Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

یادداشتی در باب بهرام بیضایی: اسطوره برای اسطوره‌زدایی

در روزی نمادین—زادروز خودش—خاموشی بهرام بیضایی نه یک تصادف، که گویی امتداد همان منطق دراماتیکِ آثارش بود: مرزی باریک میان تولد و مرگ، حضور و حذف، گفتن و سانسور. بیضایی با رجوع مداوم به اسطوره، هرگز قصد…

ادامه پست قبل ….محوریت زن در آثار بیضایی دقیقاً در همین نقطه معنا می‌یابد. زن نزد او «نقش مکمل» نیست؛ کانونِ ظهورِ حقیقت است. بدنِ زن، بدنِ حامل حافظه‌ی سرکوب‌شده‌ی جمعی است؛ بدنی که خشونتِ ساختاری بر آن نوشته شده، اما هم‌زمان امکانِ افشاگری را نیز در خود…

درگذشت بریژیت باردو پایان زندگی یک ستاره‌ی سینما نیست؛ پایان لحظه‌ای است که بدن زن، برای نخستین‌بار در مقیاسی جهانی، از قید شرم اخلاقیِ تحمیل‌شده رها شد و به بدنِ زیسته‌ی آزاد بدل گشت.از این منظر، مرگ باردو فقط پایان زندگی یک بازیگر نیست؛ پایانِ یک دوره‌ی…

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

سال نو که می‌رسد،
زمان برای لحظه‌ای مکث می‌کند.
ما می‌ایستیم میان گذشته‌ای سنگین
و آینده‌ای که هنوز شکل نگرفته است.

سال گذشته،
سالِ بدن‌های خسته بود؛
بدن‌هایی که بار جنگ، ترس، فشار اقتصادی
و ناامنیِ دائمی را حمل کردند
بی‌آن‌که دیده شوند.

در جهان، صداها…

سال نو معمولاً با آرزو همراه است،
اما امروز پیش از آرزو، نیاز به پرسش داریم.
در سطح جهانی، ما با جهانی روبه‌رو هستیم
که از فرط بحران، بی‌حس شده است:
جنگ‌ها طولانی‌تر شده‌اند،
نابرابری‌ها عمیق‌تر،
و انسان بیش از پیش
به عدد، داده و ابزار تقلیل یافته است.
در…

اين روزها بازنشر گفتارهایی از بهرام بیضایی، پس از مرگ او، در فضاي مجازي، بار دیگر نزاعی قدیمی میان چپ و راست ایرانی را فعال کرده است؛ نزاعی که این‌بار به‌ظاهر بر سر فردوسی، شاهنامه و زبان فارسی است، اما در لایه‌های عمیق‌تر، بر سر نسبت ما با اسطوره، زبان…

(یادداشتی کوتاه به مناسبت سالروز تولد بهرام صادقی)

در داستان‌های بهرام صادقی، انسان پیش از آن‌که «فکر کند»، بدن دارد؛ بدنی خسته، مضطرب، لرزان و اغلب ناتوان از هماهنگی با جهان. شخصیت‌های او نه از راه کنش‌های قهرمانانه، بلکه از خلال نشانه‌های بدنی شناخته می‌شوند:…

امروز سالروز تولد محمدرضا باطنی است؛ زبان‌شناسی که برای بسیاری از ما، زبان را از قلمرو «نظامی انتزاعی و خودبسنده» بیرون کشید و آن را دوباره به جای اصلی‌اش بازگرداند: بدنِ زیسته، رابطه با دیگری، و زندگی اجتماعی.
باطنی از معدود زبان‌شناسان معاصر ایرانی بود…

⁨
در سالمرگ نیما یوشیج، شاید بتوان گفت مهم‌ترین تحول او نه فقط در شکستن وزن و قافیه، بلکه در بدنمند کردن شعر فارسی رخ داد.
پیش از نیما، شعر غالباً از جایگاهی فرازمانی و ذهنی سخن می‌گفت؛ «منِ شاعر» بدنی نداشت، در سرما نمی‌لرزید و در جمع خاموش گرفتار نمی‌شد.…

⁨
در سالمرگ نیما یوشیج، شاید بتوان گفت مهم‌ترین تحول او نه فقط در شکستن وزن و قافیه، بلکه در بدنمند کردن شعر فارسی رخ داد.
پیش از نیما، شعر غالباً از جایگاهی فرازمانی و ذهنی سخن می‌گفت؛ «منِ شاعر» بدنی نداشت، در سرما نمی‌لرزید و در جمع خاموش گرفتار نمی‌شد.…

درگذشت بلاتار فقط فقدان یک فیلمساز بزرگ نیست؛ از دست دادن نوعی اخلاقِ دیدنِ انسان است.
می‌توان جهان سینمای بلاتار را با شرایط امروز ایران پیوند داد، نه از راه قیاس سیاسیِ مستقیم، بلکه از مسیر تجربهٔ زیستهٔ انسان. بلاتار فیلمسازِ بحران‌های انفجاری نیست؛ فیلمسازِ…

وقتی خشونت را «درمان» می‌نامند

در شرایط بحرانی، برخی می‌کوشند خشونت را با قیاس به
جراحی، پزشکی یا زایمان، «طبیعی» و «اجتناب‌ناپذیر» جلوه دهند.
این قیاس، نه ساده‌انگارانه، بلکه خطرناک است.
در پزشکی، درد: وسیله‌ای ناخواسته برای حفظ زندگی است.
بدن بیمار—حتي…

شعارهای نفی‌محور («مرگ بر…») یا حتی تأییدمحور («زنده‌باد…») معمولاً در منطق دوگانه‌سازی عمل می‌کنند: ما/آن‌ها، خیر/شر، دوست/دشمن. این منطق:خشونت نمادین را بازتولید می‌کند؛ امکان گفت‌وگو را می‌بندد؛ و مهم‌تر از همه، بدن‌های انسانی را به ابزارِ خشم جمعی فرو…

آنچه در آبدانان رخ داد—پاشیدن برنج در خیابان—نه حرکت احساسی بود و نه اعتراض نمایشی. این یک امتناع آگاهانه از تحقیر بود؛ امتناعی که دقیقاً بر نقطه‌ی اتصال بدن و قدرت دست گذاشت.

در منطق اقتدار، غذا «کمک» نیست؛ ابزار کنترل زیست است. صف، سهمیه و لطفِ از بالا،…

یاد م. ازرم م. ازرم از آن شاعرانی بود که بی‌هیاهو، اما عمیق، وارد جوانی ما شد؛ نه با شعار، نه با ژست روشنفکری، بلکه با حضوری آرام و ماندگار. سال‌ها بعد تازه می‌شود فهمید چرا شعرش می‌نشست: چون از بدن می‌آمد، نه فقط از زبان.

در شعرهای او، تجربه زیسته همواره…

آنچه امروز در سوگ جوانان کشته‌شده می‌بینیم، گذار از عزاداریِ آیینیِ تحمیلی به سوگِ بدن‌مندِ بیناسوبژکتیو است؛ شکلی از تنظیم جمعیِ عاطفه که با موسیقی، شعر و حرکت، هم حافظهٔ قربانیان را زنده نگه می‌دارد و هم از فروپاشی عصبی–روانی جامعه جلوگیری می‌کند.
این سوگ،…