بَیان

در انگلستان که بودم، به‌واسطه‌ی یک دورهمی، با شخصی آشنا شدم که تجربیاتی از سرمایه‌گذاری در املاک اسپانیا داشت. با هم گپ زدیم و آشنایی اولیه‌ی خوبی بود. فرداش دعوتش کردم به یک رستوران ایرانی و از قبل خیلی واضح هم عنوان کردم که قصد دارم چند سوالی درباره کارش ازش بپرسم. از دعوتم استقبال کرد و از غذای ایرانی، که اولین‌بار بود می‌چشید هم حسابی خوشش اومد. من هم یکی‌دو سوالی رو که داشتم ازش پرسیدم.

اگر ۱۰ سال پیشِ خودم بودم، همچین کاری نمی‌کردم. می‌گفتم می‌رم از یوتوب یاد می‌گیرم. می‌رم کتاب می‌خونم. خودِ ۱۰ سال پیش من، اهمیت تجربه و تخصص آدم‌ها رو دست کم می‌گرفت و از همه بدتر، می‌خواست شخصاً خودش همه‌چیز رو یاد بگیره و انجام بده.

مهم‌ترین وجه تمایز گوگل، یوتوب و کتاب و... از تجربه‌ی اشخاص، نظرات شخصی‌سازی شده‌ی اون‌هاست. اگر از گوگل بپرسید «چطور فلان کار رو بکنم؟»، گوگل کاری نداره کی هستید و شرایط شما چیه. نهایتاً بر اساس لوکیشن، سابقه‌ی جست‌وجوی شما و یکسری اطلاعات دیگه‌ که ازتون ذخیره کرده یک مطلبی رو بالاتر بهتون نشون می‌ده. حتی «باهوش‌ترین» ابزارهای هوش مصنوعی هم که این روزها داغ هستند، به سوالات ما پاسخ شخصی‌سازی شده نمی‌دن (اگرچه ادعاشون جز اینه — و قطعاً در آینده‌ی نزدیک خیلی همه‌مون رو شگفت‌زده می‌کنن).

از این گذشته، ما درباره‌ی چیزهایی جست‌وجو می‌کنیم که می‌دونیم نمی‌دونیم. اما آنچه نمی‌دونیم که نمی‌دونیم، گاهی دقیقاً همون چیزیه که نیاز داریم بدونیم. گاهی کسی درباره تحصیل، زندگی، کار یا سرمایه‌گذاری در کشور «الف» از من می‌پرسه ولی من «ب» رو بهش پیشنهاد می‌دم. چرا؟ چون وجه تمایز فرد از موتور جست‌وجو همینه. فردی می‌تونه زوایایی رو ببینه که پرسشگر نمی‌بینه.

اگر ۱۰ سال برگردم عقب دو کار می‌کنم:

۱- بیشتر می‌پذیرم که چیزهایی هست که نمی‌دونم و ممکنه با صرف وقت و انرژی بتونم که یاد بگیرم ولی شاید هزینه-فرصت یادگیریش نصرفه برام؛ و همچنین می‌پذیرم چیزهایی هم هست که لازم دارم بدونم و اصلاً نمی‌دونم که نمی‌دونم.

۲- وقت و انرژی محدودم رو صرف پتانسیل‌های خودم می‌کنم و برای کاری که تخصصم نیست و قرار هم نیست تخصصم بشه، می‌رم دنبال مشاور، منتور، متخصص و آدمی که تجربه‌شو داره.

فرزاد بیان

@bayanz

❤209

5.88K viewsedited 12:45