در شرایطی که حجم گازی که داره در قزاقستان فقط نشت می‌کنه و از دی‌اکسید‌کربن هم مخرب‌تره، به اندازه مصرف انرژی یک کشوره، هیدروژنی کردن ماشین‌آلات سنگین برای کاهش آلاینده‌های گلخانه‌ای شبیه شوخی به نظر میاد. ولی کوماتسو اصلا شوخی نداره.
هر محصولی دو تا دوره عمر داره. یک دوره عمر مصرفی. و یک دوره عمر رقابتی. عمر مصرفی یعنی حداکثر مدت زمانی که میتونی از وسیله استفاده کنی و کارت رو راه بندازه. عمر رقابتی یعنی حداکثر مدت زمانی که بگی دارم از یک وسیله به‌روز استفاده می‌کنم. عمر مصرفی لپ‌تاپ شما شاید به هشت سال هم برسه. چون هشت ساله داره همون کاری که ازش میخواید رو انجام میده. اما عمر رقابتیش چهار سال پیش تموم شده بود، چون چهار سال پیش دیگه به اندازه حداقل یک نسل از لپ‌تاپ‌های جدید عقب موند.
زیرساخت و ظرفیت صنعتی موجود، برای عمر رقابتی تنظیم شده، نه برای عمر مصرفی. بنابراین اگه قرار باشه به رقابتی بودن وسیله‌ت اهمیت ندی، شاید ده سال یک بار خرید کنی، و این برای اون طرف معامله مشکل ایجاد می‌کنه. ماشین سنگینی که کوماتسو ده سال پیش فروخته، هنوز داره خوب کار می‌کنه. پس باید کاری کرد که به‌روز نباشه.

طبق معمول رسانه‌های غربی دارند روی رقابت‌های داخل روسیه زیادی حساب باز می‌کنند.‌
ارتش خصوصی کله‌گنده‌ها الان تشکیل نشده. خیلی وقته که تشکیل شده، و برای همینه که اونایی که هنوز زنده و فعالند، هنوز زنده و فعالند! اگه در اخبار خوندید که فلانی از پنجره افتاد پایین و کشته شد، یعنی ازین ارتش‌ها نداشته، یا ارتش خصوصیش رهاش کرده بوده، چون جای دیگه پیشنهاد بهتری بشون داده شده بوده. اگه پوتین هنوز زنده‌ست، برای اینه که ارتش خصوصی خودش رو داره. اگه وزیر دفاع زنده‌ست، برای اینه که ارتش خصوصی خودش رو داره. و همچنین تجار و صاحبان صنایع و الیگارش‌ها. این تنها راه بقا در روسیه فعلیه. همه مثل سگ از هم میترسند. اما هیچ‌کس پارس نمی‌کنه. این وضعیت استیبل نیست، اما لزوما به جنگ داخلی منجر نمیشه. چون توازن قوا به شکلی نیست که بشه پیش‌بینی کرد برنده جنگ داخلی چه طرف‌هایی خواهند بود، و چون هیچ‌چیز معلوم نیست هیچ‌کس روش شرط نمی‌بنده. این سیستم به صورت کلی یک موجود احمقه، اما تک تک افراد به تنهایی در بو کشیدن منافع‌شون احمق نیستند.

پدربزرگ باباش جلوی رضاخان پا می‌کوبید، و خودش در سال هزار و چهارصد و دو آماده میشه که بره خدمت، و اون هم زیر پرچم کسانی که همشون رو بریزی روی هم، یه رضاخان ازش حاصل نمیشه. یعنی نه تنها با پدربزرگ باباش تفاوتی نداره، بلکه ازون هم پست‌تر شده. بعد می‌پرسند چطور ممالیک چند قرن در کار تجارت برده بودند؟ چطور پادشاهی اسپانیا چند قرن از کشورهای دیگه آدم می‌دزدیدند، و می‌بردند جای دیگه می‌فروختند؟ چطور اینهمه سال کسی پا نشد بگه آقا ما نمی‌خوایم خرید و فروش بشیم؟!
به همون دلیلی که صد سال گذشته و همون کاری رو می‌کنی که پدربزرگ بابات کرد.

پسر خیلی شانس آوردیم که آخوندها هیچ‌کاری بلد نیستند. فکر کن انقدر عقل داشتند که بذارن همه زن‌های مترو بی‌حجاب باشند، ولی حکومت ازینی که هست قدرتمندتر بشه. اونوقت شما حس پیروزی می‌کردی، در حالی که نجات ایران دویست سال دیگه عقب میفتاد.
خیلی شانس آوردیم.

حتی وقتی این شانس در خونه‌ش رو میزنه که بش گفته بشه «داخل سراب پوچگرایی سرگردانی.. بیدار شو»، نمیفهمه چی گفته و فکر می‌کنه اونی که در رو زده یه لیوان آب می‌خواد! و نتیجه می‌گیره آخ.. حواسم نبود، باید از ابتدا یه استراتژی تبلیغاتی دیگه رو به کار می‌گرفتم.
این دیگه نداشتن توفیق رو به اعلا درجه خودش رسونده. این محتوم شدن سرنوشته. گاهی برنامه روزگار اینه که هیچ‌وقت نجات پیدا نکنی.

در نیروی دریایی آدم‌هایی هستند که وقتی بدنه شناور سوراخ میشه غصه میخورند، و حتی شب نمی‌تونند راحت بخوابند. در نیروی هوایی آدم‌هایی هستند که وقتی یک جنگنده سقوط می‌کنه، تحمل دیدن لاشه‌ش رو ندارند. انگار این دستگاه‌های فلزی موجود زنده هستند. این رفتارهای پسربچه‌ای، که مشابهش در مورد موتور، ماشین، سازه‌های لگو، و حتی گیتار، دیده میشه؛ علامت متوقف ماندن اون فرد در یک دنیای کوچکه (البته اگه قرار بود به جای روانشناس‌ها حرف بزنم می‌گفتم یک نوع اختلال در ایجاد ارتباط با هم‌نوع و مخصوصا جنس مخالفه، که باعث میشه عواطف به سمت دیگه‌ای کمانه کنه).
اما این آدم‌ها یادشون میره که اگه این دستگاه‌ها جاندار بودند، با اون سطح متعالی که براشون قائلند، باید وجدان هم می‌داشتند. و موجود با وجدان، خودش رو در اختیار دشمنان انسان‌ها قرار نمیده. با همون سوخوهایی که بشون عشق میورزی، سوریه رو برای مردم بی‌دفاع به جهنم تبدیل کردند. فقط به این دلیل که هیچ‌چیز جلودارشون نبود. اگه قرار بود کیل مارک واقعی روی بدنه‌شون چاپ بشه، باید آیکون کودک چاپ میشد. اونوقت باز هم مایل بودی عکسش رو همه جا بچسبونی؟ باز هم اگه سقوط می‌کرد میگفتی «حیف»؟

منبع خیلی ازین چارت‌های اینترنتی وب‌سایت‌هایی هستند که جمع‌آوری‌ کننده اطلاعات نیستند، بلکه فقط از لینک‌های دولتی استفاده می‌کنند. یعنی دولت یک کشور اعلام می‌کنه تورم انقدره، همون رو وارد لیست می‌کنه. در مورد نرخ ارز هم همینطوره. قیمت دولتی دلار در لبنان یک سوم قیمتش تو خیابونه.
قبلا در مورد آرژانتین نوشتم که تورم ما حتی اگه پایین‌تر باشه، سنگین‌تر از بقیه‌ست، چون در بقیه این کشورها جریان پول از خارج به خوبی جریان داره. برای همین رستوران‌ها در بیروت شلوغند، و در تهران دارن یکی یکی کرکره رو برای همیشه میکشن پایین‌.‌

چندبار گفتم روسی که لیبرال باشه پیدا نمی‌کنید، بی‌جهت دنبالش نگردید. حتی دختر مشهورترین چهره مخالف پوتین که زندانه، نمیاد بگه شرمنده‌ایم که کشور ما در حالت نسل‌کشی و ویران‌سازی در اوکراین است. فقط ناله سر میده که پوتین بدجنسه بابام رو اذیت می‌کنه!
هیچ احدی در روسیه احساس گناه نمی‌کنه. حتی بش پول بدی و بگی برو پشت تریبون ادای شرمندگی دربیار، بازم نمیتونه. همشون به چیزی که داره اتفاق میفته راضی‌اند.

۱- بیشتر تسهیلات فعلی در همون دپارتمان مسکن، مربوط به کرونا میشه و دائمی نیست.
۲- بیشتر اون تسهیلاتی که همیشه بوده و هست، توسط دولت‌های محلی ارائه میشه. پنجاه تا ایالت هر کدوم دو سه تا برنامه حمایتی داشته باشند، یه مجموعه بزرگ درمیاد طبیعتا.
۳- همین الان بدهی آمریکا به حدی رسیده که نمی‌دونند باش چیکار کنند. کشوری که اقتصادش دنیا رو می‌بلعه. چطور از دولت ایران که حقوق بازنشستگان رو هم داره با چاپ پول میده میشه انتظار داشت زیر بار برنامه‌های سنگین مسکن بره؟
۴- اینکه یک برنامه حمایتی در یک کشور لیبرال تصویب میشه معنیش این نیست که بقیه باید ازش کپی کنند. در همون کشور لیبرال انتقادهای زیادی ازون برنامه‌ها وجود داره. به عنوان فقط یک نمونه، دخالت‌های دولتی در مسکن آمریکا، انگیزه‌ها رو در بازار به شدت تحت تأثیر قرار داده، که چوبش رو خانواده‌های با درآمد پایین میخورن.
۵- اگه شیعه‌زاده‌ها تحملش رو داشته باشند باید بگم که دنیا فقط آمریکا نیست. تقریبا در همه کشورهای توسعه‌یافته اروپایی که برنامه‌های حمایتی زیادی برای مسکن دارند، الان با چالش قیمت بالای مسکن مواجهند. برید سرچ کنید، ایرلند، انگلستان، آلمان.
۶- در ایران مسکن به بازار آزاد سپرده نشده. کسی که اسم این بازار رو بازار آزاد میذاره، یا یک ابله است یا یک شارلاتان.

تو نمیری دانشگاه، یه بسیجی میره. چون داعش اینجوری میخواد. و سوسک انعطاف‌پذیری مثل تو نمیتونه جلوشون رو بگیره. و اون بسیجی قرار نیست کارهایی که گفتی رو انجام بده. اگه بالای حموم زنونه تابلو بزنند و بنویسن تونل باد ناسا، بری توش زنان چاق لخت رو می‌بینی، نه اف۱۶ تحقیقاتی رو. ابتدایی‌ترین قدم در مقابله با شر اینه که قلابی بودن چیزهای قلابی رو تشخیص بدی. قدم دوم اینه که باشون کنار نیای.

بله سوسک‌ها تو هر شرایطی زنده میمونند، ولی همیشه سوسک میمونند.

خوبه همین دیروز اضافه شدن حق فرزندآوری یکی دیگه، به قبض آب شما، سوژه اخبار کشور شده بود. آره واقعا تحقیرآمیزه که داعش حتی اجازه نمیده یک مثال، فقط یک مثال باقی بمونه که برای اغراق استفاده کنید.

در مورد حجاب به خاطر وضعیت نمادینی که داره، میشه توضیحاتی ارائه داد که شیرجه حکومت به داخل هزینه‌ها برای حفظ این سنگر، از چه منطقی پیروی می‌کنه. اما واقعیت اینه که همه سوژه‌ها در داخل فضای پوچگرایانه، حکم وسایلی رو دارند که برای رکاب‌زنی روی دوچرخه ثابت استفاده میشه.
ایرانی میانگین شهری، به مغز خودش فشار میاره که بفهمه اینهمه فشار و تمرکز و حرافی و اغراق درباره یک مسئله جمعیتی، چه هدفی داره، و چند سناریو هم به خودش و دیگران پیشنهاد میده، اما نه خودش و دیگران کاملا قانع نمیشن. چون جوابش تو اون سناریوها نیست.
در پوچگرایی مذهبی «تقلا» جای «جهاد» رو می‌گیره. زحمت هست، جهت نیست. و اتفاقا کل سیستم برنامه‌ریزی می‌کنه تا جریان زحمت متوقف نشه. از زحمت پیاده‌روی گرفته، تا زحمت نذری‌پزون، تا زحمت مجانی انجام دادن کارهای هیئتی، تا زحمت حاشیه‌نویسی بر کتب فقهی، تا زحمت پنجاه سفر بین شهری انجام دادن برای منبر رفتن درباره یک موضوع که هیچ علمی درباره‌ش ندارند.
اینکه تقلا متوقف نمیشه به این دلیل نیست که خستگی‌ناپذیرند. به این دلیله که خستگی برای آدم هدف‌داره. چون هدف رو می‌بینیم و فاصله‌مون با اون نقطه رو درک می‌کنیم، خسته میشیم. چون این حس بر ما غلبه می‌کنه که بعیده برسیم! این محاسبات و ادراکات برای پوچ‌گرا وجود نداره، چون هدفی وجود نداره.

«تمکین من به شوهرم به رفتار او بستگی ندارد».

زن سوپرمسیحی فرق چندانی با زن سوپرمسلمان نداره. هر دو متخصص در بازتولید مردسالاری هستند.

درصد زیادی هستند، ولی بیشترشون خجالتی هستند و عقایدشون رو بروز نمیدن. که البته بهتره اسمش رو منافع گذاشت تا عقاید. اگه دقت کنید می‌بینید اسم این تمکین رو میذارن عشق! در حالی که چنین صورتی‌بازی‌هایی در مسیحیت نداشتیم. ازدواج هیچوقت برای عشق و این حرف‌ها تعریف نشده بوده. بنابراین دیگه مسئله اعتقادی نیست. رد فمنیسم این منفعت رو براشون داره که از زیر بار مسئولیت زیادی که دنیای مدرن روی دوش‌شون گذاشته شانه خالی کنند، در عین حال که از قوانین برابرانه دنیای مدرن بهره‌مند هستند. این زن به مرد پانصدسال پیش تمکین نمی‌کنه. داره به مرد مدرنی که قانون مدرن محدودش کرده تمکین می‌کنه.

با کوهی از پول که باش می‌تونستند دوران بازنشستگی رو در هر کشوری که می‌خواستند بگذرونند، و فرزندانی که همه‌شون خارج هستند و می‌تونستند همه کارهای مهاجرت رو براشون انجام بدن، ماندن در ایران رو ترجیح دادند، که در نتیجه جسدشون در شهریار پیدا شد.
دل‌بستن به مهملاتی مثل «هیچ‌جا ایران نمیشه»، «پسر خاله فخری میگه آلمان هم گرونیه»، «هیچ‌جا مثل ایران نمیشه پول درآورد» و نفهمیدن اینکه در چه جای خطرناکی زندگی می‌کنی، میتونه آخر قصه رو یکم کثیف کنه.

خمینی کلمه لیبرال رو به عنوان معادل خارجکی «ملحد» به کار می‌برد. نه به این دلیل که نمی‌دونست لیبرال یعنی چه. اتفاقا چون خوب می‌دونست یعنی چی به عنوان معادل ملحد به کار می‌برد. ازونجایی که حکومت اسلامی نمی‌تواند فاشیستی نباشد، آزادی‌خواه «باید» ملحد تلقی شود. حکم شرعی ملحد هم که مشخصه.
حکومت خمینی در باور اسلامی هیچ تغییری نکرده. وقتی کسی در سمت این حکومت می‌ایسته، نمیتونه بگه «من با برخی آراء آیت‌الله خمینی مخالفم البته». این زر مفت است. برای طرفداری، به حداقلی از پایبندی به باورهای هسته‌ای نیازه، و باور هسته‌ای حکومت اسلامی فاشیسمه. کسی نمیتونه در سمت این حکومت بایسته بدون اینکه فاشیسمش رو پذیرفته باشه. و وقتی فاشیسمش رو پذیرفته مهم نیست کدوم قسمت‌های دیگه‌ش رو قبول نداره.
کسی که فکر می‌کنه لیبراله، با کسی که ملحد حسابش می‌کنه مناظره نمی‌کنه. اینکه چه کارهای دیگه‌ای ممکنه بکنه یک بحث دیگه‌ست. ولی هرکاری بکنه، مناظره نمی‌کنه. بیت‌کوین به عنوان یک دهن‌کجی به ساختار مرکزگرای دولت‌پرست انحصارطلب، فارغ ازینکه موفق بشه یا نشه، با مناظره با مرکزگرایان دولت‌پرست انحصارطلب به دست نیومد. با پشت کردن به اون‌ها به دست اومد.
مناظره درباره اینکه کدام سمت، سمت شیطان است معنی نداره. مناظره جایی کاربرد داره که با هم‌مسیران خودت سر استراتژی توافق ندارید، و باید رو در رو بشید تا نظر یکی بر دیگری غلبه کنه. مثل مناظره‌های داخلی نیروهای جدایی‌طلب ایرلند وقتی با سرکوب شدید دستگاه اطلاعاتی انگلیس مواجه می‌شدند.
البته چون مناظره با فاشیست معنا ندارد، معنیش این نیست که شدنی نیست. البته که شدنیه. شما می‌شینی و لبخند پیروزمندانه میزنی، و اون فاشیست که در لندن نشسته به ایرانی میگه «تو داری کم مالیات میدی»! اینجوری شدنیه.

حقوق فعلی وزرای فعلی دولت فعلی رو برحسب دلار محاسبه و سپس با حداقل دستمزد کارگر برحسب دلار در سال هشتاد و چهار مقایسه کرده و نتیجه گرفته امروز یک وزیر داره به اندازه یک کارگر ساده در اون سال حقوق دریافت می‌کنه و خیلی بده برای کشور که این وضع درآمد وزراست و وای به حال بقیه.
حتی در گوشه‌های ذهن‌شون هم نمی‌تونند شأن دولت رو انقدر پایین در نظر بگیرند که کم حقوق گرفتن وزیر رو فاجعه‌بار نبینند. اون هم وزیری که هیچ کار مفیدی انجام نمیده، بلکه در تمام دوره وزارتش در حال ایجاد اختلال در روند طبیعی اموراتیه که مردم در حال انجام‌شون هستند. در دنیایی که همه‌چیز بهم وصلند، حتی ریه ما به ویروس‌های خارجی‌ها، هیچ‌جا نمیشه با کمتر از ماهی ششصد دلار زندگی بی‌دغدغه‌ای داشت. چرا باید افسوس خورد از وضعیت حقوق وزرای دولت‌هایی که به جای کم‌ کردن گپ بین کارگر و وزیر، تحت هر شرایطی این گپ رو حفظ کرده‌اند، تا یک‌وقت خدای نکرده وزیر به زیر خط ششصد دلار نیفته؟ اتفاقا برای کم کردن فاصله باید دو‌ طرف به سمت یک وسط فرضی کشیده می‌شدند. علاوه بر افزایش حداقل دستمزد کارگر، باید حقوق وزیر کاهش پیدا می‌کرد.‌ حقوق وزیر اقتصاد باید ماهی یک دلار باشه تا کسی برای تأمین معیشت خانواده‌ش وارد این مسئولیت نشه‌. اگه کسی حاضر نشد با ماهی یک دلار این پست رو بگیره، میشه خالی گذاشتش. سپس میشه این رو برای همه مشاغل دولتی تست کرد. اول بگذاریم پست وزیر خالی بمونه، و اگه اتفاق بدی نیفتاد بذاریم پست معاون وزیر خالی بمونه، و همینطور الی آخر.

خیلی ازین کسانی که دلواپس اوضاع هستند، دلواپس فعالیت طبیعی دولت هستند، نه فعالیت طبیعی کشور. الان در شرایطی هستیم که فعالیت طبیعی خود دولت هم در معرض سوال قرار گرفته، و گرنه اگر غیر ازین بود، وانمود می‌کردند حال کشور هم خوبه.

اگه نوشته‌ها و سخنرانی‌های لنین قبل ازینکه به قدرت برسه و نوشته‌ها و حرف‌های استالین قبل ازینکه به رأس سیستم برسه رو بذارید جلوی یک نفر که هیچ‌کدوم‌شون رو نمیشناسه و ازشون بپرسید به نظرتون کدوم‌شون آدم‌های بیشتری رو کشت، بی‌درنگ انگشتش رو میذاره رو اسم لنین.
حرف‌های رادیکال لنین همین امروز هم ترسناکند. اما اون میلیون‌ها نفری که با اعدام، یا تبعید یا گرسنگی کشته شدند، به دستور استالین کشته شدند.
چریک‌های چپی که قصد سرنگون کردن سلطنت پهلوی، و به تبع اون «امپریالیسم جهانی»! رو با روش‌های مسلحانه داشتند، چیزهایی درباره «ضرورت مبارزه» می‌نوشتند که انگار هیچ خط قرمزی ندارند، اما وقتی میخواستن یک پاسگاه رو در جنگل بگیرند، پسر فقیری که کل دارایی خانواده فلک‌زده‌ش یک اسب رنجور بود و از شدت فقر حاضر بود به خدمت ژاندارمری دربیاد، متأثرشون می‌کرد و از خودشون می‌پرسیدند اصلا میشه سرباز پاسگاه رو کشت وقتی انقدر گرسنه‌ست؟ خیلی‌هاشون کار مسلحانه رو رها کردند و نهایتا مسعود رجوی که بش میخورد همیشه استاد دانشگاه بوده باشه و همیشه استاد دانشگاه بمونه، دست به هرکاری زد تا نه امپریالیسم، که آخوندهایی که قدرت رو ازش دزدیده بودند شکست بده.
کسانی که حرف‌های سافت‌تری می‌زنند، زندگی مردم رو محکم‌تر شخم خواهند زد، و اگه دامنه توانایی‌شون به شخم زدن زندگی همه نرسه، در ریختن خون همون‌هایی که دم دستشونه خیلی راحت‌تر خواهند بود. شلوغی‌های خیابانی ۵۷ حتی پدر پنجاه و هفتی من رو هم شوکه کرده بود، و برای همین تا همین امروز از هر انقلابی میترسه، چون یک‌شبه عوض شدن استاندارد آدم‌ها رو دیده. وقتی انقلابی‌ها پاسگاه رو گرفتند که دیگه از دست هیچ مأمور دولتی کاری برنمی‌اومد. اما سرهنگ و سرباز رو با هم دار زدند و لباس‌هاشون رو از تن‌شون درآوردند. چیزی که امثال پدر من فقط می‌تونستند تماشا کنند. خشونت در اون مرحله، هیچ ضرورتی نداشت، چون نه قصد حمله به کسی رو داشتند، و نه شانسی برای دفاع. اما همون کسانی دست به این قتل زدند که تا چندسال و چندماه قبلش در برابر چریک‌های چپ گارد می‌گرفتند و می‌گفتند «سرباز صفر چه گناهی کرده که رفته خدمت زیر پرچم؟ سرباز نباشه کی جرئت می‌کنه شب بیاد بیرون از ترس این لات و لوت‌های عرق‌خور؟». اما دلسوزی‌شون فقط برای سرباز صفری که نمی‌دونستند از کجا اومده نبود. مافوقش رو شخصا می‌شناختند، و می‌دونستند که مورد احترام محله‌های اطرافه.
امروز هم از کسانی که هم برای کولبری که از سرباز صفر تیر خورده و کشته شده عزادارند و هم برای سرباز صفری که خودش از یکی دیگه تیر خورده، باید بیشتر ترسید. برای این‌ها چالش‌های جنگ، تصمیم‌های سخت، یک مشت قصه‌اند، که تا وقتی زندگی خودشون در ثباته، با این قصه‌ها بازی می‌کنند. کولبری که تیر خورده براشون یه قصه‌ست. سرباز صفری که لب مرز تیر خورده هم یه قصه دیگه. بعدا معلوم میشه قطب‌نمای اخلاقی دارند یا نه. و البته شب دراز است، و هنوز خیلی چیزها مونده که به نمایش دربیاد، و همه رو شوکه کنه.
ولی یه چیزی هست که خیلی تکرار شده و ازین به بعد هم تکرار خواهد شد. کسانی که به‌هیچ‌وجه حاضر نیستند کثیف بشن، کثافت‌کاری‌های بیشتری به بار خواهند آورد. کسانی که میخوان با همه نایس باشند، آدم‌های بیشتری رو به کشتن خواهند داد.

این چیزها رو نباید از کسی بپرسید، چون چیزی نیست که به عقل خودتون نرسه. در انبوهی از مه و دود گم نشدیم که. خیلی واضحه. یه جوری سوال می‌پرسید انگار سازمان ملل فرستادتون مأموریت، و ربطی به حکومتی که دو سوم اعدام‌های جهان رو انجام میده ندارید!
من معلمی داشتم که ازش خوشم نمی‌اومد، اما نگرشم به تاریخ رو از ریشه ریست کرد. و بابت این کار اذیتش کردند. سوال اصلی درباره ظرفیت تحمل اذیت شدنه. که فقط خودتون می‌تونید بش جواب بدید.

- یه قسمت تو خونه درست کن برای قایم موشک

- یه زمین قایم موشک درست کردم که خونه هم است

#استفراغات_معماران