تو مسکو بری گل بذاری برای قربانیان موشک‌باران دنیپرو اوکراین، بازداشت میشی. اما گل‌های قبلی رو جمع نمی‌کنند. براشون مهم نیست که معلوم نشه کسانی هستند که گل میذارن. هدف فقط اینه که هرکی گذاشت، مجازات بشه. خود مجازات به یک امر مقدس تبدیل شده، نه اینکه محافظ امر مقدس باشه.

بعد میگن پروپاگاندای روسیه قویه!

مردم حق ندارند هر نظام سیاسی که خواستن انتخاب کنند. همونطور که حق ندارند تصمیم بگیرند کسی برده باشه یا آزاد. در پاکستان ممکنه زنده به گور کردن پیروان احمدیه رأی بیاره. آزادی بدون خون و لاله و این‌ها هم باقی میمونه، اما بدون مرز دوام نخواهد داشت. اول مرز تعیین می‌کنی، سپس داخل مرز از آزادی مراقبت می‌کنی. مرز آزادی در انتخاب سیاسی هم اینه که کسی نباید اجازه داشته باشه به برده شدن دیگران رأی بده، یا به نظام سیاسی‌ای که بخشی از جامعه رو بالاتر از بخش دیگه قرار بده. «هرچی مردم بخوان» یه تله پوپولیستی برای احیای استبداده.

اشتباه لیبرال‌ها در ایران این بود که فکر کردند زیر سایه نظام سیاسی که بخشی از جامعه رو بالاتر از بخش دیگه قرار میده، اشاره کردن به خریت‌ها باعث اصلاح میشه. در حالی که حتی با این فرض تخیلی که بشود اکثریت مطلق جامعه رو به افرادی باشعور با حداقل خریت ممکن تبدیل کرد، تحت یک نظام سیاسی فاشیستی یا آپارتایدی یا ولایت فقیهی، از همه اون شهروندان باشعور فقط شر به دیگران خواهد رسید. چون مثل ماده رسانای جریان شر عمل خواهند کرد. مردم وقتی در حال خریدند، با وضع هرگونه تعرفه و عوارض واردات بر روی کالاهای خارجی مخالفند. اما وقتی برای یک کارگاه تولیدی کار می‌کنند که مورد حمایت دولت قرار گرفته، از وضع تعرفه بر روی کالایی که مشابهش رو خودشون تولید می‌کنند دفاع خواهند کرد. اینکه بیای با منطق متفکران مکتب اتریشی اقتصاد بشون بگی این تعرفه بستن‌ها عملا یک نوع خودزنی محسوب میشن، هیچ افکتی روی هیچ‌کس نداره.‌ همه دعواها باید دعوای حقوقی باشند.‌ نباید بگی تعرفه بد است به این دلایل تئوریک اقتصادی. باید بگی کسی حق نداره تعرفه از من بگیره؛ نه شخص، نه دولت.
ترجیح دادن بخشی از جامعه به بخش دیگه، فقط درباره ترجیح دادن مرکز به حاشیه، شیعه به سنی، مرد به زن، سالمندان به جوانان، و فارس به بقیه نیست. شامل ترجیح دادن کارگران ایران‌خودرو به بقیه مردم هم میشه.

میگم این‌ها در فضای گیم آو ترونز و ارباب حلقه‌ها و این چیزها هستند، باور نمی‌کنید؛ ولی خیلی جدی تصور می‌کنند دولت‌های اروپا و آمریکا که آمار محبوبیت پوتین رو دقیق‌تر از خود سازمان‌های روسی درمیارن، نیاز به مترجم فارسی دارند که بره بشون بگه مردم ایران چی میگن و چی میخوان!
در این مورد حتی خیلی هم تأثیر هالیوودی نیست. سریال مختار هم تأثیر داشته: «کیان، فرستاده‌ای رهسپار کن...».

در حالی انگ بهانه‌جویی به من می‌زنند که هیچوقت به شخصیت رضا پهلوی گیر بنی‌اسراییلی ندادم، و حتی اون‌هایی که چنین گیرهایی میدن رو هم مورد تمسخر قرار دادم. در حالی که همه سر نمره فرهنگی شاهزاده بحث می‌کردند، گفتم درباره تواناییش در مبارزه بحث کنید. به درک که یک بنیاد هم نتونسته تأسیس کنه‌. به درک که مشاورانش یک لوگو هم نتونستند بدون آبروریزی طراحی کنند. همزمان یکی از جامع‌ترین پست‌های تلگرام درباره اینکه چرا برای قیام رهبر نداریم و خوبه که نداریم رو هم من نوشتم. که تکمیلی بر پست قدیمی‌تر بود. همچنین نوشتم که ما در حداقلی‌ترین حالت نیاز به اپوزوسیونی در حد اپوزیسیون لیبی داریم، که خجالت نکشه ازینکه دنبال گزینه نظامی باشه، در حالی که رضا پهلوی همیشه چنان دربرابر گزینه نظامی موضع گرفته که انگار حمله به تأسیسات نظام حمله به مادرشه! بگذریم از پرت بودنش از فضای داخل ایران که توقع داشت سپاه به مردم تیراندازی نکنه! به این دلیل که خودم منتقدان رضا پهلوی رو مسخره کردم، کل دریافت‌شون از مطالبم اینه که: «پس باید بپری بغل رضا دیگه!». که از مغزهای شاخکی، جز این انتظار نمیره، چون تمام پردازش‌شون در شاخک‌هاشون خلاصه شده. و شاخک، قرآن رو بالای نیزه دیده و میگه «خب دیگه نماینده‌مون جور شد، پس حجت تمامه!».
خیر حجت تمام نشده‌. هنوز آدمی که کار سیاسی بکنه و آماده جنگ باشه پیدا نکرده‌ایم، یا به عبارت دقیق‌تر «تربیت نکرده‌ایم». اگه قرار بود هر فرد مربوط و نامربوطی که دل‌مون خواست به عنوان نماینده معرفی کنیم، من هم اگه به شوخی مکس امینی رو معرفی می‌کردم باید حجت بر همه تمام می‌شد! طرفداران پهلوی فکر می‌کنند تعلل من در معرفی فرد مورد نظرم، و عدم تعلل خودشون چی بوده؟ من دستشویی بودم و اونا نبودن؟ اصلا فرض کنیم همه آزادی‌خواهان در هنگام معرفی نماینده‌شون دستشویی بودن. این سوال پیش میاد که طرفداران پهلوی چرا هیچ وقت دستشویی نیستند؟ چرا همیشه حاضرند و سریع‌تر از بقیه اسم میدن؟ احیانا علتش این نیست که سلطنت‌طلب هستند، نه دموکرات؛ و برای طالب سلطنت همه‌چی مشخص و آماده‌ست؟

خیر، ما دستشویی نبودیم، چلاق هم نیستیم، لکنت هم نداریم. فرق ما، یعنی بقیه گروه‌ها و اقشار ایرانی که سلطنت‌طلب نیستند، اینه که «شازده» ندارند، و باید کسی رو پیدا کنند که بلد باشه کار سیاسی انجام بده، و حقیقتا دنبال تشکیل حکومت باشه، و همه آلودگی‌های این کار رو به تن بخره، و بتونه غربی‌ها رو متقاعد کنه که خلاء قدرت رخ نخواهد داد و عراق ۲ پیش نمیاد. و چون کسی رو برای این کار تربیت نکرده‌اند، طبیعتا ازشون تعلل دیده میشه‌. چون وقتی کشاورز نداری که رو زمینت کار کنه، یعنی نداری‌. نمیتونی یه مترسک نصب کنی و بگی «خب حالا دارم!». این رو فقط کلاغ‌ها می‌پذیرند، نه اعضای ناتو.

فرد آرمانی چیه؟ ایده‌آل چیه دیگه؟ اگه بگم درست کردن نشت لوله، لوله‌کش میخواد آیده‌آل‌گرام؟ اگه بگم گیربکس بنز رو باید کسی که از خود بنز سرتیفیکیت گرفته باز کنه، دنبال فرد آرمانی‌ام؟ مگه قراره یک مانور روانی انجام بدیم؟ که فکر کنید یک نفر هست و خدارو شکر و بعد احساس آرامش بکنید؟ مگه بچه‌بازیه؟ مسئله ترجیح دادن کسی به آخوندها نیست. من حاکمیت هر شغالی رو به حاکمیت آخوندها ترجیح میدم. اما حتی «قرار دادن یک شغال به جای آخوند» هم یک کار خاصه که افراد خاصی می‌تونند انجامش بدن، و ما نداریم اون رو. چه برسه قرار دادن یک نظام دموکراتیک به جای آخوند.
انقدر هم تکرار نکنید این کلمه همبستگی رو. همبستگی بدون برگ برنده، همون باخت دسته‌جمعیه. سگ‌هایی که میندازن تو قفس و یه گراز میندازن بین‌شون تا با شاخش همه‌شون رو پاره کنه هم قبل از تلف شدن خیلی همبستگی دارن. برای همین تماشاچی جمع میشه.

حالا حواسشون هم نیست، ولی خوبه که حواسشون نیست، که همزمان که میگن هدف فقط «دوره گذار» است، همچنان به طرف میگن «شاهزاده».
قاعدتا، حداقل تو مرحله نوفل‌لوشاتو نباید این کلمه رو به کار ببرند.

فکر نمی‌کنم دلیلش پیدا کردن علاجی برای انفجار مغز باشه. دلیلش اینه که فکر می‌کنند فعالیت سیاسی همینه. من و شما که همیشه ساندویچ کثیف خوردیم و رستوران‌های لاکشری رو ندیدیم، اگه دست‌مون رو بگیرن ببرن یه رستوران لوکس تو پاریس که غذاهاش ازیناست که چهارتا نخود و یه پر گوشت تزیین‌شده رو میذارن وسط بشقاب و میگن سس فلان روش ریخته شده، هرچی بذارن جلومون فکر می‌کنیم خوردنیه. اگه برای دست انداختن‌مون یه تکه پلاستیک هم روی گوشته بذارن تشخیص نمیدیم که اون رو نباید خورد. جماعت هیچ‌وقت کار سیاسی نکرده هم تا از خارج بش میگن «وکالت» فکر می‌کنه لابد اینم جزء منوعه‌. پس «اینم بذار، با دو تا نون اضافه».

در ایران وطن رو طوری تعریف می‌کنند که از بدو تولد باید بش سرویس بدی، حتی اگه همون وطن لهت کنه. اما تو بلژیک، وطن، که به طور شبانه‌روزی داره بشون سرویس میده رو، تکه پاره میخوان!
در نگاه ضدانسانی‌شون به «دیگریِ ایرانی» همین بس، که حتی به احترام اقوام سرکوب شده ایرانی در دوره پهلوی هم حاضر نیستند قید این خانواده رو بزنند، مثلا بگن «فلانی خیلی خوب است‌ها خیلی، ولی چون شما به دلیل خشونتی که سلطنت‌ خانواده این‌ها به کار گرفت قربانی‌هایی دادید، قیدش را زدیم! و یک نفر دیگه رو پیدا می‌کنیم، قحط‌الرجال که نیست»، اما در همون کشور غربی که ساکن هستند دنبال گرفتن غرامت از دولت وقت غربی برای سیاهپوستانی‌اند که اجدادشون دویست سال پیش به عنوان برده مجبور به کوچ اجباری شده‌ بودند!

اوپراتور هندی، بسته ۳ ماهه اینترنت نسل پنج با ترافیک ۲ و نیم گیگ در روز رو میده ۱۱ دلار. که میشه حدودا ماهی ۴ دلار معادل ۱۶۰ هزار تومن. که البته شامل اکانت اشتراک سرویس‌های پخش فیلم و سریال هم میشه.
بن‌بست اقتصادی یعنی در ایران گرفتن چنین سرعتی با چنین ترافیکی با چنین قیمتی رویاست، اما اگه رویا هم نبود باز اکثر مردم نمی‌تونستند ماهی ۱۶۰ تومن پرداخت کنند. در همه کشورها در مورد رفاه فقط یکی ازین دو حالت هست. یعنی مردم آماده‌اند رفاه رو بخرند اما هنوز موجود نیست، یا موجود هست ولی هنوز قدرت خرید همه بش نمیرسه. تو ایران هر دو حالت با هم هست.

یه ویدئو از یک دوربین مداربسته در روسیه هست مربوط به چندسال پیش که صحنه خودکشی یک مرد جوان رو ثبت کرده که خودش رو از بالای یک ساختمان میندازه پایین. اما درست در لحظه‌ای میرسه به زمین که یک زن همراه با کالسکه بچه در حال عبور از خیابونه، و دقیقا میفته روی بچه و درجا می‌کشدش. علاوه بر خودش، باعث میشه یک مادر مرگ ناگهانی فرزند چندماهه خودش رو نظاره کنه. این صرفا یک تصادف نیست. بی‌ادبی فردی که خودکشی کرد رو نشون میداد. انقدر کلمه بی‌ادب رو درباره بچه‌ها به کار بردن که معنی جدی خودش رو از دست داده، ولی معنیش خیلی جدی است. آدم باادب موقعیت‌شناسه، به کاری که می‌کنه فکر می‌کنه، و خودش رو جای دیگران میذاره. ادب چیزی نیست که در مواقعی تعطیل بشه، چون همان احترام نیست‌. احترام رو میشه موقتا تعطیل کرد. ادب یعنی دانستن اینکه طرز درست انجام هر کاری چیست. حتی طرز درست عصبانی شدن، و طرز درست خودکشی کردن‌. چون ادب داناییه، و انسان دانا نمیتونه در موقعیتی خاص بگه «الان دیگه هیچ کدوم از چیزهایی که می‌دانم را نمی‌دانم». ادب پایین پریدن از ساختمان هم اینه که جایی بپری که اون پایین بچه رد نمیشه.
به عنوان یکی از آنلاین‌ترین موجودات عالم همیشه دریچه تماس دیگران با من باز بوده، که باعث شده به مدتی که میشه اسمش رو یک عمر گذاشت، در معرض پیام‌های زیاد و متنوع مردم باشم. که طبعا نتیجه‌ش اینه که الان میتونم با کمی اغراق بگم چیزی نمونده که ندیده، نشنیده، و نخوانده باشم. از انواع و اقسام سرگذشت‌ها و خاطرات، تا روایت دعواها و غصه‌ها و شادی‌ها. اما در کنارش موارد زیادی هم وجود داره که این گمان رو دارم اگه یک فرد میانگین در معرض‌شون قرار می‌گرفت کارش به روانپزشک و سپس بستری می‌کشید. چیزی که در جنگ باعث میشه سربازان مبتلا به اختلال اضطراب پس از حادثه بشن، صرفا دیدن خشونت شدید نیست؛ بلکه دیدن تکرار زیاد خشونت شدیده. و چیزهایی که در معرضش قرار می‌گیرم حالتی جنگی دارند، و تعدادشون زیاده. یک روز یک نفر یک لیوان حاوی سم میذاره جلوش و فیلم می‌گیره و میگه اگه جواب ندی این رو میخورم! و گاهی میخوره، و واقعا راهی بیمارستان میشه. یک روز یکی فیلم میگیره که یک جای مرتفع رو نشون میده و میگه میخوام بپرم و میخواستم آخرین نفری که باش حرف می‌زنم تو باشی. یک روز دارم ناهار میخورم و یک نفر عکس میفرسته از مچ پاره شده و خونین دستش و میگه خواستم بمیرم اما نذاشتند! یک روز یکی ویس میفرسته از اتاقش که صدای ضرب و شتم مادرش توسط پدرش میاد.
حقیقتا همه این‌ها تاثیری روی من نداره. اگه همه می‌دونستند چه آدم بی‌رحمی هستم پتیشن امضاء می‌کردند تا از ایران دیپورت بشم. اما این واقعیت رو تغییر نمیده که این رفتارها بی‌ادبی است. اینکه فکر کنی کسی که اون طرف نشسته کیسه بوکس عواطفه و هرجوری که دلمون خواست می‌تونیم مورد حملات روانی قرارش بدیم، بی‌ادبی است.
شاید دیگه دیر باشه برای شنیدن این حرف، ولی، ادب داشته باشید.

اگه نتونی دنیا رو بگردی، جایی که در اون ساکنی جهنم میشه، حتی اگه جایی باشه که بقیه آرزو دارند ساکنش باشند‌. و اگه مجبور باشی دائم سفر کنی، دلت میخواد یه جا پیدا کنی و ساکن دائمیش باشی، حتی اگه بقیه آرزو داشته باشند جاهایی رو ببینند که تو همه‌شون رو دیدی. این به اشتباه به خصوصیت تنوع‌طلبی انسان ربط داده میشه، چون هرچیزی که در اون قرار داره خسته‌ش می‌کنه، حتی اگه یک وضعیت پرتحرک باشه. اما فقدان تنوع‌ چیزی نیست که بتونه انقدر آدم‌ها رو آزار بده. اون‌ها میتونند تکرارهایی رو تحمل کنند، که به نظر دیوانه‌کننده میاد. چیزی که اذیت‌شون می‌کنه و گاهی متوجهش نیستند نداشتن انتخابه. اینکه خونه رو ول کنی و بری شهرهای مختلف دنیا رو بگردی، یک انتخابه. و اینکه همه هتل‌ها و گردشگاه‌ها رو ول کنی و بری بچسبی به تخت اتاق دنجت، یک انتخابه.
نان رو به آزادی ترجیح میدن، اما این آزادیه که میخوان بیشتر از نان مصرف کنند؛ و چون نمی‌تونند مصرفش کنند، مریض میشن. و با میلیون‌ها آدمی که گرسنه نیستند اما مریضند مواجه میشیم. فقر برای آدم حبس ایجاد می‌کنه، چون انتخاب‌ها رو از آدم می‌گیره. اما نه همشون رو. چون همه گزینه‌ها پولی نیست. زیر سایه آزادی، در محروم‌ترین دهکده‌ها هم میشه حس ایستادن در بالای جهان رو پیدا کرد. برای همین ترجیح میدم توسط گرسنه‌هایی که مریض نیستن احاطه شده باشم، تا شکم‌سیرهایی که مریضند.

با هوش مصنوعی نه تنها میشه دیالوگ رو حذف کرد، بلکه میشه کلمات بی‌ادبانه رو با کلمات مناسب‌تر جایگزین کرد، و به عنوان خامه روی کیک، دیگه نیازی به دوبلور برای زبان‌های غیرانگلیسی هم نخواهد بود.
صنعت سرگرمی دیگه اونجوری که همه میشناسند، نخواهد بود.

اینکه بزرگترها هم دارند از عبارت «تلف شدن وقت مردم» استفاده می‌کنند، امیدوارکننده‌ست. این باید یکی از معیارهای سنجش سیاست‌ها، و استراتژی‌ها باشه. سوژه وکالت هم یکی از تلف‌کننده‌های وقت ملته.


https://t.iss.one/BlackFishVoice1/4878

تو کانادا که خبری از زلزله نیست، برای دیوار بیرونی فریم می‌بندن و روش پنل گچی میزنند، بعد با عایق می‌پوشونند. اینجا که روی خود گسلیم، نه تنها دیوارهای بیرونی، که حتی برای دیوارهای داخلی آجر و بلوک میذاریم، که اگه ریخت مطمئنا کسی زیرش زنده نمونه!
این حجم از بیشعوری باید یه جا ثبت بشه. حالا به عنوان رکورد تاریخی، یا رکورد گینس، یا هرچی.

قاتل این خانواده یه معامله‌گر املاک بود. چون با شریکش مشکل پیدا کرد، خودش و زن و بچه‌ش رو به قتل رسوند، و جنازه‌شون رو با تبر تکه تکه کرد. چندسال بعد یک نفر دیگه رو به دلیل موضوعی دیگه کشت، و دوباره افتاد زندان. رییس گروه واگنر یه فکری به ذهنش رسید. اومد گفت ارتش روسیه ریده ما باید تو اوکراین کار رو جلو ببریم، و چون نیرو کمه بهتره از زندانی‌ها استفاده کنیم. این جوری با یه تیر دو نشون زد. زندانی‌های بدبخت رو به عنوان گوشت جلوی توپ استفاده کرد، و از زندانی‌های پولدار اخاذی. از آقای قاتل یه پولی گرفت تا بگه این شیش ماه تو جبهه خدمت کرده، و قهرمانانه جنگیده، پس میتونه آزاد بشه. خانواده‌های قربانیان اعتراض کردن که اینا قاتلند. این هم در جواب‌شون گفت درسته که قاتل بودند، ولی جای پسر شما رو تو جبهه پر کردن. اگه اینا نمیرفتن و کشته نمیشدن، پسر شما کشته می‌شد. پس جون بچه‌تون رو بشون مدیونید. پس با اینکه قبلا جون چندنفر رو گرفتن، ولی حالا جون چندنفر رو نجات دادن، پس جبران شده‌. حالا بعضیاشون یه شانسی آوردن و زنده موندن، و گرنه روالش اینه که دارند برای شما جون میدن! این دقیقا جوابیه که به خانواده‌ها داده.
این روسیه‌‌ست.

آزوف یه جوری خودش رو معرفی می‌کنه انگار از دل افسانه‌ها بیرون اومده.
وقتی با غرض منفی درباره‌ت اغراق می‌کنند، انکارش نکن. روش سوار شو. امیدوارم کردها و بلوچ‌های ما این رو یاد بگیرند.

مگه چقدر زحمت داره به روسیه نگاه کنید و نقض ادعای خود را پیدا کنید؟ هوم؟ شهر را اشغال کرده‌اند، پدر را زیر شکنجه کشته‌اند، به مادر تجاوز کرده‌اند، و فرزندشان را برداشته‌اند برده‌اند تا طوری تربیتش کنند که به زبان روسی حرف بزند!
جدی اصلا زحمتی داره؟ نیاز به نقالی دیگران هم نیست، اینترنت هست، تلویزیون هست، روزنامه هست، وبلاگ‌های شخصی هست. دنیای ما پر از فیک‌نیوزه، اما همزمان پر از مدرک هم شده. پیدا کردن مدرک اینکه آدم‌های بی‌قید به هر نوع مذهبی دارند اینکارها رو می‌کنند خیلی سخته؟
شر همیشه وجود داره، و تو به این دلیل که در یک دوره مدرن به دنیا اومدی از جنگیدن باش معاف نمیشی. اگه تا حالا این تو ذهنت بوده که معافی، پاکش کن.

می‌گفتن شعارهای این معترضان بلوچ داره از جای دیگه بشون دیکته میشه!
اوکی، کجاست اونجا که این جملات تمام‌کننده ازش ارسال میشه؟ تهران که هنوز درگیر سبزی‌پلوعه. لوکیشن بدید.

ژورنالیست روس به ژورنالیست فاینانشال تایمز گفته یه بار یه جلسه داشتیم با پوتین برگشت بم گفت «تو معلم تاریخ بودی قبلا، بگو ببینم بعدها تو کتاب‌های درسی چی می‌نویسن درباره من؟»، منم یه چیزایی درباره وقایع گفتم. پرسید همش همین؟ بعدا که کریمه رو اشغال کرده بود دوباره من رو دید و پرسید «حالا چی؟».

انگیزه اشرار برای ارتکاب هر نوع جنایتی، میتونه همینقدر پیش‌پا افتاده و کلیشه‌ای باشه.