تام کروز انقدر فیلم بازی کرده که اگه همه صحنه‌هایی که توش چهره‌ش وجود داره جمع کنیم، هزاران فریم خواهیم داشت که در کنار هم یک نمای سه بعدی از صورتش ایجاد می‌کنند، در انواع حالت‌های بروز احساسات. و این برای «یادگیری ماشینی» مثل یک گنجینه‌ست. در اینجا چهره بیل هادر رو وقتی داره از تام کروز صحبت می‌کنه، به تام کروز تبدیل می‌کنه، و کمی جلوتر وقتی صحبت از ست روگن میشه، چهره‌ش شبیه روگن میشه! این کانال رو دنبال کنید، ازین جنس شاهکارها، کم نداره.

تکنولوژی چهره‌سازی فیک، دیگه یک پروژه بتا نیست. همین الان به مرحله کاربردی رسیده. این برای سیاستمدارها و چهره‌های سرشناس، مثل شمشیر دولبه‌ست. از طرفی اگه جلوی دوربین‌ها چیزی گفتند که بعدا فهمیدند نباید می‌گفتند، می‌تونند ادعا کنند سخنرانی‌شون جعل شده. و از طرفی اگه به دروغ سخنانی رو بشون نسبت دادند، خیلی سخت میتونن انکار کنند که اون کسی که در ویدئو اون حرف‌ها رو زده، خودشون نیستند.

داریم به فضایی وارد میشیم که در اون «تا چیزی رو با چشم‌های خودت ندیدی باور نکن» به تاریخ انقضای خودش رسیده. هرچند خیلی‌ها از الان ازین فضا وحشت کردند، اما به نظر من این چالش مفیدی برای بشره. در شرایطی که هرکس برای هر نظر و عقیده‌‌ای که داره میتونه «شاهد» جور کنه، ارزش شهادت به صفر میل خواهد کرد. و در اون حالت، قضاوت چاره‌ای نخواهد داشت جز اینکه صرفا به منطق محض تکیه کنه.
سالم بیرون اومدن ازین جنگل، توان ذهنی بالایی میخواد.‌

https://youtu.be/VWrhRBb-1Ig

این آخری یکی از هالیوودی‌ها به ایتالیا گفت مهاجران رو راه بدید. نخست‌وزیر ایتالیا گفت تو که جت شخصی داری، پر کن با خودت ببر هالیوود!

ازم عکس ندارید، ولی آهنگ دارید. همینا کافیه که بشناسیدم.

یکی از شما به من تکلیف روزانه داده که هر روز سه بار لبخند بزنم. و من هم شاگرد حرف‌شنو نیستم. چون بعضی وقت‌ها سوژه لبخند، شب‌ها به سراغ آدم میاد.

سید شما، پشت تریبون چنان رجز میخوند که «نمیذاریم به راحتی از حادثه منا عبور کنند»، خودش بی‌سر و صدا و قبل از همه عبور کرد. اون هم در مقابل عربستانی که هیچوقت سخت نیست رام کردنش. بعد بیاد به هند اتمی و جسور و پرپشتوانه جسارت کنه؟ مرگ که نه، ولی لعنت به انگلیس که ایران رو رها کرد و رفت تا ایران بزرگ بیفته دست مشتی متوهم و خمار که فکر می‌کنند دنیا بر مبنای مناسبات صدر اسلام اداره میشه! مستضعفین فکری که گمان می‌کنند قدرت با امضاء‌بازی بدست میاد.
جوان کشمیری هرچقدر هم بیچاره بشه، در بیچارگی به گرد ما نخواهد رسید.

سال‌هاست که زن و شوهرها در آمریکا بدون اینکه طرف مقابل خطایی کرده باشه می‌تونن از هم طلاق بگیرند. کافیه دلیل‌شون این باشه که «با هم جور در نمیاییم». یکی نوشته بود خاصیت این آزادی قانونی این بود که آمار خودکشی زنان پایین اومد، خشونت خانگی کاهش پیدا کرد و تنش‌های عصبی کمتر شد. حرف نادرستی نیست، مرد و زنی که بتونه هروقت خواست طلاق بگیره طبعا رابطه‌ای که جسم و روانش رو آزار میده تحمل نخواهد کرد. اینکه قانون اجازه بده مردم تا آخر عمر تاوان یک اشتباه رو ندن، میتونه زندگی‌شون رو ازین رو به اون رو کنه.
اما چیزی که بش توجه نمی‌کنند اینه که گاهی دیر متوجه اشتباه میشن. یعنی زمانی که بچه‌دار شدن. اینو از تعداد وحشتناک کودکانی که در آمریکا فقط با یکی از والدین‌شون زندگی می‌کنند میشه دید. هرچند که برای بچه، سرپرستی توسط یکی از والدین که روان آرامی داره بهتر از زندگی در خونه‌ایه که هر دو هستند اما دائما دعواست، اما همیشه این دوگانه برقرار نیست. یعنی طلاق مشکل قبلی که زندگی مشترک بود رو حل می‌کنه، اما یه سری مشکلات دیگه رو جایگزین می‌کنه که اگه بدتر نباشند می‌تونند همونقدر آزاردهنده باشند، مثل تنگنای مالی، که خودش باز باعث ایجاد تنش عصبی و پرخاشگری میشه. دیگه این روزها برای جرم‌شناس‌ها مسئله‌ پوشیده‌ای نیست که مشکل اصلی خیلی از بزهکاران جوان اینه که یا پدر بالاسرشون نبوده یا مادر. و تازه همه خسارت‌ها، در جرم خلاصه نمیشه. میشه مرتکب هیچ جرمی هم نشد و باز هم زندگی مفتضحی داشت.

نقش پدر، در مزه‌ش خلاصه نمیشه البته. بچه‌ها به
Role model
نیاز دارن تا شخصیت‌شون رو بر مبنای اون مدل شکل بدن، و مدل پدر فرق داره با مدل مادر. هیچ‌کس نمیتونه جای اون یکی رو پر کنه. مثل خلبانی نیست که طرف بگه خودم همه کارها رو می‌کنم نیاز به کمک خلبان نیست! پدر، کمک مادر نیست. مادر هم کمک پدر نیست. اینکه میگن «من براش هم پدر بودم هم مادر بودم هم خواهر» واسه سریال‌های تلویزیونیه. میشه با یک گوش هم زندگی کرد، اما نباید گفت یک گوش داشتن فرقی با دوتا گوش داشتن نداره.
خدا براتون نگه داره فرزندانتون رو، ولی تحصیلات آکادمیک نشانگر کیفیت خاصی نیست. من دیپلم هم به زور گرفتم، چون نمراتم انقدر پایین بود که انداختنم تو مدرسه‌ای که همه توش سیگاری بودن غیر از من. اما حتی اگه درصدی از فرزندان طلاق، ایده‌آل هم تربیت بشن باز وضعیت تغییری نمی‌کنه. معضلات اجتماعی رو با «نمونه‌های موفق» نمیشه شست گذاشت کنار.

این حوادث اگه نه فقط در دوران جنگ سرد، بلکه حتی اگه در دوران اوباما رخ میداد، سر و صداش دنیا رو برمی‌داشت. اما سیاست کلی نظام آمریکا چنان موفق بوده در برگرداندن افکار عمومی به سمت شرق آسیا که دیگه کسی اهمیتی به فعالیت‌ها و تحولات روسیه نمیده.

امروز در دنیا دیگه صرفا عدالت مثبت مطرح نیست. اینکه «همه باید بتوانند از آموزش و درمان قابل قبول برخوردار شوند» دیگه خیلی قدیمی شده. امروز عدالت منفی هم به مطالبات مردم اضافه شده. اینکه «اگر دزدی آزاد است، همه باید بتوانند دزدی کنند».
هزار خاندان جمهوری‌اسلامی برای نجات نجفی قاتل هر کاری که لازم بود کردند، و انصافا نمایش در اجرا هیچ کم و کاستی نداشت. از عزت و احترامی که در پاسگاه دید، تا خوش و بشی که در دادگاه کرد، تا عفوی که بش هدیه شد. این فرقه تبهکار فکر می‌کنه پایان همه داستان‌ها به قلم خودش نوشته خواهد، تا همیشه هَپی! دربیاد. با این فکر که غیر از کنترل منابع و ثروت‌های ایران، کنترل داستان‌ها رو هم در اختیار دارند، مست هستند. اما بیرون این میخانه، هشتاد و اندی میلیون آدم عصبانی ایستادند و دارند تماشا می‌کنند. آدم‌هایی که از دیدن اینکه دزدی فقط برای اون‌ها ممنوعه و قتل فقط برای اون‌ها غیرمجازه، دارند روز به روز عصبانی‌تر میشن.

پرسپولیس رو وقتی آتش زدند که اونایی که داخلش بودند مست کرده بودند.

خیلی از کوچه‌های شهرهای قدیم پیاده‌رو نداشتن. چهارپا و دوپا در کنار هم تردد می‌کردند. اینجوری می‌شد محله متراکم‌تری ساخت و خونه‌های بیشتری تو یه محله جا داد. تو شهرسازی جدید، مهندسان جاهل، اصرار داشتند که خودرو بتونه به همه‌جا نفوذ کنه. پس همه‌جا باید پهن‌تر و بازتر می‌شد‌. هم فضا رو از بین بردند،‌ هم آفتاب بیشتری به پایین رسید و هوا رو گرم‌تر کرد.

مردم به این میگن شهر «مهندسی‌ساز»!.. چون مرتبه. چون بن‌بست نداره‌.
اما شما تو این مسکن‌سازی تیراژی، چیزی به عنوان «محله» می‌بینید؟ محله باید بتونه خودشو متمایز کنه، ولی اینا نمیتونن. چون مثل حلقه‌های یک زنجیرند. رابطه ساکنین این ساختمان‌ها با بلوک بغل‌دستی‌شون فرقی نداره با رابطه‌شون با بلوکی که سر خیابونه!
خیابان‌ها راست و مستقیم و طولانی هستند. برای خریدن یک بطری آب معدنی باید مسافت طولانی رفت و برگشت. در شهرهای قدیم به خاطر پیچ در پیچ و حلقوی بودن خیابون‌ها و کوچه‌ها، خیلی سریع میشد از یه سر محله به سر دیگه‌ش رفت. تمام ساکنان ساختمان‌های این تصویر، ماشین دارند. تمام‌شون. چون بدون ماشین نمی‌تونن اینجا زندگی کنند.

هنگ‌کنگ لابراتواری بود که ثابت کرد اگه به مردم چین اجازه داده بشه انتخاب کنند، و مزه زندگی آمریکایی رو بچشند، به هر چیز دیگه‌ای ترجیحش خواهند داد. و اینکه این آدم‌ها ذاتا دیکتاتوری‌پذیرند، یک افسانه‌ست. بنابراین نظام حاکم در اوج قدرت و تسلط هم باشه، همواره در موضع دفاعی قرار می‌گیره. چون باید از ارزش‌هایی محافظت کنه که مردم داوطلبانه ازشون محافظت نمی‌کنند.

تا حالا نشنیدیم تو بافت قدیمی آمستردام یا استکهلم که بعضی جاها عرض کوچه یک و نیم‌متره، مشکل دفع آتش پیش اومده باشه، یا نتونن مریض رو برسونن به بیمارستان. همون مهندسانی که همه‌جا رو پهن و عریض کردند، همون فضا رو با خودرو و پارکینگ پر کردند. قرار باشه جلوی آمبولانس مانع نباشه، کوچه تنگ یه معضل نیست، و اگه قرار باشه مانع باشه، تو خیابون ۲۵ متری هم گیر می‌کنه، کما اینکه دارند می‌کنند.
معماری، رفتار میسازه. همسایه‌های ما برای خرید نیم‌کیلو خیارشور هم ماشین رو میارن بیرون. انگار فراموش کردن که با پاها میشه راه هم رفت! مهندسان شهرها رو برای ماشین‌ها ساختند، نه برای آدم‌ها.

در حالی که همه‌جا این معضل در دانشگاه‌ها وجود داره که دانشجویان نمی‌تونن لیسانس‌شون رو در دوره چهارساله تمام کنند، در چین وضعیت کاملا معکوسه؛ در اونجا معضل اینه که هیچ‌کس هیچ درسی رو نمیفته!
در چین مثل ایران (یا ایران مثل چین) هم ورود به دانشگاه مثل عبور از قیف از سر تنگشه. در دوران مدرسه پوست دانش‌آموز کنده میشه تا برای کنکور آماده شه، و وقتی قبول شد و وارد دانشگاه شد، تعطیلاتش شروع میشه! گویا مدرک دانشگاهی، جایزه موفقیتش در کنکور بوده، نه جایزه درس خوندنش در دانشگاه. دانشجویان توقع دارند درس‌ها سبک باشه و امتحان‌ها سخت‌گیرانه نباشه، و دانشگاه هم به این توقع احترام میذاره، و برای همین کسی مردود نمیشه. حتی این ژانر «استاد خسته نباشید» که تو کلاس میگن که یعنی بسه دیگه تمومش کن! اونجا هم رواج داره. حالا مسئولان دولت چین به فکر افتادن که این وضعیت رو تغییر بدن، چون کیفیت علمی فارغ‌التحصیلان پایینه. و خودشون هم واقفند که کار ساده‌ای نیست، چون وضعیت موجود به شکل یک فرهنگ دراومده.

نکته‌‌ای جانبی وجود داشت در این مطلب. چین با همین فارغ‌التحصیلان کیفیت پایین تونست به دومین اقتصاد بزرگ دنیا تبدیل بشه! درسته برای ادامه رقابت و پیشتازی، نیاز به تحول در کیفیت نیروی انسانی داره، ولی برای جایگاه فعلی همینقدرش کافی بوده‌. پس مشکل اقتصاد ایران، کم‌سوادی دانشجویان نیست اینطور که میگن.


https://www.sixthtone.com/news/1003440/the-problem-with-chinese-universities%3F-not-enough-dropouts

روحانیت شیعه از اصلاح خودش عاجزه، چون اصلاح نیاز به بینش بیطرفانه داره، و روحانی نمیتونه نسبت به خودش، جایگاهش و حتی لباسش بینش بیطرفانه داشته باشه، بنابراین سطح مطالعه و میزان مطالعه‌ش حتی اگه زوایای جدیدی براش باز کنه، کافی نیست برای اینکه مثلا متوجه بشه چقدر هنوز در گذشته سیر می‌کنه! رسول جعفریان که انقدر مطالعه داشته درباره تاریخ اسلام که بدونه هم‌کسوتان خودش خراب‌کاری کم نداشته‌اند (و مثلا بدرستی اشاره کرد که رشد علمی در جامعه اسلام با رشد علمی در اروپا فرق داشت چون در جامعه اسلامی کلا به علم به شکل دیگه‌ای نگاه می‌کردند و همون نگاه هم باعث شد حتی در علوم طبیعی از اروپا عقب بیفتیم)، اما حواسش نیست که خودش دقیقا پا جای همون‌ها گذاشته. در رد طب سنتی و تأیید برخورد امنیتی با مروجینش نوشته باید صدای این‌ها را قطع کرد! به همین صراحت میگه صدای عده‌ای از مردم جامعه رو باید قطع کرد! بعد برای توجیه این موضع فاشیستی میگه این‌ها تفکر نیستند که بگوییم همه حق اظهارنظر دارند، این‌ها ریشه تفکر را قطع می‌کنند!

بامزه نیست؟ کسی که رسما و عرفا نهادی رو نمایندگی می‌کنه که مدعیه ۱۲۰۰ سال پیش فردی مخفیانه به دنیا آمد بعد غیب شد و تا الان زنده مونده، میگه مروجین خرافه ریشه تفکر را قطع می‌کنند!.. جالب اینه که در طول تاریخِ ما و دیگران، هیچ‌وقت مروجین خرافه باعث تعطیلی تفکر نشدن. کسانی باعث تعطیلیش شدن که قدرت اعمال زور داشتن. یعنی کسانی که روسای فرقه‌ها رو ترور می‌کردند، یا تبعید می‌کردند، یا درِ مکتب‌ها رو می‌بستند، یا صاحب فتوا بودند! حالا رسول جعفریان کدوم طرف ایستاده؟ طرف صاحب زور!

ایشون به جای اینکه افسوس بخوره از نگاه غلط گذشتگان ما به علوم طبیعی، باید نگران نگاه غلط خودش به علوم انسانی باشه. اتفاقا تفکر غربی که آزادی بیان رو برای انسان مدرن به ارمغان آورد، استثنایی برای «مهمل‌گویی» براش قائل نشد. به یک دلیل واضح که اگه قرار باشه تریبون رو از افراد بگیریم به این بهانه که پرت و پلا میگن، در نهایت همه تریبون‌شون رو از دست خواهند داد! شما از من می‌گیری، منم از شما می‌گیرم.

قبلا نوشته بودم که معضل طب سنتی ریشه روانی داره و کاری به منطق نداره. در کشوری که سرمایه اجتماعی پزشکان به زیر صفر رسیده، طبیعیه مردم سراغ مراجع دیگه برن. جامعه پزشکی که بی‌شرمانه در برابر حتی امر ساده‌ای مثل نصب کارتخوان که هر عقل سلیمی می‌پذیردش، مقاومت می‌کنه، دیگه اعتبار کافی برای اینکه مردم رو دعوت کنه به تبعیت از عقل سلیم، نداره. تا وقتی خزانه اعتبار تهی است، هرچقدر هم که «متحدین‌ استراتژیک»شون در حوزه و دستگاه‌های امنیتی، بیفتن دنبال زنجیر کردن نسخه‌نویس‌های علفی! فایده نداره.

https://t.iss.one/khabaronline_ir/235768

یکی از نشانه‌های بلوغ ذهنی اینه که به این درک رسیده باشی که با شاعرانگی نمیشه کشور رو اداره کرد، نمیشه جلوی خونریزی رو گرفت، نمیشه به بدبختی‌ها خاتمه داد.

اگه تایتانیک رو بذاریم کنار، آمریکا در همین چهار پنج سال گذشته فقط از فیلم‌های تاپ گیشه، ۴۰ میلیارد دلار ثروت خلق کرده! و این لیست فقط فروش‌های یک میلیارد به بالاها رو نشون میده. تعداد زیادی زیر یک میلیارد و بالای نیم‌میلیارد وجود داره.
نکته جالب در نسبت فروش داخلی به کل فروشه. ۴۵ درصد فروش جنگ‌ستارگان در داخل آمریکا بوده، اما فقط ۲۷ درصد آواتار در داخل بوده. شاید به این دلیل که استار وارز چسبیده به فرهنگ آمریکا و در خارج مردم چنین رابطه‌ای باش ندارند. یا بلک‌پنسر که ۵۲ درصد در داخل بوده، چون قهرمان سیاه‌پوست در آمریکاست که یک موضوعه. یا فیت آو فوریوس و کلا سری این فیلم که همش ماشین‌بازیه برای مخاطب خارجی جذاب‌تر بوده تا آمریکایی‌ها. دسترسی بیشتر و ارزانتر آمریکایی‌ها به هیجانات مربوط به خودرو و رویا بودنش برای مردم بقیه مناطق، تأثیر داره؟
این لیست نشون میده تایتانیک قوی سیاه مجموعه‌ست. چون تقریبا همه سوپرقهرمانی هستند، و تایتانیک یک تراژدی عاشقانه. باید پرسید چی شد که دنیا انقدر فیلم رو پسندید؟ و چرا فقط این عاشقانه رو انقدر پسندید؟

حتما خاطرتان هست که مدتی پیش خبری در دنیا پیچید که در ایتالیا دهکده‌‌ای هست که خونه‌ها رو به مبلغ ۱ دلار میفروشه! چون جمعیت مهاجرت کرده و خالی از سکنه شده و برای جذب جمعیت جایگزین حاضره خونه‌ها رو مفت بفروشه. این مدل بقدری موفق بود که بقیه شهرهای کوچک اجراش کردند و الان بومی‌ها مجبور شدن برن انگلیسی یاد بگیرند تا بتونن به ساکنان خارجی تازه وارد خدمات بدن! خبرنگار بیزینس اینسایدر رفته از نزدیک این خونه‌ها رو دیده. میگه خیلی‌هاشون نیاز به تعمیر اساسی دارن، اما با توجه به محیط و چیزی در نهایت بدست میاد، عالیه. همونطور که مشخصه، وقتی دولت‌ها میرن کنار، مردم خودشون میتونن راه حل‌های بهتری برای معضلاتشون پیدا کنند، که سریع‌تر هم جواب میده.

https://www.businessinsider.com/photos-italy-1-dollar-homes-need-a-lot-of-work-2019-8?IR=T

حتی در همین عکس که رندوم گرفته شده جلوه‌ای از معماری شهری اروپای قدیم دیده میشه. کوچه‌هایی که خمیده هستند، منظره‌های متنوع ایجاد می‌کنند. شهرهای امروزی از لحاظ ظرفیت منظره‌سازی در فقر مطلقند. وجود مناظر متنوع، برای پیاده‌روی هم انگیزه ایجاد می‌کنه.

و البته لعنت به آسفالت.

هدفون بذارید، چشم‌ها رو ببندید و برید بالای کوهی که مشرف به شهره.. جایی که مردم پایینند و شما بالایید، جایی که مردم خوابند و شما بیدارید، جایی که فکر می‌کنند در تاریکی هستید اما شما ستاره‌ها رو دارید. و بذارید صدا براتون قصه بگه.