هانری پوانکاره، به رغم آوازه اش، متفکر علمی است که قدرش دانسته نشده، چرا که صد سال طول کشید تا برخی از اندیشه هایش شناخته شود. او شاید آخرین اندیشمند بزرگ ریاضیدان بود. من هرگاه تیشرت هایی را می بینم که چهره تک خال مدرن، یعنی آلبرت انیشتین بر آن ها نقش بسته، نمی توانم یاد پوانکاره نیفتم. انیشتین ارزش ستایش دارد ولی جای بسیاری دیگر را گرفته است.
ضمیر ما بسی تنگ است. در آنجا قانون "برنده همه چیز را می برد" جاری است.

بار دیگر بگویم پوانکاره برای خودش در یک طبقه خاص جای دارد. به یاد دارم پدرم خواندن رساله های او را توصیه می کرد، نه تنها به دلیل محتوای علمی آن ها بلکه به دلیل کیفیت نثر فرانسوی شان...
پوانکاره در دهه چهارم عمرش رساله نویسی پربار شده بود. شتاب زده می نوشت و زود هم مرد، در ۵۸ سالگی.
چنان شتابی در نوشتن داشت که خطاهای املایی و انشایی نوشته هایش را، حتی پس از یافتن آن ها تصحیح نکرد، چون این کار را بهره گیری نادرست از وقت می شمرد.
او مردی بود که علوم پایه را زندگی و تنفس می کرد. به زحمت می توانم چهره او را بر تیشرت تجسم کنم در حالی که زبانش را مانند انیشتین بیرون آورده...
پوانکاره پیش از انیشتین به نسبیت پی برده بود، ولی هم از نظر خانوادگی و هم در طرز رفتار بزرگ زاده تر از آن بود که بر دستاوردی چشم مالکیت داشته باشد.

نیمی از کسانی که مرا می شناسند می گویند من حرمت نگه نمی دارم(نظرات مرا درباره اقتصاددان های افلاطون زده خوانده اند) نیم دیگر می گویند من چاپلوسی می کنم(ارادت بی چون و چرای مرا نسبت به پوانکاره، پوپر، هایک و دیگران دیده اند)...

پوانکاره فیلسوف علم از نوع راستین بود...چه بیهوده است به مردم بگوییم متفکرانی که آنان برصدر می نشانند، بیشتر فرآورده مدسازی هستند... و این وزارت آموزش ملی فرانسه است که تصمیم می گیرد چه کسی فیلسوف است.

به جای اینکه تلاش کنید سیستم فعلی را حفظ کنید، همین حالا اقدام کنید و برای آینده آماده شوید، چون جوانان این را از شما می‌خواهند.
برنامه‌های درسی خود را دوباره طراحی کنید...

من زندگی‌ ام را با این هدف شروع کردم که ریاضی‌ دان شوم. در مقطعی مجبور شدم دنیای آکادمی را ترک کنم تا بتوانم هزینه‌ های زندگی فرزندانم را تامین کنم. بنابراین به مدت ده سال در صنعت کار کردم. حالا که فرزندانم بزرگ شده‌ اند، سعی دارم به دنیای آکادمیک برگردم. پس من فرد مناسبی هستم برای مقایسه‌ ی تجربه‌ ی کار در این دو حوزه.

در صنعت حقوق بسیار بهتر است، تقریبا دو برابر دنیای آکادمی.

وقتی در صنعت کار می‌ کردم، تقریبا هیچ‌ وقت مجبور نبودم اضافه‌ کاری کنم. البته شاید برای برنامه‌ نویس‌ ها و تسترها این‌طور نباشد...عصرها و آخر هفته‌ هایم آزاد بود و می‌ توانستم با فرزندانم استراحت کنم...

وقتی در صنعت کار می‌ کردم، بعضی از همکارانم به من می‌ گفتند باهوش‌ ترین فردی هستم که تا به حال دیده‌اند. در هر صورت، همیشه احساس می‌ کردم هوش و مهارت‌ هایم بسیار مورد قدردانی است.
در دنیای آکادمی، من در میان ریاضی‌ دانان درجه‌ یک هستم که به‌ ندرت به دیگران احترام نشان می‌ دهند، مگر به کسانی که در حوزه‌ ی خودشان از آن‌ ها بالاتر باشند.

ریاضیات کار تنهایی است...تمایلی به گپ زدن کنار دستگاه قهوه وجود ندارد...وقتی در صنعت بودم، به همکارانم نزدیک‌ تر بودم.

هم در صنعت و هم در آکادمی رئیس‌ هایی هستند که به تو می‌ گویند چه کار کنی...در مقالاتم آزادی دارم.

در زندگی آکادمیک، باید خودانگیخته باشید.

در نقل کلمات خارجی به فارسی، بر این گفته باطل، که ابتدا به ساکن(دو ساکن متوالی در آغاز کلمه) محال است خط بطلان کشیده ایم...میلیون ها نفر از مردم جهان ابتدا به ساکن می کنند...ما دلیلی نمی بینیم که گفته فلان نحوی عرب را که قرن ها پیش ابتدا به ساکن را محال خوانده است...اساس کار خود...قرار دهیم.