‌‌
حد و مرز گذاشتن

بیشتر ما اینگونه آموخته‌ایم که به خودمان احترام نگذاریم.

اغلب اوقات، از روابطی که اطراف خود دیده‌ایم به چنین برداشتی می‌رسیم که بی‌احترامی، کنترل‌گری و جنون یک بخش عادی از روابط هستند.

به همین خاطر در بزرگ‌سالی وقتی افراد با ما بدرفتاری می‌کنند، ما به سختی می‌توانیم از قابلیت‌های غریزی‌مان برای محافظت از خود استفاده کنیم. به جای این کار، حتی تلاشمان را بیشتر می‌کنیم تا شاید ما را دوست داشته باشند. و شروع به زیر سوال بردن و انکار کردن درک خودمان از واقعیت می‌کنیم: «آیا اصلا رفتار بدی انجام داد؟!» و سپس سعی می‌کنیم رفتار دیگران را توجیه کنیم.

امروزه صحبت‌های زیادی درباره خودشیفتگی و رفتارهای سواستفاده‌گرانه می‌شود که اتفاق مهمی است. ما در حال یادگیری این موضوع هستیم که چه چیزهایی ایراد دارند و چه چیزهایی ایراد ندارند. بدرفتاری‌ها و دستکاری‌های روانی آنقدر در جامعه عادی شده‌اند که نیاز به توجه و آگاهی ویژه‌ای دارند.

بسیار مهم است که بدانیم چه زمانی فرد حدومرزهای ما را زیر پا گذاشته است یا به شیوه‌ای نادرست با ما رفتار کرده است و سپس از حق انتخاب خود استفاده کنیم. البته که کار سخت و ترسناکی است اما ما دیگر آن کودک بی‌دفاع و ناتوان نیستیم. ما یک بزرگسال عاقل هستیم که قادر است تصمیماتی بگیرد که در بلندمدت به نفعش است.

گاهی کارهای دیگران باعث می‌شوند که ما را از دست بدهند. و ما دیگر بخشی از زندگی آنها نباشیم. ایرادی ندارد. افراد این گونه یاد می‌گیرند و ما این گونه باید از خودمان محافظت کنیم.

احترام به خود، یک تمرین مستمر است که نه تنها نیاز به از یاد بردن آموزه‌های اشتباه دارد، بلکه مستلزم انتخاب‌های کوچک بسیار زیادی است تا به تدریج اعتماد به نفس ما بازسازی شود.
‌
نیکول لپرا

@NicoleLePera