کتاب باغ‌های خیال (هفت قرن مینیاتور ایران): این کتاب اثری پژوهشی و تصویری درباره‌ی تاریخ و زیبایی‌شناسی مینیاتور ایرانی است، نویسندگان در این کتاب سِیرِ تحول نگارگری ایران را از سده‌های نخستین ظهور آن تا دورانِ قاجار بررسی می‌کنند.

نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز: پژوهش ارزشمند رویین پاکباز درباره نگارگری های ایران.

مینیاتور ایرانی (رنگ های نور:آینه و باغ): این کتاب درباره ماهیت فلسفی مینیاتور و پیوندش با شیوه نگرش ایرانی ها و باور هاشون صحبت می‌کنه.

شاید فکر کنی کتاب فقط مجموعه‌ای از کلمه‌هاست؛ چند صفحه که می‌خونی، داستان تموم می‌شه و بعد می‌ری سراغ زندگی واقعی. اما واقعیت اینه که بعضی کتاب‌ها درست از جایی شروع می‌شن که به آخرین صفحه‌شون می‌رسی.

وقتی یک کتاب خوب می‌خونی، فقط اطلاعات دریافت نمی‌کنی؛ ذهنت مجبور می‌شه با ایده‌ها، احساسات و دیدگاه‌هایی روبه‌رو بشه که شاید هیچ‌وقت در زندگی روزمره با آن‌ها مواجه نمی‌شدی.
ممکنه وارد ذهن آدمی بشی که کاملاً با تو فرق داره.
دنیای یک انسان دیگر رو ببینی.
با ترس‌هایش روبه‌رو بشی.
تصمیم‌هایش رو قضاوت کنی و بعد، کم‌کم بفهمی چرا آن تصمیم را گرفته.
همین تجربه می‌تونه نگاهت به آدم‌های واقعی رو هم تغییر بده.
شاید بعد از خواندن یک داستان، کمتر درباره‌ی آدم‌ها سریع قضاوت کنی؛ چون فهمیده‌ای هر انسانی داستانی دارد که تمامش را نمی‌بینی.
اما تغییر کتاب‌ها همیشه این‌قدر واضح نیست.
گاهی یک جمله ساده، سال‌ها بعد در ذهنت برمی‌گرده.
وقتی شکست می‌خوری، یادت میاد.
وقتی باید تصمیم سختی بگیری، دوباره بهش فکر می‌کنی.
یا وقتی در شرایطی قرار می‌گیری که قبلاً درباره‌اش فقط خوانده بودی، ناگهان متوجه می‌شی آن کتاب بخشی از نگاهت به دنیا شده.

و این شاید عجیب‌ترین قدرت کتاب‌ها باشه:
آن‌ها همیشه به تو نمی‌گویند چه کاری انجام بدهی؛
گاهی فقط طرز دیدنت را تغییر می‌دهند.
برای همین تعداد کتاب‌هایی که خوانده‌ای، همیشه مهم‌ترین چیز نیست.
ممکنه کسی در یک سال ۵۰ کتاب بخونه و هیچ‌کدوم واقعاً در زندگی‌اش باقی نمونن.
و شخص دیگری فقط ۵ کتاب بخونه، اما هرکدام چیزی در شخصیتش جابه‌جا کنن.
کتاب خوب قرار نیست فقط قفسه‌ات رو پر کنه.
قرار است ذهنت را کمی بزرگ‌تر کند.
قرار است بعد از تمام شدنش، یک سؤال جدید در سرت ایجاد کند.
قرار است کاری کند که همان خیابان، همان آدم‌ها و همان زندگی معمولی را، کمی متفاوت‌تر ببینی.
پس اگر کتابی خواندی و بعد از بستن آن احساس کردی چیزی درونت تغییر کرده، تعجب نکن.
شاید کتاب تمام شده باشد؛
اما تأثیرش تازه شروع شده.

اگر چنل رو دوست دارید، لطفا مارو به دوستان خود معرفی کنید. 💕

❕این پیام و پیام های لینک شده به مرور آپدیت می‌شوند.

چرا حکومت های مستبد ، دشمن تراشی میکنند؟

مردم اقیانوسیه هر روز دو دقیقه روبه روی صفحه ای می نشستند و به مردی به نام امانوئل گلدشتاین ، دشمن شماره یک حزب ، خشم و نفرت نشان می دادند ، مهم نبود گلدشتاین واقعا کجا بود ، چه می کرد ، یا اصلا وجود داشت یا نه ، مهم این بود که دشمن وجود داشته باشد ..

اورول در ۱۹۸۴ چیزی را به شکل افراطی به تصویر کشید که تاریخ ملل بارها شکل های مختلف آن را دیده است .

حکومت برای متحد نگه داشتن مردم، به یک دشمن مشترک احتیاج دارد!

-از همان روزهای نخست ، یک «آنها» ساخته می شود !

-آنها که می خواهند کشور را نابود کنند

-آنها که نمی گذارند کشور پیشرفت کند

-آنها که در داخل نفوذ کرده اند.

-آنها که منتظر سقوط حکومت هستند.

و بعد اتفاقات جالب تری می افتد . برای هر مشکلی که پیش می آید، یک جواب آماده وجود دارد :

- اقتصاد خراب است، دشمن

- اعتراض شده، دشمن

-کمبود وجود دارد، دشمن

مردم کم کم یاد می گیرند که به جای پرسیدن «مشکل از کجاست»، بپرسند: این دشمن کیست ؟ اتحاد دقیقا از همین جا شکل می گیرد ، وقتی مدام به مردم گفته شود خطری بزرگ پشت مرزها، پشت رسانه ها، پشت دانشگاه ها، یا حتی در میان خود مردم وجود دارد، اختلاف داخلی تبدیل میشود به چیزی که میتواند به دشمن کمک کند .

در چنین شرایطی، حکومت دیگر فقط نمی گوید ، با من موافق باشید ...بلکه می گوید:

«اگر با من نیستید، دارید به دشمن کمک می کنید.»

البته دشمن همیشه خیالی نیست ، کشورها واقعا جنگ می کنند، تهدیدهای خارجی واقعا وجود دارند، و حکومت ها واقعا ممکن است با دشمنان خارجی روبه رو باشند، مسئله از جایی شروع می شود که دشمن از یک تهدید موقت، تبدیل به موجودی دائمی شود که حکومت بدون آن نمی تواند خودش را تعریف کند.

آنها آدم ها را پشت یک پرچم جمع می کند و به آنها می گوید اختلافات را کنار بگذارید ، الان وقت سوال پرسیدن نیست ، الان وقت ایستادن پشت جبهه خودی است ، الان بحث بحث وطن است !

گاهی برای ساختن یک «ما»، فقط کافی است یک «آنها» بسازی ، و هرچه «آنها» خطرناک تر باشند، «ما» متحد تر می شویم ... شاید برای همین، یکی از مهم ترین سوال ها درباره هر حکومت این نباشد که دشمنش کیست ، بلکه این باشد اگر یک روز این دشمن دیگر وجود نداشته باشد، حکومت با چه چیزی مردم را متحد خواهد کرد؟

درنهایت ،

مرگ بر آمریکا

مرگ بر اسرائیل

@ReferenceLibrary