چقدر این جمله «مارسل پروست» نویسنده فرانسوی را ‎زندگی کرده‌ام که گفته بود:

در من بسیاری چیزها از بین رفتند،
که گمان می‌کردم تا ابد ماندگارند …


@ReferenceLibrary

حقیقت این است که به من حساسیتی نامعقول و مسخره عطا شده است؛ آنچه بر دیگران خراشی وارد می‌آورد، مرا از هم می‌درد و پاره‌پاره می‌کند. چرا من برای شادی ساخته نشده‌ام، این‌چنین که برای رنج کشیدن!

_نامه گوستاو فلوبر به ژرژ ساند

@ReferenceLibrary

من که هرگز عامدانه دیگری را نرنجانده‌ام، حق ندارم خودم را برنجانم.

_مارکوس اورلیوس
_تاملات

@ReferenceLibrary

هیچ‌یک از ما نمی‌تواند به تنهایی خودش را نجات دهد؛ باید با هم نابود شویم، یا این که خودمان را با هم از معرکه در ببریم. انتخاب کنید.

ژان پل سارتر - نمایشنامه دوزخ

دانلود کتاب

@ReferenceLibrary

نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر
نزاع بر سر دنیای دون مکن درویش
@ReferenceLibrary

دوباره کمی خودم را بدست آورده‌ام و اندک اندک کار می‌کنم؛ همان جریان پیاپی از هم پاشیدن و به خود آمدن، پراکندگی و جمع و پیوسته جمعِ پریشان بودن.

_روز‌ها در راه
_ شاهرخ مسکوب

@ReferenceLibrary

دیگر زندگی را چندان آسان نمی‌بینم. حساسیت‌های من به جای آن‌که کم‌تر شود، مدام بیش‌تر می‌شود. هرچیز بی‌ارزش و ناچیزی آزارم می‌دهد.

@ReferenceLibrary

کتاب ها آینه اند؛ فقط چیزی را در آن ها می بینی که از پیش در درونت داری.

سایه باد
کارلوس روئیث زافون

@ReferenceLibrary

گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم.
گفتم ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم.
‌
- شاهرخ مسکوب
@ReferenceLibrary

بزرگسالی یعنی کتابی که یک روزه میخوندی رو دوماه طول میکشه تا تموم کنی...💔

هربار که کتابی برمی داشتم،برایم مثل قرار بود.برای یکی دو ساعت،به جای دنیای کسل کننده خودم،بخشی از دنیای کتاب می شدم...

بخش دی
فریدا مک فادن
@ReferenceLibrary

تا حالا شنیدین به افسردگی می‌گن: «سگ سیاه»؟

جالبه بدونین این اصطلاح خیلی قدیمی‌تر از چیزی هست که فکر می‌کنیم؛ حتی هوراس، شاعر رومی، قرن‌ها پیش ازش استفاده کرده بود.

بعد، در سال ۱۷۷۶، ساموئل جانسون هم یکی از اولین جاهایی که این عبارت برای مالیخولیا ثبت شده رو تو زبان انگلیسی به کار برد.

و قرن‌ها بعد هم چرچیل دوباره از همین «سگ سیاه» گفت و باعث شد بیشتر معروف بشه.

انگار آدم‌ها همیشه برای اون غم سنگینی که نمی‌تونستن درست توضیحش بدن، دنبال اسم می‌گشتن.
@ReferenceLibrary

وقتی تو در قلب منی من همه چیز را می‌توانم تحمل کنم.

فرانتس کافکا - نامه به میلنا

دانلود کتاب

@ReferenceLibrary

«من دیگر باید به چیزهایی که هنوز می‌تواند مرا سرحال نگه دارد بچسبم. چیزهای زیادی برایم باقی نمانده، می‌فهمی؟»

_گرترود
_هرمان هسه
@ReferenceLibrary

و دلش به حال خودش می سوخت، و مثل طفلی به گریه می افتاد
به درماندگی و تنهایی سیاه خود می گریست.

مرگ ایوان ایلیچ
لئو تولستوی

@ReferenceLibrary

‌
در اندرونِ منِ خسته‌دل ندانم کیست!
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

حضرت حافظ
@ReferenceLibrary

این بزک تهوع انگیز دورویی و دوپهلویی را از چهره روح خود بزدایید و با آب فراوان بشویید!!

_رومن رولان
@ReferenceLibrary

🏛️ کتابخانه آدمنت؛ کتابخانه‌ای که از دل تاریخ بیرون آمده

داستان این کتابخانه به سال ۱۰۷۴ برمی‌گردد؛ زمانی که صومعه‌ی آدمنت در اتریش تأسیس شد و راهبان، مجموعه‌ای از کتاب‌ها و نسخه‌های خطی را در آن نگهداری می‌کردند.

اما سالن باشکوهی که امروز می‌بینیم، چند قرن بعد ساخته شد. در قرن هجدهم، ساخت کتابخانه‌ی جدید آغاز شد و سرانجام در ۱۷۷۶ به پایان رسید؛ سالنی که قرار بود فقط محل نگهداری کتاب نباشد و خودش هم یک اثر هنری باشد.

سقف کتابخانه با هفت نقاشی بزرگ اثر بارتولومئو آلتومونته پوشانده شد؛ نقاشی‌هایی درباره‌ی مسیر انسان از نادانی به دانش. جالب اینکه آلتومونته هنگام خلق این آثار، بیش از ۸۰ سال داشت.

اما چند دهه بعد، اتفاقی افتاد که می‌توانست همه‌چیز را از بین ببرد.

در سال ۱۸۶۵ آتش‌سوزی بزرگی بخش زیادی از صومعه را نابود کرد؛ اما سالن کتابخانه از آتش جان سالم به در برد.

امروز، پشت این قفسه‌های سفید و سقف طلایی، مجموعه‌ای با حدود ۲۰۰ هزار اثر قرار دارد؛ از جمله نسخه‌هایی که قدمت بعضی از آن‌ها به قرن هشتم می‌رسد.

@ReferenceLibrary