اگه حکومت بعدی عین ۹۰ میلیون نفر رو بخوابونه رو تخت هر هشت ساعت قرص خواب‌آور بشون بده، بش حق میدم.

خب کرباسچی هم با اون قسمتش مشکل نداره. خودشم همین بود. کلا اصلاح‌طلب کمیته‌ای/بازجو بودن خودش رو گردن نگرفته هیچوقت. اون ده‌نمکی کسخل رو نگاه نکنید که خودش می‌اومد می‌گفت چیکارها می‌کردیم.

یعنی چون به شیر و خورشید احترام میذاشتن به جاش الله گذاشتن؟

آدم‌های شجاع، تو جبهه مقابلشون هستن. آدم‌های باسواد، تو جبهه مقابلشون هستن. آدم‌های خلاق، تو جبهه مقابلشون هستن. آدم‌های ستمدیده، تو جبهه مقابلشون هستن. آدم‌های محکم، تو جبهه مقابلشون هستن. آدم‌های هزینه‌بده، تو جبهه مقابلشون هستن. و جمع این‌ها باعث میشه به این نتیجه برسن که «نکنه تیم بزمجه‌ها ماییم؟». برای اینکه این سوال قبیله‌شون رو متزلزل نکنه، باید هی بهم دیگه تلقین کنند که «برتری اخلاقی داریم ما ولی».

لازمه اینم زیرنویس بدم؟
ایشون نماینده حزب مخالفه، و مردم حامی حزب مخالف، مخالف جنگ هستند، پس برای اینکه به حامیان حزبش القاء کنه که طبق خواسته شما، ما قاطی این جنگ‌طلبی نیستیم، وانمود می‌کنه استدلالی که برای جنگ وجود داره قانع‌کننده نیست مگر اینکه رییس‌جمهور بتونه مردم رو فریب بده.
اما در باطن، نظرش چیه؟ «مجموعه نهادهای امنیتی نظامی میگن الان فرصتیه که دیگه تکرار نمیشه و نباید از دستش داد، پس ما کی باشیم که مانع بشیم؟ بذار ترامپ انجامش بده، که هر تلفاتی هم داد فردا بتونیم تو انتخابات علیه‌ش استفاده کنیم».

می‌بینید چه ترجمه‌ PR ساده‌ست؟ فقط باید یکم تمرین کرده باشید.

به والله که دروغ میگید. کسی که برای نتیجه‌گیری به دیتاها اهمیت نمیده، باز هم اهمیت نخواهد داد.

یه جوری میگن این آخرین امیدمونه، انگار یه جور سیگاره، و دارن به خودشون و بقیه قول میدن که این آخرین نخه! خود این یعنی هنوز علت بیماری‌شون رو نفهمیدن، که بی‌اعتنایی به دیتاست. اگه کسی فهمیده بود علت مرضش اینه، دیگه ترک این سیگار رو به نخ بعدی موکول نمی‌کرد، همین الان ترکش می‌کرد، چون همین الان هم دیتا با حسش تطبیق نداره.

فکر می‌کنی چرا دکتر سکویی اول از کسی که پشت تلفن بود می خواست یه دور به سازگارا فحش بده بعد به سوالش جواب میداد؟

Late Stage Akhundonomics

فلسطینی: من نمیخوام رمز پیروزی فلان شما باشم
آخوند: غلط کردی

هر جاندار و بی‌جانی رو به پای رویاهای بیمارگونه‌شون که مثل یک بت می‌پرستندش قربانی می‌کنند‌. از جاندار ایرانی گرفته تا جاندار فلسطینی. از نفت گرفته تا درخت. از مسجد گرفته تا بیمارستان.

مادرمون ما رو تو باغ وحشی به دنیا آورد که برنامه تلویزیون رسمیش این شکلی بود.

علم‌الهدی: مردم اگر اصرار نداشتند که حتما زندگی کنند قیمت دلار به این مسئله پر سر و صدا تبدیل نمی‌شد.

خودشون هم می‌دونند شاه هرچی ساخت انقدر محکمه که با بمباران هم کامل نمیریزه.

ولاگر روس تازه بعد از چهارسال یادش افتاده بمباران خونه‌های مردم اوکراین کار درستی نیست. فکر می‌کنید وجدانش بیدار شده؟ نوپ. میگه این کار باعث میشه دولت اوکراین بگه «ببینید اینا تو جبهه کاری از پیش نمیبرن، زورشون به بچه‌ها و پیرزن‌ها رسیده». چرا باید یه کاری کنیم بتونند چنین تبلیغاتی علیه‌مون بکنند؟

برای پیروان استالین، پیدا کردن کسی که خودشون همین چند ماه پیش بش فرم دادن که مشخصاتش رو پر کنه، شده دستاورد.

شنبه‌زاده، که به جرم گذاشتن نقطه زیر توعیت خلیفه تحت تعقیب بود، تو توعیتر نوشته بود دارم میرم اردبیل رستوران فلان غذا بخورم. رفتن اون رستورانه گرفتنش گفتن «با کار اطلاعاتی پیچیده پیدا شد».
همواره با تعداد زیادی گاومیش که بودجه نظام خودشون رو میزنن به جیب، طرفیم.

خلیفه به دولت پزشکیان این مأموریت رو داده تا با مذاکره، وضعیت رو از «نه جنگ می‌شود نه مذاکره می‌کنیم» خارج کنه که خودش قول داده بود تو اون وضعیت نگه داره.
دلقک‌خانه‌ای به نام ایران.

بیش از ۳۱ هزار پست، و حجم زیادی از خنده به اشرار و کسانی که نمی‌دونند چی میگن، که با هم گذروندیم، خاطره مشترک خوبی ساخت.
مرسی.

پست‌هایی که این چند هفته اخیر، از چند سال پیشِ همین کانال بازنشر کردم، روی خودم هم تأثیر گذاشت. خود اینکه میشد اینهمه پست رو دوباره یادآوری کرد، دو واقعیت همزمان رو نشون می‌داد. اول اینکه در چه چرخه‌های تکراری‌ای گرفتاریم که انگار عمر ما رو به شوخی گرفته، و دوم اینکه چقدر هرچه که لازم بوده بگم قبلا گفتم، و انگار حرف جدیدی ندارم. و این دومی کافیه که بذارم کاراکتر اریک برای همیشه به اتمام برسه. دریایی از فحش و دری وری و تخطئه علیه عقایدم و افکارم و نوشته‌هام، به اندازه یک لحظه تردید درباره اینکه حرف جدیدی ندارم، روی تصمیمم اثر ندارند. چون هیچ‌کس نمیتونه درباره من از خودم قاضی بی‌رحم‌تری باشه‌.
میخ آخر بر این قضاوت رو یکی دو روز پیش، یکی از خوانندگان کانال بر تابوت این کاراکتر گمنام کوبید، وقتی که گفت «چقدر سال ۲۰۲۲ پخته‌تر و عمیق‌تر می‌نوشتی». و نتونستم انکار کنم. صدایی از مرکز مغزم گفت همین الان وقت پایان این فصله. اینکه دیروزم بهتر از امروز بوده، یک شکسته که باید جبرانش کنم، و اگه نمیتونم جبران کنم، حداقل به این افت پایان بدم.
تولد اسم اریک خیلی رندوم و بی‌داستان بود. هیچ دلیلی نداشتم که چرا این اسم رو انتخاب کردم. هیچ برنامه‌ای نداشتم که قراره به کدوم سمت بره. هیچ ایده‌ای نداشتم که چه شخصیتی پیدا خواهد کرد. اما به مرور به کاراکتری تبدیل شد که فراتر از خودم بود. آدم‌هایی رو عاشق خودش کرد که عاشق من نمی‌شدند. آدم‌هایی رو متحیر کرد که از من متحیر نمی‌شدند. آدم‌هایی رو به گوش دادن وادار کرد که به من گوش نمی‌دادند. آدم‌هایی رو خندوند که با من نمی‌خندیدند. آدم‌هایی رو نجات داد که من نمی‌تونستم نجات بدم. اریک اونی شد که من هیچوقت نمی‌شدم.
اما اگه یک‌ چیز رو باید حتما از شکسپیر یاد گرفت اینه که باید کاراکتر رو کشت تا به زندگی وفادار بود، چون زندگی هم همین کار رو می‌کنه‌. زندگی هم کاراکترهایی که آدم‌ها رو عاشق خودشون می‌کنند، آدم‌ها رو متحیر می‌کنند، آدم‌ها رو به خودشون معتاد می‌کنند، آدم‌ها رو می‌خندونند، و آدم‌ها رو نجات میدن، می‌کشه.
همیشه در یک خیالپردازی کودکانه از خودم می‌پرسیدم اگه من رو به همه نویسندگان نابغه تاریخ معرفی می‌کردند، کدوم‌شون حاضر می‌شد من رو به شاگردی بپذیره، و این فکر خراش‌دهنده که کافی نیستم، چینی این خیال رو می‌شکست. اما اگه براشون کافی هم نباشم، الان این اطمینان رو دارم که همه‌شون یک چیز رو ازم توقع می‌داشتند که به مرحله بعد کوچ کنم، که در همین که هستم ماندن، خیانت به کسیه که می‌تونم باشم. مرگ اریک باید به تولد یک کاراکتر دیگه برسه، که باز هم بهتر از خودمه، اما در یک مرحله دیگه‌ست. مثل روز تولد اریک که نمی‌دونستم چه کاراکتری خواهد شد و چه مسیری رو خواهد ساخت، هیچ ایده‌ای ندارم که کاراکتر بعدی، اگه زنده و سالم بودم که بسازمش، چه کسی خواهد بود و کجا خواهد رفت. فقط می‌دونم که باید جلوتر باشه. فراتر باشه. و تنهاتر.
آرشیو آنارکونومی و اقوال‌الانعام سر جای خود باقی میمونند، برای کسانی که دوست دارند اثر دیجیتال اریک در صحن بزرگ اینترنت، جایی دنج برای خودش داشته باشه. اما می‌دونم که اثر اصلی و ماندگارترش رو ذهن آدم‌هایی بود که با خوندنش آدم دیگه‌ای شدند.

از همه کسانی که این چند سال این کاراکتر رو همراهی کردند، ممنونم. می‌دونم که خوش گذشته. همواره هوای همدیگه رو داشته باشید.

۲۵ فوریه ۲۰۲۶