ایران در آستانه تحولی بنیادین است: از بن‌بست مشروعه تا افق مدرنیته

ریشه‌های تاریخی و تضاد بنیادین:
ایران امروز در یکی از سرنوشت‌سازترین لحظات تاریخ خود قرار دارد که نتیجه جدال ۱۵۰ ساله میان دو گفتمان «مشروطه» و «مشروعه» است. این تقابل که از اواخر دوران قاجار آغاز شده، گره کوری است که تا باز نشود، مشکلات ریشه‌ای جامعه در لایه‌های عمیق روانی و اجتماعی حل نخواهد شد.

جوهره مدرنیته و بیداری عقل فردی:
مدرنیزاسیون در ایران صرفاً به معنای واردات تکنولوژی و آسمانخراش‌های زیبا نیست، بلکه تحولی بنیادین در نگاه انسان ایرانی به خویشتن است. این مسیر که با عقل‌گرایی دکارتی (مراجعه شود به نوشته‌های: دکارت) پیوند دارد، بر «عقل فردی» و «استقلال تفکر» تأکید می‌کند؛ به این معنا که انسان جرأت یابد بدون نیاز به مرجع تقلید اعم از مذهبی تا سیاسی و اجتماعی، و تنها با تکیه بر «عقل انتقادی» خود، جهان و سیاست را بفهمد.

میراث پهلوی؛ گذار از رعیت به شهروند:
دوران پادشاهان پهلوی، به‌ویژه در دهه ۵۰، مظهر استقرار یک «دولت ملی» مدرن بود که توانست بزرگ‌ترین طبقه متوسط تاریخ ایران را شکل دهد. در این دوران، با پدیدار شدن«عنصر فردیت»، ایرانیان از جایگاه «امت مطیع» یا «رعیت» به «شهروندان مستقل و اقتصادی» ارتقا یافتند که در ثروت ملی شریک بوده و آینده خود را می‌ساختند.

انحراف ۵۷ و رژیم ولایت فقیه:
وقایع سال ۱۳۵۷ شمسی در واقع یک «ضد واقعه» بود که ایران را از مسیر طبیعی ترقی منحرف کرد. رژیم غیرقانونی فعلی تداوم تفکر «مشروعه‌خواهی» شیخ فضل‌الله نوری است که با مدرنیته دشمنی می‌ورزد. این سیستم با کنار هم قرار دادن نهادهای ظاهراً مدرن و شیوه‌های قرون‌وسطایی، یک «ترکیب اضداد» ایجاد کرده که تنها با سرکوب و تاراج ثروت ملی ایران به حیات خود ادامه می‌دهد.

درس‌های تاریخ و قرارداد اجتماعی:
تجربه کشورهایی مانند انگلستان و انقلاب شکوهمند نشان می‌دهد که خروج از بن‌بست دیکتاتوری مذهبی (مانند دوران جمهوری انگلستان و کرامول) تنها از طریق «پادشاهی مشروطه و حکومت قانون» میسر است. نجات در گرو بازگشت به «قرارداد اجتماعی» (مراجعه شود به نوشته‌های: توماس هابز، جان لاک و ژان ژاک روسو) است؛ جایی که قدرت نه از آسمان، بلکه از رضایت مردم ناشی می‌شود.

مأموریت نسل امروز و اتحاد ملی:
راه نجات ایران در یک «اتحاد استراتژیک و پیوندی درازمدت» میان تمامی اقشار برای به سرانجام رساندن انقلاب مشروطه نهفته است. وظیفه دولت مدرن، تامین رفاه، امنیت و آزادی‌های فردی است، نه ارشاد مذهبی. این تحول مستلزم «خروج از نابالغی» (مراجعه شود به نوشته‌های: کانت) و پذیرش «مسئولیت فردی» توسط تک‌تک شهروندان است؛ چرا که دیگر نمی‌توان در انتظار معجزه یا «دست غیب» ماند.

نتیجه‌گیری و چشم‌انداز:
امروز شرایط داخلی ایران برای یک دگرگونی تمام‌عیار آماده است. هدف نهایی، بازگشت به مسیر مدرنیته و رفاه با تکیه بر «قدرت ملی» و «مشارکت آگاهانه مردم» است تا نهاد پادشاهی به عنوان نماد ثبات و مدرنیته، پاسدار حقوق ملت باشد. جامعه ایران اکنون مانند رودخانه‌ای خروشان به سوی اقیانوس مدرنیته در حرکت است و اراده بشری برای آزادی، توقف‌ناپذیر خواهد بود.

پاینده ایران، جاوید شاه!

🗓هفدهم ژانویه, ۲۰۲۶
📷پارک لافایت - در مقابل کاخ سفید

#پاينده_ایران
#جاوید_شاه
@DCprotests4Iran

DCProtests4Iran Media Outlets:
Youtube | Instagram | X (Twitter)