هانری پوانکاره، به رغم آوازه اش، متفکر علمی است که قدرش دانسته نشده، چرا که صد سال طول کشید تا برخی از اندیشه هایش شناخته شود. او شاید آخرین اندیشمند بزرگ ریاضیدان بود. من هرگاه تیشرت هایی را می بینم که چهره تک خال مدرن، یعنی آلبرت انیشتین بر آن ها نقش بسته، نمی توانم یاد پوانکاره نیفتم. انیشتین ارزش ستایش دارد ولی جای بسیاری دیگر را گرفته است.
ضمیر ما بسی تنگ است. در آنجا قانون "برنده همه چیز را می برد" جاری است.

بار دیگر بگویم پوانکاره برای خودش در یک طبقه خاص جای دارد. به یاد دارم پدرم خواندن رساله های او را توصیه می کرد، نه تنها به دلیل محتوای علمی آن ها بلکه به دلیل کیفیت نثر فرانسوی شان...
پوانکاره در دهه چهارم عمرش رساله نویسی پربار شده بود. شتاب زده می نوشت و زود هم مرد، در ۵۸ سالگی.
چنان شتابی در نوشتن داشت که خطاهای املایی و انشایی نوشته هایش را، حتی پس از یافتن آن ها تصحیح نکرد، چون این کار را بهره گیری نادرست از وقت می شمرد.
او مردی بود که علوم پایه را زندگی و تنفس می کرد. به زحمت می توانم چهره او را بر تیشرت تجسم کنم در حالی که زبانش را مانند انیشتین بیرون آورده...
پوانکاره پیش از انیشتین به نسبیت پی برده بود، ولی هم از نظر خانوادگی و هم در طرز رفتار بزرگ زاده تر از آن بود که بر دستاوردی چشم مالکیت داشته باشد.

نیمی از کسانی که مرا می شناسند می گویند من حرمت نگه نمی دارم(نظرات مرا درباره اقتصاددان های افلاطون زده خوانده اند) نیم دیگر می گویند من چاپلوسی می کنم(ارادت بی چون و چرای مرا نسبت به پوانکاره، پوپر، هایک و دیگران دیده اند)...

پوانکاره فیلسوف علم از نوع راستین بود...چه بیهوده است به مردم بگوییم متفکرانی که آنان برصدر می نشانند، بیشتر فرآورده مدسازی هستند... و این وزارت آموزش ملی فرانسه است که تصمیم می گیرد چه کسی فیلسوف است.

به جای اینکه تلاش کنید سیستم فعلی را حفظ کنید، همین حالا اقدام کنید و برای آینده آماده شوید، چون جوانان این را از شما می‌خواهند.
برنامه‌های درسی خود را دوباره طراحی کنید...