دو ممیز هفت (این رو باید بدونی خودت)

یک هشت، دو هشت
یک هشت، دو هشت

یه مثلث قائم‌الزاویه بهم بده
چهل‌وپنج
نود
چهل‌وپنج

هورا! هورا! هورا!

First row, seated, left to right:
K.Kuratowski (1896–1980)
J. P. Schauder (1899–1943)
S.Cohn-Vossen (1902–1936)
P. Heegaard (1871–1948)
Julia Różańska(1901-1967)
J. W. Alexander (1888– 1971)
H. Hopf(1894–1971)
P. S. Aleksandrov (1896–1982)
P. A. Solov’yov (1906–1993).

Second row, standing, left to right:
E. Čech (1893–1960)
H. Whitney (1907–1989)
K. Zarankiewicz (1902–1959)
A. W. Tucker (1905–1995)
S. Lefschetz (1884–1972)
H. Freudenthal (1905–1990)
F. I. Frankl (1905–1961)
J. Nielsen (1890–1959)
K. Borsuk (1905–1982)
D. M. Sintsov(1867–1946)
L. A. Tumarkin (1904–1974)
Maria A. Nikolaenko
V. V. Stepanov (1889–1950)
E. R. van Kampen (1908–1942)
A. N. Tikhonov (1906–1993).

as an example of a difficult question in algebraic geometry that can be understood using little beyond a knowledge of calculus.

((1+xy)^3 z + y^2 (1+xy) (4+3xy), y + 3 x (1+xy)^2 z + 3 x y^2 (4+3xy), 2 x - 3 x^2 y - x^3 z): \C^3\to \C^3, has jacobian determinant -2, and sends (0, 0, -1/4), (1, -3/2, 13/2), and (-1, 3/2, 13/2) to (-1/4, 0, 0)

we completely prove the Generalized Jacobian conjecture 

It is well known now that Yitang Zhang's work on Jacobian conjecture collapsed because his advisor's work earlier contains unjustified claims.

سرم هرگز درد نگرفت، مگر زمانی که مشغول مطالعه این موضوع بودم.

فکر کردن به این مساله جز سردرد و بی‌خوابی برایم ارمغانی ندارد.

من برای مردی که اعتبار خود را، هم از حیث دانش، هم انصاف و هم نبوغ، به سبب نیرنگ‌های احمقانه، ناسپاسی و یاوه‌گویی از دست داده است، هیچ احترامی قائل نیستم...زیرا کاملا اطمینان دارم که اگر مسیح و حواریونش بار دیگر بر روی زمین ظاهر شوند، آنان نیز از تهمت‌های زهرآگین او در امان نخواهند بود.

نیوتن آدمی است که معاشرت با او آسان نیست.

نیوتن تحمل شنیدن سخنان تمسخرآمیز درباره دین را نداشت و به همین سبب بارها از هالی خشمگین می‌شد.

اتوبوس خرخر می‌کند و چراغ‌های آمبولانس توهم‌وار شده‌اند. در راه بازگشت هستم و در ذهنم رقصی برپاست: مجموعه‌های باز و همبند، مجموعه‌های بسته و کامل، همه در حرکتی جهنمی در هم می‌آمیزند و لحظه‌ای امانم نمی‌دهند. دنباله‌ها جمله‌به‌جمله از میان منافذ پوستم وارد می‌شوند و توابع حقیقی با سرعتی باورنکردنی از چشم راستم به چشم چپم می‌گذرند. بر امتداد یک خط راست می‌لغزم و به فضایی بی‌نهایت‌بُعدی می‌رسم که در آن همه‌چیز ممکن است. مجموعه‌ای فشرده و شمارا از چندجمله‌ای‌ها به من حمله می‌کند و من از هم می‌پاشم. به بی‌نهایت نقطه تنها واگرا می‌شوم. در لحظه‌ای گذرا، جهان را از خلال تک‌تک آن نقطه‌ها احساس می‌کنم.
من دیگر وجود ندارم!