From today, science is dead. Or maybe not!

Some reflections on how AI is changing the very practice of research or any creative endeavour.

🔗 Read more here.

----------------------------------------------
@sitpor  |  sitpor.org
instagram.com/sitpor_media

ظاهرا توی هواپیما بوده دیده یکی برای یه اثبات ساده مربوط به استقرا از ChatGPT استفاده می کنه!

یه گروهی اومدند یکی از بزرگ ترین
automated formalization
ها رو تا این تاریخ انجام دادند.
حدود ۲۵ تا کتاب در حوزه های مختلف.
حدود 500k خط کد.
بیشترشون دانشجوی PhD ریاضی بودند که مشارکت کردند در این کار.
می گن الان LLMها دارند تند تند اثبات ارائه می کنند و یه راه برای بررسی اونا
Proof Assistant
ها هستند. ولی در سطح پژوهشی gap زیادی وجود داره و ما تمرکزمون رو گذاشتیم روی کتاب ها.
ظاهرا منابع اصلی شون همون oct های MIT بوده.
https://github.com/facebookresearch/atlas-lean/

۹۰ سالگی این مقاله است...

حالا همیشه گفتیم این جور پیش بینی‌ها رو باید با احتیاط بهشون نگاه کرد. ولی وقتی تیموتی گاورز چیزی می‌گه، نمی‌شه در نظر نگرفت.
جناب گاورز گفته: تا ۲۰۹۹ کامپیوترها از انسان جلو می‌زنند. یعنی اون جنبه‌های خلاقانه‌ای که همه می‌گن فقط و فقط کار انسانه، اونا هم از پس‌اش بر میاند.
می‌گه: یه دوره طلایی کوتاه مدت داریم که تفکر اصیل و ایده‌پردازی دست انسانه و جنبه‌های تکنیکی کار با کامپیوتر.
ولی گفته: این دوره هم مثل همه دوره‌ها است و تموم می‌شه.

می‌گه: افرادی که می‌گویند "تا وقتی نتوانی چیزی را برای مادربزرگت توضیح دهی، واقعا آن را نفهمیده‌ای" یا حداقل یک مادربزرگ زنده دارند، یا خودشان مفهوم این ضرب‌المثل را نفهمیده‌اند.

در دوره AIها حتی خود میم‌ها هم عوض شدند.

The Last of Us!

این یکی هم...

می‌گن چند سال دیگه با این برگه‌ها میان دم خونه‌ها!

شعار ریاضیات بدون اصل انتخاب:
اگه نمی‌تونی تصمیم بگیری کدوم انگشت رو انتخاب کنی، کل دست رو بردار.

این کانال
Data Is Beautiful
هم ویدئوهای جذابی داره.
این عکس‌ها از ویدئویی هست به اسم
kids’ dream jobs
در آمریکا از ۱۹۲۰ تا ۲۰۲۶.
ظاهرا بچه‌ها تحت تاثیر اتفاقات زمان خودشون هستند و تحت تاثیر رسانه‌ها.

از گهواره تا گور، با نامساوی کوشی شوارتز!

اینم جالب بود از بین ویدئوها...تعداد برندگان نوبل از ۱۹۰۲ تا ۲۰۱۸، براساس کشورها.
آلمان اون سال‌های اول همیشه در صدر بوده تا اینکه می‌خورند به هیتلر! تحت تاثیر این مساله و احتمالا عوامل دیگه جایگاه خودش رو می‌ده به آمریکا. از بعد از سال‌های جنگ جهانی دوم آمریکا میاد اول و با اختلاف اون بالا می‌مونه.

واکنش یه ریاضیدان به حل اون مساله اردوش که خیلی حرف و حدیث ایجاد کرد.
می‌گه به بحران وجودی دچار شدم. می‌گه پیشرفت‌ها رو داریم به چشم خودمون می‌بینیم و خدا می‌دونه تهش کجا است؟ می‌گه حس می‌کنم هر چی تا الان خوندم باد هوا بوده. می‌گه "هیچ اگر سایه پذیرد منم آن سایه هیچ"

از شماره زمستان فرهنگ و اندیشه ریاضی. یه مقاله درباره نشر ریاضی و یه مقاله در مورد معادل‌های توپولوژیک اصل انتخاب از جمله مقالات جالب اون هست.
دوره فوق لیسانس از ۵۶ تا ۶۳.
بعد بگین ریاضی به چه دردی می‌خوره؟ الان اگه فنی خونده بودند جذب اون گروه‌های کذایی شده بودند!
(حالا به بچه‌های فنی بر نخوره، نتیجه یه سری تحقیق نشون می‌ده گرایش به اون جور سازمان‌ها و گروه‌ها در بین بچه‌های فنی بیشتره، یه مطلبی مفصلی در این مورد گذاشته بودم که بعد پاک کردم البته)
چند تا از کتاب‌های مهم دوره لیسانس ویراستاری‌اش با ایشون بود.

حالا در کنار همه هیاهویی که در مورد حل مسائل اردوش اتفاق افتاده، گفتنِ یه نکته‌ای شاید بد نباشه. اینکه نرخ موفقیت AIها در حل اون مسائل چیزی بوده در حد ۳٪.
این مساله آخری که حل کرده به نظر اکثر ریاضیدان‌ها خیلی خاص بوده و به تعبیر تائو اون مرور ادبیاتی هم که انجام داد معرکه بود(یه سری مسائل قبلا توسط انسان در دهه‌های قبل حل شده بود و کسی حواسش نبود که اون فلان مقاله مثلا می‌شه مساله شماره x اردوش)
می‌گن اگر AI نبود اون مرور ادبیات شاید از توان انسان خارج بود.

کلام پاپ

هوش‌های مصنوعی شادی یا درد را حس نمی‌کنند، از طریق روابط بالغ نمی‌شوند و از درون نمی‌دانند که عشق، کار، دوستی یا مسئولیت به چه معناست. همچنین وجدان اخلاقی ندارند، زیرا خوبی و بدی را قضاوت نمی‌کنند، معنای نهایی موقعیت‌ها را درک نمی‌کنند، و مسئولیت عواقب کارها را بر عهده نمی‌گیرند. ممکن است تقلید کنند یا حتی شبیه‌سازی انجام دهند، اما آنچه را تولید می‌کنند درک نمی‌کنند، زیرا فاقد چشم‌انداز عاطفی، ارتباطی و معنوی‌اند که انسان‌ها از طریق آن بالغ می‌شوند.

تائو می گه: AI یه فرصتی هست که پژوهشگرها بتونند
crazy idea
هایی که دارند رو دنبال کنند. مسیرهایی که قبلا خیلی
risky
بود یا
time-consuming
حالا می شه رفت سراغشون.

یادم نیست این جمله واسه کیه و عین عبارتش هم خاطرم نیست ولی چیزی بود در این مایه ها که کسی روح مدرنیته یا زندگی مدرن رو فهمیده که توی همه کارهاش کمی طنز رو قاطی کرده باشه و اینکه زیاد خودش و کارهاش رو جدی نگیره. در حالی که معمولا همه از درست بودن و کامل بودن فرضیات خودشون در مدل هایی که از جهان ارائه می دند حرف می زنند یکی هم پیدا می شه اینجوری می گه.

پولیا درباره فون نویمان