مخصوص استفاده دوستانی که امکان برخورداری از کتاب چاپی را ندارند

آخرین انار دنیا
نوشته : بختیار علی
ترجمه : مریوان حلبچه ای
شاید برترین ترجمه کتاب باشه

📄 بازگشت انقلاب
اورول، فوکویاما، ژیژک
✍ بختیار علی
🔃 منصور تیفوری
12 صفحه
ketabToPdf
💢 مقاله ایی در تحلیل تاثیر شبکه های مجازی در تحولات سیاسی خاورمیانه و شمال افریقا

‏دکتر اباذر حبیبی نیا پزشک ایرانی مقیم کانادا
ketabToPdf
آشنایی با سیستم دفاعی بدن انسان و
راه های تقویت سیستم ایمنی بدن
و جلوگیری از ویروس کرونا
بسیار جالب و مهم و آموزنده است
ارسال این ویدئو برای همه عزیزان فراموش نشود

سرمایه(کاپیتال) - جلد سوم
کارل مارکس
ترجمه حسن مرتضوی

کتابچه_مواد_گندزدا
ketabToPdf

سرمایه(کاپیتال) - جلد دوم
کارل مارکس
ترجمه حسن مرتضوی

سرمایه(کاپیتال)- جلد اول
کارل مارکس
ترجمه حسن مرتضوی

درباره تکامل مادی تاریخ
مارکس و انگلس

نقد برنامه گوتا
مارکس

پنج مقاله از مارکس و انگلس درباره ایران

درباره مسئله بازرگانی آزاد
مارکس

بی اعتنایی به سیاست
مارکس

ارنست همینگوی در این کتاب (پیرمرد و دریا ) به حوزهٔ زندگی پیرمردی چنگ می‌اندازد که روزی قلمرو بزرگ دریا در حیطه اقتدارش بود و عروسکان خوش خرام دریا بیوه‌هایی بوده‌اند درمانده در تار و پود تورش و اینک زندگی او به پایان خود می‌رسد، در آرزوی بزرگترین صیدش دل به دریای بزرگ می‌سپارد و بزرگترین صیدش را به چنگ می‌آورد ولی آن قدرتی که بتواند شاهکار آخرین خود را به ساحل بکشد ندارد و چیزی جز اسکلت به ساحل نمی‌آورد. همینگوی در پیرمرد و دریا شکوه قلمرو دریا را با افت و خیز زندگی دراز یک صیاد در هم می‌آمیزد و از این آمیزش زندگینامه‌ای سرشار از اندوه برای صیادی از پا افتاده فراهم می‌کند.

از پا نیفتاده
نوشته : ارنست همینگوی
ترجمه : سیروس طاهباز ketabToPdf

براه خرابات در چوب تاک ( همینگوی ).pdf

بیست_داستان_برگزیده_ارنست_همینگوی.pdf


مگر آنهایی که خودشان بهارند

وقتى بهار می آمد، حتى بهارِ کاذب، تنها مسئله این بود که کجا می توانی خوشتر باشی. تنها چيزى كه می توانست روزت را خراب کند وجود آدم ها بود و اگر می توانستی باهاشان قاتی نشوی همۀ روزت مال خودت بود. آدم ها همیشه محدود کنندۀ خوشحالی بودند مگر آن عدۀ قلیلی که خودشان به خوبی بهار بودند.

ارنست همینگوی
[عیش مدام]
ترجمه ی عباس پژمان

[داستان کوتاه تپه هایی همچون فیل های سفید]
✍ ارنست همینگوی

پاریس جشن بیکران


دختری به کافه آمد و تنها پشت میزی نزدیک پنجره نشست. بسیار زیبا بود و چهره‌ای داشت به تازگی سکه‌ی تازه ضرب شده _ البته هرگز سکه‌ای با نسوج صاف و پوست باران خورده ضرب نشده است. موهای‌ش، به سیاهی پر زاغ، صاف و اریب روی گونه‌هایش ریخته بود.
نگاهش کردم و از آنچه دیدم آشفته شدم و به هیجان آمدم. آرزو کردم که او را هم در داستان و یا هر جای دیگری جا بدهم، اما او خود چنان روی صندلی‌اش جا گرفته بود که بتواند خیابان و در ورودی را زیر نظر داشته باشد. فهمیدم منتظر کسی است، بنابراین نوشتن را از سر گرفتم.
داستان خودش نوشته می‌شد و من زور می‌زدم که پا به پایش حرکت کنم. رُم دیگری سفارش دادم و هر بار که سر راست می‌کردم، یا هر بار که با مدادتراش مدادم را تیز می‌کردم و تراشه‌ها پیچ و تاب خوران توی نعلبکی زیر مشروبم می‌ریختند، به آن دختر چشم می‌دوختم.
دیدمت ای زیبارو، و دیگر از آن منی _ حال چشم به راه هر که خواهی گو باش و چه باک که دیگر هرگز نبینمت. تو از آن منی و سرتاسر پاریس از آن من است و من از آن این دفتر و قلمم.

#پاریس_جشن_بیکران
#ارنست_همینگوی