شاید نامش برایتان عجیب باشد
اما...

«خرمگس» داستان انسانی است که میان عشق، ایمان و آزادی، بهای سنگینی می‌پردازد.
روایت آرمان‌هایی که گاهی برای زنده ماندن، باید از عزیزترین چیزهای زندگی گذشت.

«خرمگس» از یک مبارز نمی‌گوید؛
بلکه از انسان می‌گوید.
از زخم‌هایی که زمان درمانشان نمی‌کند، از حقیقتی که گاهی تمام باورهای یک عمر را فرو می‌ریزد، و از ایستادگی‌ای که حتی رنج و مرگ نیز توان شکستن آن را ندارند.

«خرمگس»

@ReferenceLibrary

از بزدلی نبود که بزدل شدم، بلکه از غرور بی‌حد و حصرم بود. می‌ترسیدم، نه از دو متر قد و نه از سخت کتک‌خوردن و پرتاب‌شدن از پنجره؛ به‌راستی شجاعت بدنی کافی برای این کار را داشتم؛ چیزی که نداشم شجاعت روحی کافی بود. می‌ترسیدم اگر شروع به اعتراض کنم و با زبانی ادبی با آن‌ها حرف بزنم هیچ‌یک از حاضران نفهمد و همگی به ریشم بخندند از امتیازشمار وقیح بیلیارد گرفته تا کارمند گندیده‌ای که همان اطراف می‌پلکید با صورتی غرقه در جوش‌های سرسیاه و یقه‌ی روغنی خوکی‌اش.

یادداشت های زیر زمینی
@ReferenceLibrary

چون نیست حقیقت و یقین اندر دست
نتوان به امید شَک همه عمر نشست

هان تا ننهیم جامِ مِی از کف دست
در بی‌خبری، مرد، چه هشیار و چه مست

رباعیات خیام

@ReferenceLibrary

شرلوک هولمز | آرتور کانن

چند سرنخ کوچک، یک ذهن فوق‌العاده و پرونده‌هایی که هیچ‌کس نمی‌تواند حلشان کند...
شرلوک هولمز همیشه چیزی را می‌بیند که بقیه از کنارش رد شده‌اند.

آرتور کانن دویل هنگام تحصیل پزشکی، شاگرد پزشکی به نام جوزف بل بود؛ پزشکی که به مشاهده‌ی دقیق و توجه به کوچک‌ترین جزئیات معروف بود.

دویل بعدها از همین ویژگی‌ها برای خلق شرلوک هولمز الهام گرفت؛ کارآگاهی که می‌توانست از جزئی‌ترین نشانه‌ها، به نتایجی برسد که برای دیگران غیرممکن به نظر می‌رسید.

اما ماجرا فقط به داستان‌ها ختم نشد.

شرلوک هولمز آن‌قدر برای خواننده‌ها واقعی شده بود که بعضی از آن‌ها برای 221B Baker Street، آدرس خانه‌ی هولمز، نامه می‌فرستادند و انتظار داشتند خود شرلوک جوابشان را بدهد!

جالب اینجاست که 221B در زمان انتشار داستان‌ها حتی یک آدرس واقعی هم نبود.

@ReferenceLibrary

ربات‌مون راه افتاده. این چندتا پیام رو بخونید 👆

تا حالا دقت کردید داستایوفسکی تقریباً همیشه یک کارمند دارد؟

یک کارمندِ دون‌پایه، کم‌پول، تحقیرشده؛
آدمی که در اداره کسی تحویلش نمی‌گیرد و در زندگی هم انگار دیده نمی‌شود.

اما داستایوفسکی علاقه‌ای به شغلش ندارد؛
به آدمِ پشت آن میز علاقه دارد.

آدمی که جامعه به او می‌گوید:
«تو مهم نیستی.»
و او، در تمام رمان، با خودش کلنجار می‌رود که ثابت کند:
«اما من یک دنیای کامل درون خودم دارم.»
آدم‌هایی کوچک در چشم جامعه، اما با روان‌هایی پر از غرور، ترس، عشق و رنج.


@ReferenceLibrary

نظریه نامحبوب:

اونایی که فقط کتابای ترند رو می‌خونن، لزوماً کتاب‌خون نیستن؛
فقط مصرف‌کننده‌ی ترندهای کتابن.

کتاب‌خون بودن یعنی گاهی خودت کشف کنی،
نه اینکه فقط ببینی بقیه چی می‌خونن.
@ReferenceLibrary

تا حالا زنی به زشتی تو ندیده‌ام
روی متن کلیک کنید

درسته که میگن هر آدم کتابخونی یه دوست کتاب نخون داره که کتابایی که با ذوق بهش معرفی میشه رو هیچ وقت نمیخونه ؟!

@ReferenceLibrary

اگر آلمانی میخونی، الان توی چنل آرشیو‌مون داره کتبش اپلود میشه.
میتونی استفاده کنی:
https://t.iss.one/BOOKzMA

المانی هم نمیخونی میتونی جوین بدی و از بقیه ۳۵۰ هزار تا فایل استفاده کنی 😭

قسم می‌خورم آقایان که آگاهی بیش از حد نوعی بیماری است؛ بیماری واقعی و تمام‌عیار. برای احتیاجات روزمره آگاهی معمولی انسانی هم بیش از حد کفایت است.

یادداشت های زیر زمینی

@ReferenceLibrary

روزنامه‌ها که در ماجرای موش‌ها آن‌همه پرگویی کرده بودند، دیگر حرفی نمی‌زدند. زیرا موش‌ها در کوچه می‌میرند، اما انسان‌ها درون خانه‌ها. و روزنامه‌ها فقط با کوچه کار دارند.

طاعون

@ReferenceLibrary