‍ ‍ ‍ ‍ ‍

📚کتــــــــــــــاب و کتــــــابخوانے

♦️همه چیز چون بسیار شود خوار و ارزان شود، مگر علم و دانـش که هرچه بیشـتر شود عزیزتر باشد.

📙@SciBookReader

📚به گروه کتابخوانی علمی بپیوندید:

https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

📚#دوپامین_مولکلولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#فصل_نخست
#عشق
ویژگی ِ چیزهایی که در محیط فراشخصی وجود دارند این است که برای رسیدن به آنها باید تلاش و وقت صرف کرد و در بسیاری از موارد برنامه ریزی کرد. برخلاف این حالت، چیزهایی که در محیط پیراشخصی وجود دارند هم اکنون و در اینجا قابل حصول هستند. یعنی دسترسی به آنها به طور آنی امکان پذیر است. مثلا ما قادر به چشیدن، در دست نگهداشتن و فشردن اشیاء هستیم. می توانیم شادی غم و شعف را حس کنیم.
از این نکته به واقعیتی روشنگر در عرصه شیمی سیستم عصبی می رسیم: مغز در قلمرو پیرا شخصی به گونه ای و در قلمرو فراشخصی به گونه دیگری عمل می کند. اگر بخواهیم ذهن انسان را بازسازی کنیم باید مغزی بسازیم که بتواند بین اشیاء چنین تمایزی قایل شود. یعنی سیستمی برای چیزهایی که داریم و سیستمی برای چیزهایی که نداریم داشته باشد. برای انسانهای نخستین «داشتن یا نداشتن» می توانست به معنی مرگ و زندگی باشد.
از دید تکاملی غذای در دسترس با غذایی دور از دسترس کاملا متفاوت است. این مطلب در مورد آب، سرپناه و ابزارها نیز صدق می کند. تفاوت مذکور به حدی بنیادی است که در مغز راه های عصبی و شیمیایی جداگانه ای برای اداره فضاهای پیرا شخصی و فراشخصی به وجود آمده است. وقتی به پایین نگاه می کنید دارید فضای پیراشخصی را می بینید. مغز برای اشیایی که در این فضا وجود دارند مجموعه ای از مواد شیمیایی را به کار می گیرد که با تجربه اینجا و اکنون در ارتباط هستند. اما در مغز به هنگام توجه به فضای فراشخصی فقط یک ماده است که نسبت به سایر مواد نقش اصلی را ایفا می کند، ماده ای که با پیش بینی و احتمال مربوط است: دوپامین. چیزهای دور از دسترس را نمی توان به کار برد یا مصرف کرد. فقط می توان آرزوی رسیدن به آنها را در دل پروراند. دوپامین وظیفه روشن و مشخصی دارد: افزایش دادن منابع در درسترس بشر در آینده و جستجوی چیزهای بهتر. .
همه موارد و مسایل زندگی به همین روش قابل تقسیم بندی هستند: ما برای چیزهایی که در پی رسیدن به آنها هستیم یک سامانه و برای چیزهایی که مالک آنها هستیم سامانه دیگری داریم. آرزوی تملک یک خانه به ما امکان می دهد سخت کار کنیم تا بتوانیم آن را بخریم. برای رسیدن به این هدف در مقایسه با حالتی که صاحبخانه هستیم و از مزایای آن برخورداریم، مدارهای متفاوتی در مغز به کار گرفته می شوند. پیش بینی افزایش حقوق در آینده، مسیرهای دوپامینی مربوط به آینده را فعال می کند، و آن احساس بسیار متفاوتی از دریافت حقوق ِبیشتر برای بار دوم یا سوم مسئله ای مربوط به «اینجا و اکنون» است در فرد ایجاد می کند. در جستجوی عشق بودن نیاز به مهارت های متفاوتی با تلاش برای حفظ و تداوم عشق دارد. عشق باید از مسئله ای پیراشخصی به مسئله ای فراشخصی تبدیل شود و از مرحله جستجو و تعقیب به مرحله تملک برسد و از حالت قابل پیش بینی به چیزی تبدیل شود که دوست داشته باشیم از آن حفاظت کنیم. اینها نیاز به مهارت های مختلفی دارند و به همین دلیل است که با گذشت زمان ماهیت عشق تغییر می کند و با خاتمه یافتن هیجان دوپامین رابطه عاطفی و سودایی کمرنگ تر می شود.

📖#دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن
📩ارسال از #H.N.L

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

ایمان حالتی ذهنی است که درفقدان کامل شواهد تایید کننده، مردم رابه باور چیزی_ هرچه که باشد_ می رساند.
اگر شواهد تایید کننده‌ی خوبی وجود می‌داشت دیگر نیازی به ایمان نبود،چراکه خود شواهد به هرحال باعث باور ما به آن می شد.به خاطر همین هست که این گفته طوطی‌وار که " خود تکامل، نوعی ایمان است" آن قدر احمقانه است.
باور مردم به تکامل به این خاطر نیست که دلشان خواسته آن را باور داشته باشند، بلکه به خاطر شواهد بسیاری است که دردسترسشان قرار گرفته است.

📖#ژن_خودخواه
✍️ریچارد داوکینز
ترجمه: دکتر جلال سلطانی، انتشارات مازیار
صفحه 423
📩ارسال: #آرام_بانو

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

🐜 مورچه‌ها، در کنار قارچ‌های اهلی شده، برای خود جانوران اهلی هم دارند. شته‌ها ـ که حشراتی سبز رنگ و شبیه به هم‌اند - تخصص زیادی در مکش شیره‌ی گیاهان یافته‌اند. آنها با مهارت زیادی شیره‌ی گیاه را می‌مکند، اما با همان مهارت قادر به هضم آن نیستند. نتیجه‌اش آن می‌شود که مایعی را دفع می‌کنند که تنها بخشی از مواد غذایی‌اش جذب شده است. این قطرات سرشار از مواد قندی که «عسلک» نام دارند با سرعت زیادی از بدن حشره خارج می شوند، که در برخی شته‌ها بیش از وزن بدن خود او در هر ساعت است. عسلک معمولا بر روی زمین می‌ریزد - که ممکن است همان غذای آسمانی «مائده» باشد که در کتاب عهد قدیم (تورات) نامش آمده است اما برخی از مورچه‌ها به محض خارج شدن عسلک از بدن شته آن را می‌گیرند. این مورچه‌ها با مالش دادن انتهای بدن شته‌ها، توسط شاخک‌ها و پاهای خود، آنها را می‌دوشند». شته‌ها هم به این کار جواب می دهند، و در برخی موارد ظاهراً قطرات عسلک را آنقدر نگه می‌دارند تا مورچه‌ای آنها را مالش دهد، و حتی اگر مورچه‌ای نباشد که بگیردش آن را (به درون) پس می‌کشند. برخی این پیشنهاد را مطرح کرده‌اند که بعضی شته‌ها پشت‌شان طوری تغییر کرده که شبیه به ظاهر مورچه به نظر رسیده و احساس شود، تا مورچه‌ها را بهتر جذب کنند. آنچه که شته‌ها از این رابطه به دست می‌آورند ظاهراً محافظت در برابر دشمنان طبیعی‌شان است. آنها، مثل گاوهای شیرده خود ما، زندگی تحت حمایتی را می‌گذرانند، و آن گونه‌هایی از شته‌ها که بیشتر اهلیِ مورچه‌ها شده‌اند مکانیسم‌های دفاعی معمول خود را از دست داده‌اند. در برخی موارد مورچه‌ها تخم‌های شته‌ها را به لانه‌های زیرزمینی خود برده، از آنها مراقبت می کنند، شته‌های نوزاد را تغذیه می‌کنند، و سرانجام وقتی آنها بزرگ شدند با ملاطفت آن‌ها را به زمین‌های چرای تحت حفاظت خود می‌برند.

📖#ژن_خودخواه
✍ریچارد داوکینز
ترجمه: دکتر جلال سلطانی، انتشارات مازیار
فصل دهم

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

#برشی_از_فصل_اول
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ

@SciBookReader

💑در بیشتر زوج ها وقتی عشق دوپامینی به عشق صمیمانه تبدیل میشود تعداد دفعات رابطه جنسی کاهش می یابد و این طبیعی است، چون ترشح اکسی توسین و وازوپرسین ترشح تستوسترون را سرکوب می کنند.

👩‍❤️‍👩 تستوسترون نیز رهاسازی اکسی توسین و وازوپرسین را سرکوب میکند ،لذا معلوم میشود که چرا مردانی که سطح تستوسترون خون آن ها بالاتر است تمایل کمتری به ازدواج دارند، به همین ترتیب در بدن مردان مجرد نیز تستوسترون بیشتری نسبت به مردان متاهل وجود دارد.همچنین اگر ازدواج مردی دچار تزلزل شود وازوپرسین خون او افت میکند و تستوسترون خون او بالا می رود.

آیا انسانها اصولاً به رابطه دراز مدت نیاز دارند⁉️
👨‍❤️‍👨شواهدی زیادی وجود دارد که میگوید پاسخ مثبت است ، باوجودی که داشتن شریک های متعدد از دیدگاه سطحی ممکن است جذاب باشد، اما بیشتر افراد سرانجام ترجیح میدهند فقط با یک نفر رابطه داشته باشند.

💏در یکی از مطالعات سازمان ملل معلوم شد که بیش از ۹۰ درصد زنان و مردان تا سن ۴۹ سالگی ازدواج میکنند هرچند انسان ها می توانند بدون عشق صمیمانه نیز زندگی کنند ، اما به هرحال بخش عمده ای از عمر خود را صرف رسیدن به عشق صمیمانه و حراست از آن می کنند .

👩‍❤️‍💋‍👩درک مسائل «اینجا و اکنون» به انسان امکان نیل به این هدف را میدهد با واسطه این درک می توانیم رضایت را درچیزهایی که داریم و در برابر ما هستند جستجو کنیم و نسبت به نداهایی که ما را بسوی نیازهای دیگر فرا می خوانند بی اعتنا بمانیم.
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#برشی_از_فصل_اول
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ

@LiberalScientists

📝 به همین ترتیب، وقتی می‌گوییم که امروزه تمام زیست‌شناسان نظریه‌ی داروین را قبول دارند منظورمان آن نیست که هر زیست شناسی نسخه‌ای کاملا یکسان از نوشته‌های چارلز داروین را در ذهن‌اش حک کرده است. بلکه هر کسی به شیوه‌ی خودش تفسیری از نظریات داروین در ذهن دارد. او این تفاسیر را، احتمالا ، نه از نوشته‌های خود داروین، بلکه از نویسندگان متأخرتر فرا گرفته است. بیشتر جرئیات آن چیزهایی که داروین گفته غلط است. اگر داروین این کتاب را می‌خواند به ندرت می‌توانست نظریات خودش را در آن بیاید، هرچند من دلم می‌خواست که از شیوه‌ی بيان من خوش‌اش بیاید. اما، علی‌رغم همه‌ی اینها، در سر هر کسی که نظریه‌ی داروین را می‌فهمد، رایحه‌ای از داروینیسم، وجود دارد. اگر چنین نبود که هر گونه سخنی از دو نفر که توافق دارند، تقریباً بی‌مورد می‌نمود. یک «مم - ایده را می‌توان به صورت یک هستی تعریف کرد که قادر به انتقال از مغز کسی به مغز کسی دیگر است از این رو، مم نظریه‌ی داروین آن بنیاد اساسی این ایده است که در همه‌ی مغزهایی که این نظریه را می‌فهمند وجود دارد. لذا، تفاوت در شیوه‌ی بیان این نظریه توسط دیگران، جزئی از مم نیست. اگر بتوان نظریه‌ی داروین را به بخش‌هایی تقسیم کرد به نحوی که برخی‌ها بخش A را قبول داشته، اما بخش B را قبول نداشته باشند و برخی دیگر بخش B را قبول داشته، اما بخش A را قبول نداشته باشند، آنگاه A و B را می توان مم‌هایی جدا از هم در نظر گرفت. اما اگر تقریباً هر کسی که A را قبول دارد B را هم قبول داشته باشد - به زبان ژنتیکی اگر مم‌ها «پیوستگی» داشته باشند - راحت‌تر آن است که هردو را یک مم بدانیم.

📖#ژن_خودخواه
✍ریچارد داوکینز
ترجمه: دکتر جلال سلطانی، انتشارات مازیار
فصل یازدهم

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

چگونه زنده بمانیم⁉️
@LiberalScientists
📖خواستن یا آرزو از یک بخش قدیمی تکاملی مغز که در عمق جمجمه قرار دارد ناشی می‌شود، که ناحیه تگمنتال قدامی نامیده میشود. این بخش سرشار از دوپامین بوده و دراصل یکی از دو ناحیه اصلی ترشح کننده دوپامین مغز است.
سلول های این بخش مثل بیشتر سلول های مغزی دارای رشته های بلندی هستند که با عبور از مسیری پرپیچ و خم در مغز به هسته آکومبنس می رسند. وقتی این سلولهای دارای رشته های بلند فعال شوند دوپامین ترشح می‌کنند و آن را به هسته آکومبنس انتقال می‌دهند تا مایه تولید حس برانگیختگی شود نام علمی این مدار مسیر مزولیمبیک است ، اما به منظور رعایت سادگی می توان آن را مدار آرزوی دوپامین نامید.

📚هدف این مدار دوپامینی تقویت رفتارهایی است که منجر به افزایش شانس بقا و تولید مثل میشوند یا به زبان ساده تر در پیدا کردن جفت و غذا و غلبه بر رقیبان به موجود زنده کمک می کنند . مدار آرزو وقتی یک بشقاب پر از دونات را روی میز می بینیم فعال میشود. ربطی هم به این ندارد که در آن لحظه گرسنه باشیم یا نه.
فقط صرف حضور چیزی که از دیدگاه تکاملی برای حفظ بقا اهمیت داشته باشد می تواند آن را فعال کند.

📚یعنی بمحض آنکه چنین چیزی دیده شد اعم از اینکه فرد گرسنه باشد یا نه، مدار آرزو روشن می شود، این ماهیت دوپامین است که همیشه می خواهد مقدار بیشتری از هرچیز را به دست آورد و همواره به سوی آینده می نگرد. گرسنگی مسئله «اینجا و اکنون» است، اما دوپامین می گوید؛ «حتی اگر گرسنه هم نیستی برو جلو ، یک دونات بردار و بخور ، آنطوری شانس بیشتری برای زنده ماندن داری از کجا میدانی دوباره چه وقتی می توانی لقمه غذایی به چنگ بیاوری؟» این توجیه برای نیاکان باستانی ما که بخش عمده زندگی خود را در گرسنگی به سر می بردند قابل قبول بود.

📖برای یک ارگانیسم زیستی مهم ترین هدف زنده ماندن است، لذا سیستم دوپامین پیوسته در فکر زنده نگهداشتن ماست. این سیستم موجود زنده را به جستجوی غذا، سرپناه، جفت و سایر منابعی وادار می کند که امکان تکثیر و توالد به او می دهند . وقتی این سیستم چیزی که ارزش بالقوه دارد پیدا میکند به موجود زنده پیام می دهد حواست را جمع کن ، بیدار باش این خیلی اهمیت دارد .این پیام اغلب با حس آرزو و محتوای هیجانی همراه است خواستن ناشی از فعال شدن این سیستم انتخاب فرد نیست ، بلکه واکنش او دربرابر مسائلی است که با آنها روبرو است.

#برشی_از_فصل_دوم
#داروها
#دوپامین
#مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#دنیل_ز_لیبرمن
#مایکل_ای_لانگ
@LiberalScientists

☑️ شیوه‌ی راهبرد پایدار تکاملی را با سیستم «دوره‌ای» که در دو تورنمنت اکسلرود پیاده شد مقایسه کنید. سیستم دوره‌ای شبیه به لیگ فوتبال است. به این صورت که هر راهبردی به دفعات مساوی در برابر تمام راهبردهای دیگر قرار گرفت. امتیاز نهایی هر راهبرد جمع امتیازاتی بود که در برابر دیگر راهبردها کسب کرده بود. بنابراین برای موفق بودن در یک تورنمنت دوره‌ای، هر راهبرد باید بتواند در برابر تمام دیگر راهبردهای ارائه شده رقیب خوبی باشد. اکسلرود به راهبردی که در برابر انواع مختلف راهبردهای دیگر خوب عمل می‌کند صفت «قوی» را داد. نتایج نشان میداد که «این به آن در» یک راهبرد «قوی» است. اما دیگر راهبردهایی که ممکن بود توسط مردم ارائه شده باشند معلوم نبود که چیستند. این همان نکته‌ای بود که پیش‌تر ما را نگران کرد در نخستین تورنمنت اکسترود بر حسب شانس نیمی از راهبردهای ارائه شده «خوب» بودند. در چنین جوّی «این به آن در» پیروز شد، و اگر «این به آن دو در» ارائه می‌شد آن بود که می‌برد. اما فرض کنید که تقریباً تمام راهبردهای ارائه شده «بد» می‌بودند. چنین چیزی می‌توانست به راحتی رخ دهد. اما خب، از ۱۴ راهبرد ارائه شده ۶ راهبرد «بد» بودند. اگر ۱۳ راهبرد «بد» می‌بودند «این به آن در» برنده نمی‌شد. چرا که «جوّ» برایش مناسب نمی‌بود. بنابراین، نه تنها پول برده شده، بلکه ترتیب رتبه‌بندی موفقیت در بین راهبردها بستگی به آن دارد که چه راهبردهای دیگری ارائه شده باشند. به دیگر سخن، بستگی به چیزی به همان خودسرانه‌گی هوس‌های آدمی دارد، چگونه می‌توانیم این خودسرانه‌گی را کاهش دهیم؟ با «تفکر در قالب راهبردهای پایدار تکاملی».

📖#ژن_خودخواه
✍ریچارد داوکینز
ترجمه: دکتر جلال سلطانی، انتشارات مازیار
فصل دوازدهم

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

📝 وقتی تصمیم به خرید چیزی داریم و به آینده ای فکر می کنیم که در آن خرید مطلوب انجام شده، سیستم دوپامینی مغز ما که معطوف به آینده است فعال می شود. اما وقتی تملک انجام شد، شیء مطلوب از فضای فراشخصی به فضای پیراشخصی و از آینده که قلمرو سلطه سیستم دوپامین است به مرحله حال و وصال که قلمرو سلطه سیستم «اینجا و اکنون» است می رسد. پشیمانی خریدار ناشی از این است که سیستم «اینجا و اکنون» قادر به جبران افت برانگیختگی وابسته به کاهش ترشح دوپامین نیست. اگر خرید عاقلانه ای انجام داده باشیم احتمال دارد که سیستم اینجا و اکنون تقویت شود و افت هیجان وابسته به کاهش ترشح دوپامین را جبران کند.
راه دیگر اجتناب از پشیمانی پس از خرید آن است که چیزی بخریم که خود مایه تحریک ترشح دوپامین باشد، مثلا کامپیوتر جدیدی که باعث افزایش بهره وری شود یا لباسی که با پوشیدن آن موقع رفتن به خیابان جذاب تر شویم.

#دوپامین_مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز

📖#دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن
📩ارسال از #علیرضا

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ

#دوپامین_مولکولی_با_خواص_شگفت_انگیز
#فصل_2
#داروها

مغز افراد نوجوان فاقد تکامل کافی بوده وشبیه مغز بزرگسالی است که دچار آسیب مغزی شده باشند.
بزرگترین تفاوت مغز افراد نوجوان با بزرگسال مربوط به لُب‌های پیشانی است که کامل شدن آن‌ها تا بیست سالگی به طول می‌انجامد.
این یکی از نقاط ضعف مغز افراد نوجوان است، چرا که وجود همین لب‌های پیشانی تکامل یافته است که به بزرگسالان امکان قضاوت صحیح را می‌دهد.
این لب‌ها به هنگام انجام کارهایی که شاید پیامدهای خوبی نداشته باشند به ما هشدار می‌دهند و مثل ترمز عمل می‌کنند.
در افراد نوجوان که لب‌های پیشانی هنوز درست کار نمی‌کنند، فرد حتی در صورت داشتن آگاهی کافی دست به انجام رفتارهای تکانه‌ای و خطرناک می‌زند و تصمیم‌های غلط می‌گیرد.

📖#دوپامین
✍دنیل ز لیبرمن

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.iss.one/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ