دقت و پایداری اتوفوکس یه دوربین عکاسی نیکون رو در فرم‌ور ورژن یک مقایسه می‌کنه با فرم‌مور ورژن دو و نهایتا ورژن سه. هر دفعه یک ارتقاء اساسی پیدا کرده، تا جایی که در نسخه آخر مثل دوربین‌های نظامی عمل می‌کنه! سخت‌افزار همان، سوژه همان، و فقط چند خط کد در نرم‌افزار تغییر کرده.
اگه وقتی بچه بودیم و می‌پرسیدیم ریاضی به چه درد میخوره؟ یه چیزی مشابه این رو بمون نشون میدادن، با علاقه بیشتری میفتادیم دنبالش.

صادرات محصولات کشاورزی مراکش در سال ۲۰۲۲ به عدد ۷ میلیارد و ۸۰۰ میلیون دلار رسیده. و مقصد صادراتش اروپا و آمریکا هستند. ایران در سه ماهه اول امسال فقط یک میلیارد دلار صادرات، در همه بخش‌های غذایی داشته، که نصف این مقدار به مقصد فقط افغانستان و عراق هستند.
حضور در بازار جهانی مثل حضور در دانشگاه نیست که بری بگی من یک ترم مرخصی می‌گیرم، و یک ترم بیفتی دنبال یک مشغولیت دیگه، و چندماه بعد برگردی و کلاس‌ها رو ادامه بدی، طوری که انگار اتفاقی نیفتاده. در بازار جهانی هیچ صندلی‌ای برای هیچ‌کس رزرو نیست. تا بلند بشی، یکی دیگه به جات میشینه، و اونی که به جات نشسته به راحتی بلند نمیشه. با این روند بیست سال دیگه هیچ صندلی‌ای برای ایران باقی نخواهد موند.

انسان هزاران سال آرزو داشت پرواز کنه. امروز بدون اینکه پرواز کنه میتونه دید یه پرنده رو داشته باشه، و جاهایی رو از بالا ببینه که پرنده‌ها هم نمی‌بینند. بدون اینکه لازم باشه مشقت بال زدن و سرما و گرما رو تحمل کنه. اما حتی همین هم براش عادی شد، و چنین تصاویری رو اسکرول می‌کنه و ازش میگذره.
حیرت‌انگیزه.

«ایرونی» از کتلت کردن سردار سپاهی به دست آمریکا کیفور میشه، اما همون کار رو برای خودش مجاز نمی‌بینه. حتی اگه احتمال انجامش وجود داشته باشه، هزار و یک سوال فلسفی اخلاقی میپرسه که آیا درسته این کار یا نه، و آیا فایده دارد یا نه. در واقع هنوز داره از فرمول کهن فلات ایران استفاده می‌کنه که: قلدر برتر، کد اخلاقی را تعیین می‌کند، و کار منطقی را انجام می‌دهد. آمریکا قلدر برتر است پس قتلی که انجام می‌دهد کار درستی است، و فایده هم دارد‌. اما من که زوری ندارم، پس کارم غیراخلاقی است و بی‌فایده هم است.

برای شیعه پوچ‌گرا، که از ابزارآلات قلدربازی که در اختیارش قرار گرفته ذوق‌زده‌ست، حتی میراث شیعی هم اسباب‌بازی هستند. یک روز از مختار سریال تلویزیونی میسازه و حکومت موقتش رو نسخه اصلی جمهوری‌اسلامی معرفی می‌کنه، و انقدر پخشش می‌کنه که بیماران کمای بخش آی سی یو هم حفظش کنند، و یک روز دیگه خلیفه میاد میگه مختار یک ارزن نمی‌ارزید چون به موقع نیومد!
یه روز با حسن بازی می‌کنه، یه روز با حسین. یه روز با پیامبر «اعظم» بازی می‌کنه، یه روز با علی ۱۱۰.

شما اخلاقی بمان و در اداره داعش خوب کار کن و دزدی هم نکن، و همینطور اخلاقی بازنشست شو، و کاملا اخلاقی به مابقی زندگی سگیت ادامه بده، و کاملا اخلاقی مثل سگ بمیر.

حتی اگه جمله «هدف وسیله رو توجیه نمی‌کنه» حرف معناداری بود، کارمند داعش نباید ازش استفاده می‌کرد. مگه هدف سیر کردن شکم زن و بچه‌ش نبوده؟ چطور این هدف، وسیله «استخدام در دستگاه دولتی» رو توجیه کرده پس؟
ادیب و نکته‌دان؟ بابا این‌ها صرفا دنبال کون دادن به صاحب قدرت هستند. دوست دارند رو قبرشون نوشته بشه «آرامگاه یک کونده موفق!». اخلاقیات رو طوری طراحی و تنطیم می‌کنند که هرحرکتی، مطلقا هر حرکتی علیه صاحب قدرت، عملی غیراخلاقی از آب دربیاد.

چرا نیست؟ همیشه و در همه‌جا بحث اخلاقیات مطرح است. اگه قشری که هدف از خلقت خودشون رو سرویس دادن به صاحبان قدرت می‌دونند کنار بگذاریم، یه قشر گیجی هم داریم که متوجه نیست کاربرد اخلاق چیه، و فکرش اینه که «از آنجایی که داعش هرکاری رو برای خودش مجاز میدونه، برای اینکه شبیه داعش نباشیم ما باید برعکس باشیم و همه چیز رو برای خودمون ممنوع کنیم!». گیج مودبانه‌ترین صفتیه که برای این‌ها میشه به کار برد.

اخلاق برای این نیست که تعریف کنه چه وسیله‌ای به چه هدفی میخوره. اخلاق برای اینه که تعریف کنه چه هدفی مشروعه و چه هدفی مشروع نیست. اگه هدف مشروع بود، از هر وسیله‌ای که عقل جن هم بش نمیرسه باید استفاده کنی. و اگه مشروع نبود، صدقه هم بدی غلطه. هدف داعش نامشروعه، پس اگه هیچ خشونتی هم ازش نمی‌دیدیم باید با هر روشی نابودش می‌کردیم. اگه مامور جبهه شر رو فقط با گلوله شونزده اینچی میشه از بین برد، باید از همون گلوله استفاده کرد. اما اگه مأمور جبهه شر رو گرفتی، و دستش رو بستی، بزنی چشمش رو کور کنی، غیراخلاقیه. چون هدفت تخلیه خشمه، و این یک هدف نامشروعه.

صرفا جهت اطلاع ازینکه گلوله شونزده اینچی با بدنه فولادی کشتی ژاپنی چیکار می‌کرد.
این قطعه در موزه نیروی دریایی آمریکا نگهداری میشه.

جیزز کرایست.. انگار تازه الان به دنیا اومدن و دارن جهان واقعی رو می‌بینند!
معلومه که شر هم اخلاقیات خودش رو داره. معلومه که هرکس باید در جهت اخلاقیات خودش بجنگه. پس فکر کردید وارد چه دنیایی شدید؟ ما با مشرکان و بت پرستان جنگیدیم، و هزینه‌های زیادی دادیم، تا اینکه اخلاقیات دین ابراهیمی، به اخلاقیاتی که قربانی کردن فرزند برای خدای باران و باد رو مشروع می‌دونست، غلبه کرد و ورژن قدیمی بایگانی شد. الان هم باید جنگید و هزینه داد تا اخلاقیات قبیله‌‌محور ادیان ابراهیمی که ربطی به دنیای امروز نداره، بایگانی بشه.
البته این حکومت شیعی حتی یک جبهه شر که وفادار به عهد عتیق باشه هم نیست. یک گنگ پوچ‌گراست.

هی تکرار میکنند «دموکراسی زوری ویرانی به بار میاره، به لیبی نگاه کنید».
باشه، به لیبی نگاه می‌کنم، و می‌بینم دادگاه این کشور قرارداد گازی که دولت قصد داشت با ترکیه ببنده رو تعلیق کرده. چیزی که در ایران یک سکانس تخیلی در سیاست به حساب میاد. قوه قضاییه کشوری که میگن ویرانه بیساره، فانکشنی داره که ما اینجا تو خواب هم نمی‌بینیم.

در کشورهای توسعه‌یافته که از توسعه اقتصادی و رفاه بالایی بهره‌مند هستند، این تصور بوجود اومده که راحتی در زندگی، نسل‌های جدید رو ضعیف بار آورده، در حالی که سختی‌های گذشته مردم رو سفت بار می‌آورد.

تو هر خونه‌ای آدمی هست که برای این تصور غلط یک «نمونه‌ش ممد خودمون» داشته باشه‌، که میتونه مربوط به هر دو حالتش باشه. یعنی ممدی که خانواده ای فقیر داشت و پدری معتاد، اما زحمت کشید و پولدار شد؛ یا ممدی که در خانواده‌ای ثروتمند بود و نتونست از پس مشکلات بربیاد و پول پدرش رو تلف کرد و افتاد تو جوب.

اشکال این تصور اینه که تربیت رو مستقیم به متریال وصل می‌کنه. یعنی اشیایی و یا فقدان اشیایی داریم که شما را مرد بار می‌آورد، و اشیایی و فقدان اشیایی داریم که شما رو نازک نارنجی بار می‌آورد. که نه تنها در دنیای واقعی چنین خبری نیست، بلکه تقلیل دادن دنیای واقعی به چنین رابطه‌ای، دست کم گرفتن ذهن انسانه.

در دنیای واقعی ممدهای مثال‌شده، از جامعه آماری درستی انتخاب نشدن. بچه‌های فقیر زیادی، تا آخر عمر فقیر باقی ماندند، و سخت‌کوشی و سفتی هیچ تأثیری در وضعیت‌شون ایجاد نکرد. همچنین بچه‌پولدارهای زیادی قدر ثروت خانوادگی رو دونستند، درست خرجش کردند، و از پس مشکلات‌شون هم براومدند.

چیزی که یک انسان رو ضعیف بار میاره، متریال راحت به دست آمده نیست. محرومیت از آموزش باکیفیته که ضعیفش میکنه. و آموزش باکیفیت هم یا به والدینی نیاز داره که خودشون از پسش برمیان، یا اگه از پسش برنمیان می‌دونند از کجا بخرند. خیلی از والدین ثروتمند هیچ کدوم ازین دو نیستند‌. در نتیجه فرزند از لحاظ تربیتی فقیر میمونه. با آموزش با کیفیت میشه از انسانی که در ناز و نعمته، انسانی با دیسیپلین ساخت.

در جوامع فقیر و در منجلاب فرو رفته مثل کشور ما، اون طرف مسئله پررنگ‌تره. به دلیل سیطره کامل فقر بر زندگی میلیون‌ها خانواده، بدلیل محرومیت از آموزش باکیفیت، رهایی از باتلاق بی‌پولی به یک هدف والا تبدیل میشه و همه تمرکز فرد رو به خودش اختصاص میده. و این مجبور بودن به تمرکز روی این هدف، آدم‌هایی به شدت تک‌بعدی و خالی میسازه. از موج‌های بعدی انسان تیپیکال ایرانی، آدم‌های سفت و سخت‌کوش زیادی بیرون خواهد اومد که شاید در پول درآوردن خیلی موفق باشند. اما در هر جنبه دیگه زندگی به شدت ضعیف عمل خواهند کرد.

تو یه ویدئو آخونده میاد یه خلاصه‌ای از پردازش تصویر و فشرده‌سازی فایلش میگه، که زیاد کش میده، و یهو آخرش ازش نتیجه می‌گیره که الگوریتمش مثل جدول‌هاییه که قدیم می‌کشیدن و لوله می‌کردن میذاشتن یه گوشه خونه که باطل سحر بشه، پس عکس‌های امروزی هم جادو هستند و جوانان را منحرف می‌کنند!
چون دیدنش به نورون‌های مغزتون آسیب میزنه خود ویدئو رو اینجا نمیذارم. به خودش هم کاری ندارم. چون ازین مهملات زیاد هست. چیزی که مهم‌تره اینه که بیشتر اون‌هایی که دیدنش و تحصیل‌کرده هستند، چنین واکنشی داشتند: «اولش گفتم چه خوب، تو آخوندها هم یکی هست سواد کامپیوتری داره.. بعد دیدم یهو پرید رو جادو». هنوز به یقین نرسیده که هر آخوندی عقل‌ستیزه. انگار تا آخرین لحظه عمرشون و تا آخرین قطره خون‌شون امید دارند که از آخوند یک انسان سالم و نرمال ببینند! هردفعه تو ذوق‌شون میخوره، هردفعه ضدحال میخورند، اما امیدشون رو از دست نمیدن. انگار سوار قطاری هستند که تا آخوند هم سوار نشه دلشون نمیاد راه بیفته‌.
ایرانی به آخوند عشق میورزه. این واقعا عشقه. و برای همین این انقلاب با همه انقلاب‌های تاریخ‌مون فرق داره. چون بند یک عشق خیلی قدیمی داره شکسته میشه. خیلی کار میبره، خیلی زمان میبره، ولی شروعش الانه.

در اروپا که می‌دانیم چه خبر است. یکی به ما بگوید در آمریکای جنوبی چه خبر است؟

#لبخند_شبانه

اسماعیلیون فکر می‌کنه توی ارباب حلقه‌هاست‌. فرصت بازگشت چیه؟ مگه قلعه‌شون رو محاصره کردی؟ فرصت رو کسی که در موضع قدرته میده، نه کسی که دستش خالیه.
اینا هم فکر می‌کنند داخل گیم آو ترونز هستن که باید انگیزه‌ها و منافع سربازان طرف مقابل رو مثل خانواده لنیستر آنالیز کنند! مگه مردم سوریه سپاهی‌ها رو تهدید کرده بودند که سپاه تمام زندگی‌شون رو نابود کرد؟ فرقی نداره وعده بدی، یا تهدید کنی. نظر اونا تغییر نمی‌کنه، و نظرشون اینه که همه باید مطیع خلیفه باشند‌.

کلا محصولات سینمایی آمریکا اثرات خیلی بدی روی مغز همه گذاشته. این جا خاورمیانه‌ست. اینجا فقط باید طبق فیلم‌های مستند عمل کنی‌.

«ریزش بدنه نظام»!
این عبارت رو اولین بار کی انداخت دهن مردم؟ دهن همون فرد رو نمودم.

پول نفت، بعلاوه مصرف‌گرایی در حوزه فرهنگی، طبقه متوسط ایرانی رو سرگرم توعیتر و اینستاگرام و اسپاتیفای و تلگرام و یوتیوب و فیلم و انیمه و گیم و موسیقی رایگان کرد، و به این توهم موقتا شیرین مبتلا شد که بخشی از جامعه جهانیه. البته این تنها دلیل پرت شدنش از واقعیت نبود، ولی عامل مهمی بود. یکی از برکات محدود شدن اینترنت و یا قطع کاملش اینه که شاید ازین خلسه بیرون بیاد و بفهمه بخشی از جامعه جهانی نیست، و زندگیش و جنگی که درگیرشه، ربطی به زندگی و دعواهای بقیه دنیا نداره. یک مقدار درد داره. چون مثل اینه که یه بچه رو یک سال بذارن تو یه مهد کودک رنگین‌کمانی و کلی رفیق پیدا کنه، و بعد بیان بگن از سال بعد باید برگردی کارگاه آجرپزی پدربزرگت کار کنی‌.

سایبری‌های پوتین ادعا می‌کنند اوکراین به پهپادهای سبک کپسول‌های حاوی هیدروژن سیانید می‌بنده و میبره میندازه روی خاکریزهای روسیه!
هیدروژن سیانید رو اگه جایی رها کنی، میره بالا. مثل گاز اشک آور نمیاد پایین. ضمنا در فضای باز هم باعث مسمومیت نمیشه. مگر اینکه یه تانکرش رو جایی خالی کنی، نه یه کپسول که از قوطی کوکاکولا کوچکتره.
چرا برای پروپاگاندا از اسم‌هایی استفاده می‌کنند که خیلی راحت مهمل بودنش، و سپس دروغ بودنش مشخص میشه؟ می‌تونند خیلی راحت بگن کپسول حاوی سم. در اون صورت به جای اینکه مطلقا دروغ به نظر بیاد، مطلقا مبهم به نظر می‌اومد. چرا اسم یک ماده رو به کار میبرند؟
چون می‌دونند عوام اقیانوسی به عمق یک سانت نیستند.‌ چون اگه همون یک سانت رو هم داشتند، با خواص این ماده آشنا بودند. یک اسم رندوم انتخاب می‌کنند تا عوام‌خرکن باشه. اما مگه اتاق فکری وجود نداره که بشون بگه باید چه اسم‌هایی انتخاب کنند؟ خیر. وجود نداره. صحنه رویارویی رسانه‌ای انقدر بزرگه که حتی اگه اتاق کارآمدی داشتند، نمی‌تونست کل صحنه رو پوشش بده. چیزی که وجود داره حجره‌های فکره، که بعضا مستقل از هم عمل می‌کنند، و حتی توسط خود عوام اداره میشن.

«چرا همیشه سوال‌های اخلاقی اینجوریه که آیا اخلاقی است که نان بدزدیم که خانواده گرسنه‌مان را سیر کنیم؟ چرا هیچوقت اینجوری نیست که آیا اخلاقی است که وقتی ملت گشنه‌اند نان را احتکار کنیم؟».

کسانی که قدرت یا بضاعت این رو دارند که نان رو از مردم دریغ کنند، همیشه تعداد کمی از کل افراد جامعه هستند‌.‌ اما کسانی که می‌تونند در وضعیتی قرار بگیرند که مجبور باشند دزدی کنند، میتونه تعداد زیادی از افراد جامعه باشه. وقتی کسانی که درباره اخلاقیات بحث می‌کنند، نگاه بالا به پایین به مردم دارند؛ اخلاق رو صرفا یک پروتکل برای کنترل توده می‌بینند. طبعا با این نگاه بیشتر سوالات هم درباره اینه که «اگر مردم عوام فلان کارها را انجام ندهند چه سنگ‌هایی روی چه سنگ‌هایی بند نخواهد شد؟»، و نه درباره اینکه «اگر قشر الیت یا توانمند فلان کارها را انجام ندهند چه سنگ‌هایی فرو خواهد ریخت؟». حتی اگه تبعات کارهای توانمندان، غیرقابل انکار باشه، صبر می‌کنند تا به شکل فیزیکی نمود پیدا کنه، بعد شاید درباره‌ش حرف بزنند. اما درباره تبعات کارهای ضعفا، از مدت‌ها قبل، و حتی فقط در حد تئوری بحث خواهند کرد. اگر توده دست به غارت بزند چه خواهد شد وای!

از حجره‌های فکر (به جای اتاق فکر)، که منفصل از هم، و گاهی خودجوش عمل می‌کنند، همین برمیاد.
گاهی بچه‌شیعه احساس وظیفه می‌کنه که با بضاعت عقلی خودش دستگاه خلافت رو از مخمصه نجات بده. گاهی سفارش‌دهنده‌ای از بالا وجود داره اما دستورالعمل نمیده، فقط اعلام جهاد می‌کنه، و اهالی حجره باید خودشون فکر کنند که جهاد رو باید چطور انجام داد. برای همین هم بود که مجسمه‌های سلیمانی رو شکل مترسک مزرعه میساختن.‌ ازونجایی که #گله_گاو مسطحه، کسی نمی‌تونست بشون ایراد بگیره. چون کسانی که به ندای جهاد عمل کردن، همونقدر منزلت دارند، که کسانی که نگران وجهه نظام هستند.