حافظ شانس اینکه حداقل در مقطعی از عمر خودش زندگی زیر سایه یک شاه عادل رو تجربه کنه، داشت. ما هرگز این شانس رو نداشتیم. بنابراین حافظ کسی نیست که ما بخواهیم برای آینده ازش حرف بکشیم. چون چیزهایی که ما دیدیم در کابوس‌های اون هم نمی‌گنجید. تعصب و تحجر و ارتجاع، در زمان او هم بود. اما حکمرانی پوچ‌گرایان و بی‌معنی‌شدن همه‌چیز و بن‌بست شدن همه راه‌ها، حتی در بدمستی‌های سحرگاهیش هم از ذهنش عبور نمی‌کرد. بی‌دلیل نیست که طرفداران اخیرش، همون‌هایی هستند که می‌گفتند قرآن کافیست!
تلاش و حتی کوچکترین دغدغه‌ای برای بیرون کشیدن میراث حافظ از چنگ اوباش مرگ‌سالار، اگه خنده‌دار نباشه، بیهوده حتما است. کسی که کلامش از همه سیلاب‌های شش قرن گذشته عبور کرده، ازین یکی هم عبور خواهد کرد و نیازی به تقلای ما زندانیان ابدی محبوس در ایران که معلوم نیست فردا صبح نوبت طناب کدام‌مان است، نخواهد داشت. اما حتی تسبیح‌ها هم دیگه نمی‌تونند فال ما رو بگیرند، چون همه دانه‌ها به یک سمت روانه میشن، و اون سقوط یک ملته. ملتی که باید برای خودش هم فیلم بازی کنه تا باور کنه بغض نداره.

نا.. اینجوری کار نمی‌کنه. باید حاضر باشی بعدی باشی با اینکه میدونی آخری نیستی. برای همینه که اونایی که میان تو این بازی، خیلی کمن.

از یکی از خوانندگان کانال مدتیه خبری نیست. وقتی بقیه می‌رفتند اسپری بخرند، این می‌رفت چاقو میخرید. نه فقط برای روزهای ملتهب. که برای موقعیت‌های متعددی که در روزهای کاملا معمولی با آدم‌های آزاردهنده مواجه میشد. شاید وقتی گرفتنش همراه داشته، و برای همین موندگار شده. گفتن «نرو» یا «خیابان بیفایده‌ست» یا «مواظب خودت باش» به این‌ها بی‌معنیه. کسانی که اهل پرخاش به زندان‌بان‌ها باشند، پرخاش خواهند کرد. بقیه فکر می‌کنند این پرخاشگران مشکل عصبی دارند. مثل مسلمانانی که فکر می‌کردند ابوذر مشکل داره که انقدر علیه خلیفه پرخاش می‌کنه. مستقیما چیزی نمی‌گفتند اما در چهره همشون «اسگلی مرد؟ چی گیرت میاد؟» دیده میشد. به نظرشون تبعید به زندگی در جهنم ربذه، به اینکه فقط پرخاش کرده باشی و خلافت سرجاش بمونه، نمیارزه.

این فقط درباره عواطف نیست، مربوط به فقدان هشیاری میشه. حالت خاصیه که هرچقدر به فرد شوک میدی به هوش نمیاد! حتی وقتی با از دست دادن یک عضو معلوم میشه اینجا بلژیک نیست، میخواد به دادستان بگه حقش رو براش بگیره. دادستانی که خودش یک آدم‌خواره، و اگه نبود هرگز استخدام نمی‌شد.
اما این چیزها رو هم باید سپری کنید، چون در مسیر مبارک «تخلیه امید»، یکی از اپیزودهای نهایی، دل نبستن به حتی هم‌تیمی‌هاست.

برای آزار دادن دام و طیور تولیدی دانشگاه امام صادق، که نمودار قیمت نفت رو با حرکات ژیمناستیک میندازن رو نمودار تورم دوازده ماهه آمریکا، تا نتیجه بگیرند تورم می‌تواند پدیده‌ای پولی نباشد! می‌تونید ازین نمودار استفاده کنید. آرژانتین و ترکیه دو سیاست کاملا برعکس هم رو در نرخ بهره پیش گرفتند، اما تورمش‌شون به یک حد رسیده و انگار اخیرن هماهنگ با هم حرکت می‌کنند!

اینستاگرام و..
#تاتی_تاتی_تا_نور

یکی پیام میده خواب دیدم دستگیر شدم. یکی پیام میده پر از نفرتم نمی‌دونم چه کنم. یکی پیام میده انگیزه هیچ کاری ندارم.

و منی که سال‌هاست دارم رادیکال می‌نویسم.. دارم انیمه نگاه می‌کنم، و خوابی که اخیرن دیدم یه جایی شبیه محیط گیم بود در یک کارخانه پر از لوله و تأسیسات که داشت آب و بخار آب زیادی نشت میکرد و باید تصمیم میگرفتیم که فرار کنیم، یا بمونیم و جلوی تخریب بیشتر رو بگیریم.

اگه ورودی‌های ذهنت رو نمیتونی کنترل کنی، کلا بکش بیرون. جدی میگم عزیزم.

بعضی شب‌ها تو سالن آسایشگاه می‌دونستیم فردا قراره با ضربات جسم سخت مورد شکنجه قرار بگیریم، اما انقدر خسته بودیم که همزمان با کسانی که می‌دونستیم فردا قراره یک روز آرام داشته باشند، خواب‌مون میبرد. عطش خواب همه رو برابر کرده بود، در حالی که قاعدتا این برابری باید غیرممکن می‌بود.
اگه نتونی بفهمی ذهنت چطور کار می‌کنه، دیگه چی رو میخوای بفهمی؟

سرطان پدیده‌ایه که غیر از مواردی خاص، مثل قرار گرفتن در فاصله نزدیک به مرکز تشعشعات رادیو اکتیو، طوری که احساس کنی میلیون‌ها سوزن‌ ریز داره وارد پوست صورتت میشه، همون حسی که آتش‌نشانان بی‌خبر وقتی وارد محوطه چرنوبیل شدند داشتند، معلوم نمی‌کنه که نقطه آغازینش کجا بوده‌. ممکنه علت سرطان کسی فقط یک بار تست کردن سیگار بوده‌. اگه همون لحظه که داشت تستش می‌کرد، این خبر رو بش میدادند، نگاهش به دنیا کاملا تغییر می‌کرد. اگه می‌دونست همه چیز با یک حرکت ساده میتونه خراب بشه، و اطرافش پر از فرصت‌ برای حرکات ساده‌ست، ممکن بود به یک آدم متفاوت تبدیل بشه. در حداقلی‌ترین افکتش، به جای اینکه حواسش باشه که هر وعده غذاییش چقدر چربی داره، به این فکر می‌کرد که چطور باید هوای خونه که متأثر از آلودگی یه چهارراه پرترافیک در فاصله پونصدمتریه، تصفیه کنه.
سقوط اخلاقی هم علاوه بر روندهای پله پله، با پرش‌های نامحسوس اتفاق میفته. پرش‌هایی که در لحظه به نظر نمی‌رسند مهم باشند‌. مسلمان این رو نمی‌فهمید، و وقتی بش گفته شد «هر گناه کوچکی را بزرگ بشمارید» فکر کرد دارند یک تکنیک زهد که مبتنی بر اغراق در برابر ایرادات خود است رو بش یاد میدن. نمی‌فهمید که دارند بش میگن «این تویی که فکر می‌کنی گناه کوچک، کوچکه. معمولا داری یک موضوع بزرگ رو کوچک می‌بینی. پس چون بزرگ و کوچک رو تشخیص نمیدی، مجبوریم بت بگیم کوچک‌ها رو هم جدی بگیر!».
سال‌ها پیش وقتی یک دانشجوی روس گفت ما اینجا زندانی‌هایی داریم که وظیفه‌شون ارائه سرویس جنسی به بقیه‌ست و اجازه ندارند رو تخت بخوابند، باید رو زمین و کنار توالت سلول بخوابند و همه این رو می‌دونند، پرسیدم یعنی در اون کشور همه این رو می‌دونند و کسی مشکلی با اینکه کاملا رایجه نداره؟ گفت نه، چه مشکلی؟
همون موقع بش گفتم این بعدن براتون عواقبی خواهد داشت، چون نشانه سقوطه. برای اینکه کمی تلطیفش کنه گفت: «راستش اصلا کسی فکر نمی‌کنه به این چیزها که حساب کنه خوب است یا بد است، یا باید چه کرد». ترسوها معمولا ازین تکنیک برای فرار استفاده می‌کنند: «خودمون گرفتاریم». یعنی یکی لازمه غصه خودمون رو بخوره. انگار دغدغه درباره ظلم، جزئی از تفریحات بچه‌پولدارهاست، نه ما که برای نوشت‌افزار بچه‌مون هم باید وام بگیریم (که یک چسناله نیست، واقعا برای این چیزها مجبورند وام بگیرند). اینکه شکنجه و تحقیر دیگران، نه فقط یک سیاست حکومتی، بلکه یک فرهنگ در بین همه مردم باشه، یک موضوع مهمه، و چشم بستن بش یک گناه بزرگه، اما با تکنیک گرفتاریم، فرآیند کوچک‌سازی روش انجام میشه. اما همین گناهان کوچک انگاشته‌شده‌ست که پرش‌های بلند در تبدیل انسان به حیوان رو ممکن میکنه. و وقتی میفهمند پرش‌های بلندی رو پشت سر گذاشتن که دیگه دیر شده. و خیلی سریع رسید به امروز که در تلویزیون ملی میان درباره کشته شدن کودکان اوکراینی با موشک‌های پیشرفته خودشون جوک میسازند (دیگه اینطور هم نیست که بگن دولت اوکراین داره مردم خودش رو میزنه‌. ازون مرحله عبور کردند. همونطور که جمهوری‌اسلامی از «معترض خودش رو از پل پرت کرد پایین» خیلی سریع رسید به «قطع دست و پای معترض موثر است». همیشه مرحله اول فقط برای خر کردن قشری از عقب‌افتادگان کارسازه، که می‌تونند مذهبی ایرانی باشند، یا لیبرتارین آمریکایی). واقعیت اما خیلی بزرگتر از کادر تلویزیونه. ارتفاعی که پرش بلند ازش صورت گرفته وقتی بهتر حس میشه که خود فرد رو به جبهه اعزام می‌کنند، مجروح میشه، و ولش می‌کنند. هم به صورت فردی ولش می‌کنند، هم یگانی، و هم ملی.

همونطور که اگه به کسی که فقط یک‌بار سیگار رو تست کرده بگی چه اتفاقی براش افتاد، میخنده و میگه یعنی با یک پک سرطان گرفتم؟ درباره گناه‌های کوچک هم خواهند گفت: یعنی به خاطر اینکه برام مهم نیست یه مشت خلاف تو زندان چی بشون میگذره به حیوان تنزل پیدا کردم؟ برو بابا!
انسان، متخصص آروم کردن خودشه.‌ اما طبیعت پخمه نیست.

فارغ از صحت یا عدم صحت این قصه‌ها:

۱- نظامی‌ای که برای یک جنازه، نفر از دست میده رو باید اخراج و سپس مجازات کرد. ارتش جای آدمای سانتی‌مانتال نیست‌.
۲- نیرویی که قبل از صدام شأن ایرانی رو پایین آورد، حاکم تهران بود، نه حاکم بغداد. زنده‌هایی که آزادی ازشون گرفته شده، مورد هتک حرمت بیشتری قرار گرفته‌اند تا جنازه‌ای که بی‌کفن مونده.
۳- طبیعیه کسانی که همیشه اولویت‌شون تکریم مرده‌ها بوده، درکی از جنبشی که برای نجات زندگی راه افتاده، نداشته باشند.
۴- غیرت مردسالارانه عمر بیشتری می‌کرد اگه بیشتر خرجش می‌کردند. ریخت و پاش جلوی صدام کافی نبود. باید خودشون رو جلوی آخوند خرج می‌کردند، که نکردند. بله، زن حاضره تن به مرد مسلطی بده که ازش در برابر قلدرها دفاع کنه. کاراکتر مرد مسلط وقتی فرو ریخت، که جلوی حکومت موش بود.
۵- به نفع ماست که شماره ۴ رو نفهمند.

اگه سال ۸۸ بود و همه این جنایات رخ می‌داد، این پست اینستاگرامی اینطوری میشد: مهدی زمان ژیناست، و شهید عطشان زمان خدانور. یعنی منشأ مذهب سرجاشه، حالا نسخه روزش رو داریم، چون «همه زمین‌ها کربلاست، و همه روزها، عاشورا».
اما الان دیگه تو ۸۸ نیستیم و این جامعه دیگه اونی که همه می‌شناختند نیست. الان میگه منشأ مذهب شما فیکه، چون در برابر واقعیت دوران ما، فقط یه قصه‌ست.
آخوند سیزده سال وقت داشت نذاره کار به اینجا بکشه. و خوشبختانه نفهمید، و فرصت پرید.

کاری مفیدی که ایران اینترنشنال میتونه انجام بده، و معمولا انجام نمیده رو هفت هشت نفر می‌تونستند انجام بدن. یک گرافیست، یک صداپیشه، یک تدوینگر، یک مهندس آی‌تی. یک خوره اینترنت. یک حسابدار و مدیر مالی. و سه چهارنفر نویسنده. که اگه درست انتخاب می‌شدند کیفیت محتویات تولیدی‌شون به مراتب ازینی که ازین‌ها می‌بینیم بالاتر می‌بود. قطعا این یه تیم تلویزیونی نیست، و نباید هم باشه. چون تلویزیون دیگه موضوعیت نداره. این یک تیم رسانه‌ آنلاینه. که وقتش رو با «گفتگو می‌کنیم با دکتر فلان درباره...» تلف نمی‌کنه، به اخبار و شبکه‌های اجتماعی واکنش سریع داره، و میتونه میم بسازه. اگه به هر کدوم ماهانه پنج هزار دلار پرداخت می‌شد، با زیر چهل هزار دلار در ماه می‌شد تأمینش کرد. حتی اگه یک تیم آینه هم در داخل ایران تشکیل می‌داد. یعنی کافی بود فقط چهار صد ایرانی مقیم خارج، ماهی صد دلار هزینه کنند. الان به اصطلاح فقرایی که در کالیفرنیا کوپن غذا دریافت می‌کنند، هفته‌ای صد دلار گوشت میخرند.
هیچ‌ دولت خارجی طرفدار انقلاب در ایران نیست، و هیچ دولت خارجی یک گلوله به سمت اوباش حاکم بر ایران شلیک نخواهد کرد. در سال ۲۰۱۱ که نتانیاهو به آمریکا رفت تا در کنگره سخنرانی کنه و درباره توافق هسته‌ای با ایران هشدار بده، که چون بدون هماهنگی با اوباما بود باعث عصبانیت دموکرات‌ها شد، یکی از بوقچی‌های ستون‌نویس سعودی‌ها در یکی از نشریات انگلیسی‌زبان‌شون نوشت تو خاورمیانه باید به رفتارها دقت کرد، نه به گفتارها، چون اینجا گفتار زیاد هست، و معمولا ربطی به رفتار نداره؛ آقای نتانیاهو هم صحبت زیاد می‌کنه، ولی اونی که در معرض خطر ایران هسته‌ای است اون‌ها نیستند، ماییم! و ما هم دنبال حل مسالمت‌آمیز مسئله هستیم. که زیرنویس فارسیش میشد اینکه: هارت و پورتش رو نگاه نکنید، این‌ صهیونیست‌ها دنبال ساقط کردن آخوندها نیستند، ما هم دنبالش نیستیم. پس بین ما اشتراک وجود داره.
غیر از مسائل سیاسی امنیتی، که مهمند؛ هیچوقت خاندان آل‌سعود از انقلابی که یک ایران سکولار و دموکرات ازش بیرون بیاد حمایت نخواهد کرد، که بعد بخواد رسانه‌ای هم در این زمینه براش ایجاد کنه.‌ برای ایران حالت میانه‌ای وجود نداره. یا به جهنمی غیرقابل سکونت تبدیل خواهد شد، یا باغی که تمام منطقه اطرافش رو خرابه جلوه خواهد داد.
و این‌ها قطعا اولی رو ترجیح میدن.

کانادا قصد دارد فروش خودرو را از سه سال آینده، به خودروهای برقی محدود کند!

خودشون می‌دونند تا سه سال دیگه چالش‌های برقی سازی حمل و نقل شخصی، حل نمیشن، مخصوصا در کشوری پهناور با آب و هوایی خشن و ناسازگار با باتری‌های فعلی.‌ ازینکه حس کنند دنیا رو از طریق پارلمان و مصوباتش میشه تغییر داد لذت می‌برند. خود حسش رو دوست دارند.

در رسیدن به باتری‌های بهتر، هیچکس مشتاق‌تر از شرکت‌های تولیدکننده لپ‌تاپ نیست، که محصولات گیمینگ‌شون با باتری دو ساعت بیشتر جواب نمیده؛ اما تا الان پیشرفت چندانی نداشته‌اند. وقتی موانع فیزیکی وجود داره، تصمیمات دولت و مصوبات پارلمان‌ها هیچ تأثیری در برداشته شدن موانع نداره.

اشرار در رسیدن به مراتب بالاتر شرارت، تعلل نمی‌کنند؛ اما مردم خود را به خواب زده به بهانه‌های مختلف وقت‌کشی می‌کنند. بازی با کارت کارکردها، وقت کشیه. نباید به داعش بگی آموزش کارکرد دارد، و به درد خودت هم خواهد خورد. که بعد که نرم‌تر شد، آموزش‌های دیگه‌ای که براش کارکرد نخواهد داشت رو هم اضافه کنی. اون میدونه که هدفت نرم کردنشه، پس خیلی سریع میپره به مرحله آخر و میگه «نه»، یا «عقب‌نشینی نمی‌کنیم»، یا «همینه که هست». پس تو هم باید بپری به مرحله آخر و بگی آموزش حق منه، چه کارکرد داشته باشه، چه نداشته باشه. نهایتا باید برسی به «دلم میخواد، به کسی، از جمله حکومت، مربوط نیست»، که بهترین دفاع از آزادیه. داعش فرض رو بر این گذاشته که به اونجا می‌رسی. پس هر تعللی در رسیدن به اون نقطه، وقت‌کشیه.

هنوز حتی بخشی از جامعه که خودش رو مدرن میدونه هم «دلم میخواد» رو نمیتونه هضم کنه. نه تنها این رو با هرج و مرج یکی می‌انگارند، بلکه حتی بش فکر هم نمی‌کنند. سربازی که افتاده لب مرز و تو این سرما داره فلاکت رو تا مغز استخوانش حس می‌کنه، فکرش بین خودکشی و فرار، در نوسانه. و تنها دلیلش سختیه. نمیگه دلم میخواد فرار کنم. یا دلم نمیخواد برم سربازی اجباری. که معنیش اینه که اگه هوا خوب بود، و رفتار مافوق خوب بود، و وظایف سبک بودند، دیگه دلیلی نداشت دلش نخواد!
تنها دلیل پابرجایی این وضعیت که با وجود مخالفت‌های زیاد، مردم آمریکا اسلحه دارند، و زیاد هم دارند، اون دسته از مردم مسلح بوده که می‌گفتند دل‌مون میخواد سلاح داشته باشیم، نه اونایی که می‌گفتند سلاح یه جاهایی به درد میخوره!
در همه‌چیز، تا جایی که به حق حیات و حق مالکیت دیگران خدشه‌ای وارد نمی‌کنه، باید دلت بخواد. دلیلت رو باید برای خودت نگه داری، و توضیحی که به دیگران و حکومت میدی باید درباره دلبخواهی بودن باشه. نه فقط درباره چیزهایی که مخالف دارند، بلکه حتی درباره چیزهایی که مورد تأیید دیگرانه. وقتی پرسیدند چرا به کسی که کنار خیابون افتاده بود و نفس نفس میزد کمک کردی، نباید بگی وظیفه شهروندی و انسانیم بود و بلا بلا بلا. باید بگی دلم خواست. چرا این کتاب رو ترجمه کردی؟ چون دلم خواست. چرا زیر فلان بیانیه رو امضاء کردی؟ چون دلم خواست. چرا ازدواج نمی‌کنی؟ چون دلم میخواد. چرا مهاجرت می‌کنی؟ چون دلم میخواد. چرا مهاجرت نمی‌کنی؟ چون دلم میخواد. چرا کانال فلانی رو میخونی؟ چون دلم خواست.

عکاس‌ها می‌گفتند از یه سنی به بعد، تویی که به همه پرنده‌ها می‌گفتی گنجشک، وقتی صدای متفاوت پرنده‌ای رو شنیدی، دنبالش می‌گردی. از یه سنی به بعد به جای اینکه هلی‌کوپترها رو تو آسمون دنبال کنی، دقت می‌کنی پرنده‌ای که بعد از ساعت‌ها مطالعه اینترنتی حالا دیگه میدونی اسم لاتینش چیه، روی کدوم شاخه نشست. از یه سنی به بعد دوست داری ازشون عکس بگیری.
تا عکس این رو دیدم توی دلم گفتم وای.. وقت من هم رسید.

خواب دیدم دارم جواب یک نادان رو میدم که خیلی وقته میشناسمش، اما مدت زیادیه که باش بحث نمی‌کنم. تا پنج مرحله گفتم-گفت پیش رفت، و مشخص شد که بی‌فایده‌ست. پنج مرحله خیلیه برای کسی که در خوابه، و برای موضوعی که قبلا بحث نشده، و با جملاتی که قبلا بیان نشده. که یعنی از دیتای حافظه استفاده کرد، اما بقیه‌ش رو خودش ساخت‌. که یعنی مغزم خودش رو به سطح «استدلال خودکار» رسوند، تا فقط بم تذکر بده «یادت نره به بایکوت این نادان ادامه بدی».
کرک و پر نماند.

سپس مأمور میفرستیم به فروشگاه‌ها که همراه با چند عکاس و فیلمبردار از جدیت دولت در برخورد با سوء استفاده کنندگان گزارش تهیه کنند؛ و مردم خیالشان راحت باشد که غیر از خود دولت، کسی اجازه نخواهد داشت قدرت خریدشان را کاهش دهد.

این سریال حتی از مختار هم بیشتر پخش شده.