماند. در حالی که راست‌ها میشینن خونه و تو توعیتر می‌نویسن «این اسکل‌ها رو ببین». طرف مقابل مذهب، همیشه از فقدان سازمان‌یافتگی رنج برده‌.
حتی اگه همین فردا نظام اسلامی ایران فرو بپاشه و یه حکومت سکولار به قدرت برسه، باز با مذهبی‌ها مشکل خواهیم داشت، چون همچنان این اون‌ها خواهند بود که میریزن تو خیابون، حرکت دسته‌جمعی سازمان‌دهی می‌کنند، و کالیبر باسن‌شون پاسخگوی فعالیت غیرانتفاعی و خرحمالی‌های ایدئولوژیکه.

ترامپ میگه جنرال‌موتورز یه روز یه غولی بود تو دیترویت، حالا یکی از کوچکترین خودروسازهای این شهره، چون بیشتر کارخونه‌هاش رو منتقل کرده به چین.
ترامپ قبلا می‌گفت ما تو تجارت با چین طرف بازنده‌ایم چون سیاستمدارها بلد نبودن باشون معامله کنند!.. اما واقعیت اینه که بلد بودند، فقط هدفشون حفظ منافع مردم عادی آمریکا نبود، هدفشون راضی کردن شرکت‌های آمریکایی بود. و انصافا در خدمت به شرکت‌ها، خیلی هم خوب بلد بودند کاری که داشتند می‌کردند را!
اینکه اون سیاستمدارها عملا مزدور شرکت‌ها بودند نباید این تصور رو ایجاد کنه که «پس کار درست اینه که هدف رو ایجاد شغل قرار بدیم». هدف باید صرفا افزایش رفاه جامعه با حداقل هزینه باشه. مهم نیست این کالا یا خدمت رفاهی رو کدوم خری و در کجا داره ارائه می‌کنه.

یک ساعت تماشای کمدین‌های اینستاگرامی نمی‌تونست اندازه این ویدئو خنده‌م بندازه. خود حرف‌ها جوک نیست. موقعیتی که بوجود اومده تا این آخوند مجبور شه در برابر هم‌کسوت خودش مودبانه این پیام رو انتقال بده که «بس کن این مهملات رو»، یک موقعیت طنزه. فاصله پرت بودن روایت حکومتی از وضع موجود، و واقعیت روی زمین بحدیه که حتی دلسوز حکومت اسلامی به واهمه افتاده!

گوش کنید بعد من یه کامنت به این حاج آقا که لهجه‌ش هم عالیه، بدم.
.
.
.
گوش دادید؟
اوکی. از امام صادق روایت میاره که نشانه واقعی دینداری سه چیز است. دقت کردید به اون سه مورد؟ وسواس در نماز اول وقت، امانت داری، و وفای به عهد!.. چه چیزی در این سه مشترکند؟ هر سه مستقل از مذاهب اسلامی هستند! یعنی یک سنی، یا یک زیدی، یا یک اسماعیلی، یا یک احمدی، و یا حتی یک بهایی، میتونه به هر سه این‌ها متعهد باشه بدون اینکه معلوم باشه به چه نسخه‌‌ای از اسلام باور داره. یعنی در جامعه واقعا دیندار، هویت‌سازی‌های فرقه‌ای بولد نمیشه. چون هدف ایجاد این کیفیت‌های معنویه، نه ایجاد جزیره‌های هویتی. چه برسه به اینکه یکی ازین جزیره‌ها غالب مطلق باشه و بقیه رو سرکوب کنه. بنابراین اینکه طرف هیئت میره ولی مسجد نمیره، معنیش این نیست که دین‌داری‌اش سطحی است! بحث سطح نیست. معنیش اینه که دین‌دار نیست.


https://t.iss.one/virayeshe_zehn/851

مشاور روانشناس خیلی سال پیشت رو ببینی و به روی خودت نیاری باعث میشه فکر کنه بی‌میلیت به رو در رو شدن از ترس اینه که ازت بپرسه چقدر بهتر شدی و نتونی بگی بدترم! و نتیجه بگیره کارش هدر رفته. ولی نباید اینطور باشه. نباید فکر کنند این اونا بودند که وقت‌شون تلف شد (مخصوصا اینکه پولش رو هم گرفتند). این من بودم که وقتم تلف شد، چون هنوز انقدر بالغ نشده بودم که بدونم هیچ مشاوری نمیتونه دستت رو بگیره و از جایی رد کنه، چون در نهایت حمل واقع‌گرایی که قراره اون بت یاد بده، روی دوش خودته. خودت باید به خودت بفهمونی که رویاهات فقط رویا هستند، حتی حداقلی‌ترین آرزوهات محقق نخواهند شد، دنیا به وجود داشتن یا نداشتنت اهمیت نمیده، استعدادی که داری مستحقت نمی‌کنه و چیزهایی که داری همه رو دونه دونه از دست میدی.

ایندیپندنت در یک مقاله با تیتر «هنر مدرن اسلحه سازمان سیا بود» از قول کارکنان سابق سیا نوشته که سبک «اکسپرسیونیسم انتزاعی»، یعنی کارهای عجیب و غریب و بی‌معنی که امثال جکسون پولاک انجام میدادن روی بوم نقاشی، واقعا توسط این سازمان پروموت شد! متد هم خیلی ساده بوده، وقتی یه هنرمند کمونیست دیوونه رو پیدا می‌کردن، یه هنرمند دیگه رو میفرستادن سراغش که ترغیبش کنه به گالری زدن و نمایش دادن آثار و تبلیغات. بعد اونم می‌گفته این کارها پول می‌خواد و من ندارم. بعد میرفتن به یک میلیونر می‌گفتند ما میخوایم یه بنیاد اشاعه هنر! راه بندازیم، پول از ما، فقط تو امضاء بزن زیرش. اونم که از خداش بود. بعد با فاند اون بنیاد، گالری‌ها رو در سراسر آمریکا و اروپا برپا کردند، تعداد زیادی نشریه هم اجیر شدند تا این حرکت رو گنده کنند.

هدف چی بود؟ جنگ فرهنگی با شوروی!.. و موفق هم بود. شوروی مدعی بود آمریکا ممکنه تکنولوژی داشته باشه، اما فرهنگ نداره. آمریکا با این کار خواست نشون بده ما فرهنگ قدیمی و اصیل شما رو نداریم ولی عوضش ۱- هنرمندها اینجا آزادند هر چیزی که عشق‌شون می‌کشه خلق کنند ۲- چیزهای جدید اینجا خلق میشه، نه در کشور کمونیستی.
شوروی واقعا در این تله گیر کرد، چون از طرفی باید از «میراث اصیل، و اصالت میراث» دفاع می‌کرد و مجبور شد گارد بگیره، و از طرفی به خاطر فقدان آزادی هنری یک بازنده به نظر می‌اومد ولی به خاطر خصوصیات ذاتی سیستم نمی‌تونست آزادی‌های مشابهی رو به مردم بده و ازین موقعیت بازندگی خارج بشه.

در واقع دستگاه‌های امنیتی یک تقابل «کلاسیک در برابر مدرن، یا کهنه در برابر نو» فیک راه انداختن، و معلوم بود کدوم سپر میندازه. و گرنه نه هنر فقط اون چیزی بود که شوروی وانمود می‌کرد پاسدارشه، نه معنی نوگرایی مزخرفاتی بود که پولاک تولید می‌کرد.
It's fucking amazing.

https://www.independent.co.uk/news/world/modern-art-was-cia-weapon-1578808.html

این عکس رزولوشن بالا از سایت پرتاب موشک سمنان که ترامپ توعیت کرد باعث شد بعضی‌ها بگن وای این اطلاعات طبقه‌بندی‌ شده‌ست نباید زرتی توعیت‌شون کرد که معلوم شه توان ماهواره‌مون چقدره، چرا ترامپ انقد بی‌ملاحظه‌ست آخه؟!
حالا ازینکه اگه امنیتی‌ها و نظامی‌ها موافق نبودند توعیت نمیشد که بگذریم، مشخص نیست این جماعت چه تصوری از هوش بقیه دارند. کشورهای دیگه می‌دونند ماهواره جاسوسی در چه ارتفاعیه، و حتی اگه مشخصات آینه تلسکوپش پابلیک نبود از سایز ماهواره می‌تونستند تخمین بزنند. خب سایز آینه رو داری، پس زاویه دیدش رو داری. ارتفاع هم یعنی فاصله تا سوژه. پس میشه بدست آورد مساحت object plane را! یعنی مساحتی از زمین که می‌تونه ببینه (دو تا شعاع داخل دایره دارید، محل برخوردشون با محیط دایره یه نقطه بذارید. حالا این دو نقطه رو بهم وصل کنید. این میشه یک ضلع مربعی که لنز می‌بینه. ولی همه سنسورها مربع نیستند، مستطیلند، که ازون مربع کراپ میشه). حالا کافیه حدس بزنی تعداد پیکسل‌های سنسورش رو، که با اطلاعات عمومی که در صنعت نیمه‌هادی هست سخت نیست تخمینش. بدین ترتیب بدست میاد «هر چند سانت از سطح زمین به ازای یک پیکسل؟». اینارو یه عکاس هم میتونه محاسبه کنه. مثلا اگه بش بگی من فلان لنز رو دارم، فاصله‌م هم با تابلوی اعلانات انقدره، رزولوشن سنسور دوربین هم انقدره، میتونه بگه فونت نوشته‌های متن تابلو باید چه سایزی باشه که در تصویر خوانا باشه (البته خواهد گفت برو خودت گوگل کن). این چیزها خیلی وقته که شناخته شده‌ست. لذا اونایی که براشون مهمه آمریکا با چه کیفیتی داره عکس می‌گیره، آلردی می‌دونن، لازم نیست کسی بشون عکس نشون بده. اونم عکسی که با آیفون از یه عکس چاپ شده گرفتن!

اینم یکی از افسانه‌های رایجه، که شاید در جنگ سرد مصداق داشت، ولی الان؟ بهیچوجه. اتفاقا ارتش و دستگاه‌های اطلاعاتی امروز خیلی مایل‌ترند به استفاده از محصولات تجاری، چون دولت‌های رفاه دیگه حاضر نیستند خیلی روی پروژه‌های نظامی خرج کنند، و استفاده از محصولات تجاری هزینه‌ها رو به شدت کاهش میده. و لکن.. اگه گاها اختلاف محسوسی دیده میشه در خروجی دستگاه نظامی و دستگاهی که در بازار موجوده، لزوما به این معنی نیست که دستگاه نظامی، تجاری نیست. بلکه به این معنیه که در سگمنت بالاتر بازار قرار داره. مثل بوگاتی که کلا چهل تا دونه تولید میشه، بیست تاشو میدن به شیوخ عرب، بیست تاش هم واسه بساز بفروش‌های روس! 😉

اون چیزی که در تصویربرداری مهمه امروز، سخت‌افزار نیست، نرم‌افزاره. سخت‌افزار تقریبا به بلوغ رسیده و خیلی نمیشه بالاتر رفت (البته این انکار پیشرفت‌های سخت‌افزاری نیست، مثلا یه زمانی نقشه دیاگرام لنز رو با دست می‌کشیدن و محاسبه می‌کردن. الان همش کامپیوتریه و خیلی دقیق‌تر انجام میده). اما نرم‌افزار هنوز جا زیاد داره. وقتی نور، که هنوز نمی‌دونیم بالاخره ذره‌ست یا موج، از یک سوراخ عبور می‌کنه، مجموعه‌ای از دوایر رو به مرکزیت اون دریچه میسازه، مثل وقتی که سنگ رو میندازید وسط حوض. این یعنی یک مجموعه از ذرات نور که قاعدتا باید تو سه چهارتا پیکسل جا می‌گرفت، پخش میشه بین صد و پنجاه تا پیکسل! مثل عکس بالا. و این تصویر رو مات می‌کنه. هرچه این دریچه کوچک‌تر، این ضایعه شدیدتر. به این پدیده میگن Diffraction که یه دیوونه‌ای معادل فارسیش رو «پراش» تعیین کرده! (که البته چون چیز بهتری به ذهنم نمیرسه انصاف نیست گیر بدم بش). برای اینکه بتونی مسافت خیلی دورتری رو پوشش بدی (ارتفاع ماهواره‌ای که اون عکس رو گرفته ۴۰۰ کیلومتره!) و همزمان دم و تشکیلات لنزت هم تو فضای قابل قبولی قرار بگیره، مجبوری اون دریچه رو کوچکتر کنی. سنسورهای دوربین‌های تلویزیونی خیلی کوچیکن، وگرنه اون لنزهایی که کنار زمین فوتبال می‌بینید و تا ۳۰ برابر! زوم می‌کنند و عدسی جلوشون انقدر بزرگه که بازیگن از هیجان بعد از گل میاد کف دستش رو میزنه بش، اگه قرار بود برای سنسور بزرگتری طراحی بشن، باید داخل کانتینر قرار می‌گرفت! که عملا غیرقابل استفاده می‌بود (با فرض اینکه میشد ساخت). پس پراش، چیزیه که به هرحال باش دست به گریبانیم. تا مدت‌ها با محاسبات ریاضی مقدارش رو بدست می‌آوردن و متناسب با همون رزولوشن سنسور رو درخواست می‌دادند. چون بیش ازون مقدار اتلاف منابع بود (تصویر مات ۱۲ مگاپیکسلی با تصویر مات ۶۰ مگاپیکسلی فرقی نداره در کیفیت. فقط تفاوتش اینه که عکس ۶۰ مگاپیکسلی ۵ برابر بیشتر حافظه رو اشغال می‌کنه). اما بعدا باز به کمک ریاضی، متوجه شدند که این مات شدگی قابل ترمیمه، یعنی اطلاعات رو میشه تا حدی برگردوند. یعنی انگار که این دایره‌ها رو میشه دوباره جمع‌شون کرد در مرکز. یه زمانی پردازش این کار توان کامپیوتری بالایی می‌خواست، ولی الان اون توان به وفور در دسترسه. بنابراین کیفیتی که در این تصاویر ماهواره‌ای می‌بینید بیشتر ارمغان ریاضی هستند تا محصول مستقیم دوربین.

به «سنت پولاک مقدس» اهانت کردم انگار 😊
این نظر کلی منه: هنر، از آدم فاضل بیرون میاد.
در قرن بیستم، بین طبقه الیت و عموم مردم یه حائلی وجود داشت و ملت هیچوقت فرصت نمیکردن یا رخصت نداشتن کیفیت واقعی‌ این‌ها رو بسنجن. اما الان به مدد ارتباطات گسترده، این الیت کاملا برهنه در معرض عموم قرار گرفته و مردم دارند می‌بینند کیفیتی که ازش صحبت میشد، چندان وجود خارجی نداشته.

فضیلت با گستاخی به دست نمیاد.‌