۲۱ جولای؛ تولد رابین ویلیامز

بعضی آدم‌ها فقط بازیگر نیستند... آن‌ها به داستان‌ها جان می‌دهند.

از جومانجی گرفته تا مرد دویست‌ساله و آن سوی رؤیاها.

از ماندگارترین آثار رابین ویلیامز می‌توان به Dead Poets Society و Good Will Hunting اشاره کرد؛ فیلم‌هایی که با ارجاع به شاعرانی چون والت ویتمن و نویسندگانی مانند ویلیام شکسپیر، بسیاری از مخاطبان را به دنیای ادبیات علاقه‌مند کردند.

خیلی از ما قبل از اینکه این کتاب‌ها را بخوانیم، اول با چهره‌ی او عاشق داستان‌هایشان شدیم.

اما زندگی همیشه شبیه فیلم‌ها پایان خوش ندارد...

در سال ۲۰۱۴، جهان یکی از مهربان‌ترین لبخندهایش را از دست داد. بعدها مشخص شد رابین ویلیامز با بیماری سختی دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ مبارزه‌ای که سال‌ها از چشم دیگران پنهان مانده بود.

شاید بزرگ‌ترین درسی که از او می‌شود گرفت این باشد:

آدم‌ها را فقط با لبخندشان قضاوت نکنیم. گاهی شادترین چهره‌ها، سنگین‌ترین بارها را به دوش می‌کشند.

امروز، در سالروز تولدش، بیشتر از هر چیز یاد مردی را گرامی می‌داریم که میلیون‌ها نفر را خنداند، گریاند و باعث شد خیلی‌ها دوباره به سراغ کتاب‌ها بروند.

@ReferenceLibrary

سیاسی ترین و تاثیر گذارترین نهاد در دولت های کمونیستی و توتالیتر ، رسانه ملی و دستگاه تبلیغاتی حکومته ، اگر از حلقه خودشون نباشی ، حتی در یک نهاد محلی هم فرصتی برای سخن گفتن به تو نمیدن ، فرقی نمیکنه عادل فردوسی پور باشی یا جواد خیابانی یا هر شخص دیگری ، تا وقتی از همون ساختار تغذیه میکنی ، انتظار بی طرفی چندان واقع بینانه نیست ، مخالف واقعی معمولا یا در زندانه ، یا زیر خاک ، یا تو خونه خودش در سکوت زندگی میکنه .

در هر صورت تعصب حافظه رو ضعیف میکنه وگرنه اگر پیام عادل فردوسی‌پور ، برای کشته شدن قاسم سلیمانی در (۱۷ دی ۱۳۹۸) رو باید به یاد بیاریم ، متوجه موضوع خواهیم شد :

چو ایران نباشد تن من مباد ، کرمان میزبان مردی است که رفتنش ایران عزیز را به سوگ نشاند ، همشهری به خانه خوش آمدی

آرام باش، آرام..حالا غزلی بخوان، غزلی بخوان برایم. دلم برای صدایت تنگ شده است. چه دراز زمانی است که تو را ندیده‌ام و صدایت را نشنیده‌ام..

سلوک، محمود دولت آبادی

برای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن

@ReferenceLibrary

چرا آدم‌ها معمولاً فکر می‌کنند دیگران بیشتر از آنچه واقعاً هست، به آن‌ها توجه می‌کنند؟

بیشتر ما تصور می‌کنیم اشتباهات یا ظاهرمان خیلی بیشتر از واقعیت دیده می‌شود.
روان‌شناسان این پدیده را «اثر نورافکن» (Spotlight Effect) می‌نامند؛ زیرا هرکدام از ما خودمان را مرکز توجه تصور می‌کنیم.

منابع: Gilovich, Medvec & Savitsky (2000), Journal of Personality and Social Psychology.


@ReferenceLibrary

آیا کتاب خوندن برای شما هم سخت تره شده؟

هزینه ای بله خیلی اما علاقه ای خیر

اقا جدای هزینه، اصلا انگار چند وقته دیگه نمیشه.
نه تمرکز کافی هست، نه ‌وقت کافی، نه حس کافی 😭

واقعیت دیگه تقریبا هر چی کتابخون می‌بینم یکی از این دو حالت:
•درس میخونه (کنکور، رشته و...)
•برای مهاجرت میخونه

یعنی مثلا یکی بشینه یه کتاب همینطوری به عنوان تفریح بخونه خیلی کم شده 😭

وقتی شرایط یجوری شده که باید برای بقا تلاش کنی طبیعیه

اره واقعا، الان احتمالا اکثر ایران دارن اخبار جنگ رو میخونن بفهمن فردا قراره چجوری از این بدبختی رد شن.

انقد هم این دوپامین دستکاری میشه، حوصله برای خوندن چند صفحه کتاب نمی‌مونه.

دیگه وضعیت جوری شده یه سریا فیلم سینمایی هم حوصلشون نمیکشه ببینن، چه برسه کتاب.

وای دقیقااااا.‌..کلا تمرکز کردن سخت شده انگار!
به شخصه قبلا کتاب می‌خوندم،وسطش داشتم به ۳/۴ تا سناریو و چیزای دیگه هم فکر میکردم، ولی الان دو خط میخونم،یادم میره اصن چی خوندم 🫪😂💔
اصلا این نسخه ی فعلیمو دوست ندارم😭

خیلی ها هم مثل من یه صفحه میخونن، بعد میفهمن هیچی نفهمیدن.
باز از اول باید بخونیم.

انقد تکرار میکنیم اون پاراگراف رو، اینطوری میشیم.

سعی میکنم سرچ کنم، ببینم راهکاری میشه پیدا کرد برای حل این مشکل، باهاتون شیر میکنم 🍓

یادش بخیر
یه زمانی شبی ۲۰۰ صفحه رمان میخوندم
از دی به بعد
دیگه ادم سابق نشدم
هرچقدر تلاش کردم نشد
سازم ، کتاب هام

فقط نگاهشون میکنم و برای نسخه قبلی خودم غصه میخورم

با روح و روان ما چیکار کردن 😔