انواع اصلی زخم های مزمن
هر گونه زخم حاد (به عنوان مثال، پارگی پوست، برش جراحی) در صورتی که فرد دارای عوامل خطر باشد که بر بهبود زخم تاثیر می گذارند می تواند به زخم مزمن تبدیل شود. با این وجود زخم هایی وجود دارند که اکثریت زخم های مزمن را تشکیل می دهند. این زخم ها شامل موارد زیر هستند:
هر گونه زخم حاد (به عنوان مثال، پارگی پوست، برش جراحی) در صورتی که فرد دارای عوامل خطر باشد که بر بهبود زخم تاثیر می گذارند می تواند به زخم مزمن تبدیل شود. با این وجود زخم هایی وجود دارند که اکثریت زخم های مزمن را تشکیل می دهند. این زخم ها شامل موارد زیر هستند:
زخم های بستر
زخم های بستر یا زخم های فشاری، زخم هایی هستند که به علت فشار و یا نیروی برش روی پوست ایجاد شده اند. زخم های بستر معمولا در افرادی که به علت بیماری و یا ناتوانی، تحرک محدودی دارند و نمی توانند به طور منظم موقعیت بخشی یا تمام بدن خود را تغییر دهند، رخ می دهد. پوست در نقاطی از بدن با بیشترین فشار شکسته می شود و زخم های از زخم های سطحی کوچک تا زخم های بزرگ و عمیق که عمق آن می تواند تا به استخوان گسترش یابد ایجاد می کنند.
زخم های دیابتی
این زخم ها معمولا بر روی پاها شروع می شوند و نتیجه تغییرات در سیستم عصبی و گردش خون بدن که به دلیل دیابت ایجاد می شود، هستند. سه نوع اصلی زخم دیابتی وجود دارد:
نوروپاتیک (به علت کمبود احساس در پا، به عنوان مثال یک تاول ناشی از کفش های جدید می تواند به راحتی عفونی شده و به دلیل عدم وجود حس درد فرد متوجه آن نشود)؛
ایسکمیک (به علت گردش خون ضعیف که به آن بیماری عروق محیطی نیز می گویند)؛
نوروایسکمیک (به دلیل ترکیبی از گردش خون ضعیف و نبود حس در پا).
زخم های جدی و عفونت ها، اگر درمان نشوند و یا حتی در طی درمان، ممکن است منجر به قطع جزئی (مثلا انگشت پا) و یا عمده (مثلا پا از بالای زانو) اندام تحتانی شوند. اسکار جراحی پس از قطع عضو نیز در معرض خطر بروز زخم مزمن است. هنگامی که فرد دچار قطع عضو می شود احتمال نیاز به عمل قطع عضو بعدی بالا می رود.
زخم های پا
زخم پا زخم بین زانو و مفصل مچ پا هستند که به علت مشکلات ناشی از گردش خون در پا به آهستگی بهبود می یابند. زخم های پا می توانند جزء موارد زیر باشند:
شریانی، این نوع زخم معمولا در قسمت پایینی پا اتفاق می افتد. زخم های شریانی می توانند کوچک و گاهی عمیق و اغلب بسیار دردناک باشند. زخم های شریانی زمانی ایجاد می شوند که جریان خون شریانی در این منطقه کاهش پیدا می کند و اغلب در میان افرادی رخ می دهد که دچار بیماری های قلبی هستند.
وریدی، این نوع زخم در اطراف ناحیه مچ پا اتفاق می افتد. زخم های وریدی کم عمق هستند و می توانند دردناک باشند. زخم های وریدی زمانی اتفاق می افتند که رگهای پا آسیب دیده یا به درستی کار نمی کنند و بنابراین نمی توانند خون را به طور موثر و به میزان مورد نیاز به قلب بازگردانند. این زخم ها گاهی اوقات زخم های واریسی نیز نامیده می شوند. هنگامی که یک پای متورم آسیب ببیند، تورم می تواند مانع بهبود عادی شده و منجر به زخم پای وریدی شود.
زخم ترکیبی، این نوع زخم ناشی از ترکیبی از بیماری های وریدی و شریانی است.
زخم های بستر یا زخم های فشاری، زخم هایی هستند که به علت فشار و یا نیروی برش روی پوست ایجاد شده اند. زخم های بستر معمولا در افرادی که به علت بیماری و یا ناتوانی، تحرک محدودی دارند و نمی توانند به طور منظم موقعیت بخشی یا تمام بدن خود را تغییر دهند، رخ می دهد. پوست در نقاطی از بدن با بیشترین فشار شکسته می شود و زخم های از زخم های سطحی کوچک تا زخم های بزرگ و عمیق که عمق آن می تواند تا به استخوان گسترش یابد ایجاد می کنند.
زخم های دیابتی
این زخم ها معمولا بر روی پاها شروع می شوند و نتیجه تغییرات در سیستم عصبی و گردش خون بدن که به دلیل دیابت ایجاد می شود، هستند. سه نوع اصلی زخم دیابتی وجود دارد:
نوروپاتیک (به علت کمبود احساس در پا، به عنوان مثال یک تاول ناشی از کفش های جدید می تواند به راحتی عفونی شده و به دلیل عدم وجود حس درد فرد متوجه آن نشود)؛
ایسکمیک (به علت گردش خون ضعیف که به آن بیماری عروق محیطی نیز می گویند)؛
نوروایسکمیک (به دلیل ترکیبی از گردش خون ضعیف و نبود حس در پا).
زخم های جدی و عفونت ها، اگر درمان نشوند و یا حتی در طی درمان، ممکن است منجر به قطع جزئی (مثلا انگشت پا) و یا عمده (مثلا پا از بالای زانو) اندام تحتانی شوند. اسکار جراحی پس از قطع عضو نیز در معرض خطر بروز زخم مزمن است. هنگامی که فرد دچار قطع عضو می شود احتمال نیاز به عمل قطع عضو بعدی بالا می رود.
زخم های پا
زخم پا زخم بین زانو و مفصل مچ پا هستند که به علت مشکلات ناشی از گردش خون در پا به آهستگی بهبود می یابند. زخم های پا می توانند جزء موارد زیر باشند:
شریانی، این نوع زخم معمولا در قسمت پایینی پا اتفاق می افتد. زخم های شریانی می توانند کوچک و گاهی عمیق و اغلب بسیار دردناک باشند. زخم های شریانی زمانی ایجاد می شوند که جریان خون شریانی در این منطقه کاهش پیدا می کند و اغلب در میان افرادی رخ می دهد که دچار بیماری های قلبی هستند.
وریدی، این نوع زخم در اطراف ناحیه مچ پا اتفاق می افتد. زخم های وریدی کم عمق هستند و می توانند دردناک باشند. زخم های وریدی زمانی اتفاق می افتند که رگهای پا آسیب دیده یا به درستی کار نمی کنند و بنابراین نمی توانند خون را به طور موثر و به میزان مورد نیاز به قلب بازگردانند. این زخم ها گاهی اوقات زخم های واریسی نیز نامیده می شوند. هنگامی که یک پای متورم آسیب ببیند، تورم می تواند مانع بهبود عادی شده و منجر به زخم پای وریدی شود.
زخم ترکیبی، این نوع زخم ناشی از ترکیبی از بیماری های وریدی و شریانی است.
📣📚🦠🧫🧪🌡🔬
فناوری نانو در درمان زخم و ترمیم اعضای بدن
سلولهای پوست شما قابلبرنامهریزی هستند و این اجازه را به آنها میدهد که به انواع دیگر سلول تبدیل شوند. محققان دریافتهاند که چگونه میتوان سلولهای بدن را برنامهریزی کرد و بدن را تبدیل به یک منبع عالی سلولهایی کرد که میتوان از آنها برای درمان زخم, آسیب و حتی تغییر عملکرد اعضای پیر بدن استفاده کرد. تحقیق اخیر در فناوری نانو طبیعی، پیشرفت نانو ترانسفکشن بافتی، یک فناوری است که میتواند سلول بالغ را از یک نوع به دیگری، تبدیل کند.، را توسعه داده است. این بررسی توسط دکتر سن چندان و دکترا ال جیمز لی از دانشگاه اوهایو انجامشده است. سن و همکارانش تراشههایی را بر روی پاهای آسیبدیده موشها امتحان کردهاند و سلولهای پوست موش را مجدداً برنامهریزی کردهاند. در طی چند هفته، رگهای خونی فعال تشکیل میشوند و باعث نجات دادن پاهای موش میشود. انتظار میرود که در طی یک سال، این فناوری برای آزمایشهای انسانی مورد تائید قرار گیرد.
فناوری نانو چیست؟
پیشرفت و تغییر در ژن درمانی با فناوری نانو امکانپذیر است. این به آن معنا است که خصوصیات فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی مواد در مقیاس اتمی متفاوت از سایر مقیاسهای بزرگتری است که ما میبینیم.
یک نانومتر، یک میلیاردم متر است. یک مولکول دی ان آ دارای قطر دو نانومتر است. مقیاس فناوری نانو تقریباً بین 1 تا 100 نانومتر است.
در مقیاس نانو، طلا رنگها را تبدیل به حالتی میکند که قابلدیدن برای ما باشد. این خصوصیت فیزیکی در آزمایشهای پزشکی برای نشان دادن عفونت و بیماریها مورداستفاده قرار میگیرد.
دکتر لای فر فریدرسدورف، مدیر دفتر ملی هماهنگی نانوتکنولوژی ملی (NNCO) موسسه ملی نانوتکنولوژی، گفت: "رنگ طلا در سطح بالک،زردرنگ است، اما در سطح نانو، طلا قرمزرنگ است."
NNCO تلاشهای فناوری نانو را در 20 سازمان دولتی هماهنگ میکند. فریدرسدورف به سایت Healthline گفت: "ما اکنون ابزارهایی برای ساختن و کنترل مواد در مقیاس نانو داریم. محققان میتوانند یک نانو ذرات را با واردکردن بار در داخل آن تولید کنند تا انتشار مواد متمرکز بهطور مستقیم به سلولهای هدفمند عرضه شود. بهزودی قادر خواهيم بود بيماري را با دقت شناسايي و درمان نماييم و میتوانیم با دقت بیماریها را مورد هدف قرار گیریم.
نانو ترانسفکشن بافتی (TNT) چگونه عمل میکند؟
TNT بهعنوان حامل محمولههای بیولوژیکی خاص مانند دی ان آ، آر ان آ و مولکولهای پلاسما برای تبدیل سلول به یک سلول زنده که از تراشههای نانو استفاده میکند، تبدیل میکند.
این محموله با یک شارژر الکتریکی به تراشه تحویل داده میشود.
نانو ترانسفکشن، سن و همکارانش را قادر ساخت که تراشهای را بسازند که میتواند کد ژنتیکی را به سلول برساند.
سن به Healthline گفت: "تراشه را بهعنوان یک سرنگ کوچک در نظر بگیرد، ما کد ژنتیکی را به سلولها تزریق میکنیم."
شارژ الکتریکی کوتاه (یکدهم ثانیه) مسیری را روی سطح سلول هدف ایجاد میکند که امکان بارگذاری ژنتیکی را فراهم میکند.
سن میگوید سلولها را بهصورت توپ تنیس فرض کنید. اگر تمام سطح تحت اثر شارژ قرار گیرد، سلول آسیب میبیند و تواناییهای آن از بین میرود. فناوری ما تنها 2 درصد از سطح توپ تنیس را بازخواهد کرد که ما از طریق آن، محموله فعال را به داخل سلول وارد میکنیم و زمانی که این 2 درصد بسته شود هیچگونه آسیبی به سلول وارد نمیشود.
برنامهریزی مجدد سلول، موضوع جدیدی نیست اما دانشمندان قبلاً بر انتقال ریشه سلولها به سایر سلولها تمرکز کردهاند. این فرآیند در آزمایشگاهها انجام میشد.
سن گفت:"ما با این رویکرد مخالف هستیم. زمانی که در آزمایشگاه سلولها تعویض میشوند، در یک محیط مصنوعی و استریل این کار انجام میشود اما زمانی که در بدن این کار را انجام میدهیم بهصورت تصادفی این کار انجام میشود.
ما کار را برعکس انجام دادیم و سعی کردیم این کار را در بدن زنده انجام دهیم."
این قابلیت این اجازه را به بیمارستان خواهد داد تا در صورت محدود بودن امکانات تحقیق، از این فناوری زودتر استفاده کنند.
سن گفته است که تعداد زیادی مراحل و فرآیند وجود دارد که ما توانایی یادگیری تمام آنها را نداریم اما به هدف خود رسیدیم.
کاربردهای احتمالی
درمان زخمها با تبدیل سلولهای پوست به سلولهای رگی بهمنظور تولید مجدد رگهای خونی یک از کاربردهای اثباتشده TNT است
گروه سن همچنین سلولهای عصبی را با فرآیند تبدیل تولید کردهاند و بر روی مغز یک موش امتحان کردهاند. این انتقال و تبدیل، عملکرد ازدسترفته مغز موش را به او برگرداند.
سن ادعا کرده است که استفاده از این فناوری تنها برای سلولهای پوست نیست بلکه میتوان از این روش برای برنامهریزی مجدد سلولها و عملکرد اعضای مختلف بدن استفاده کرد و استفاده از
فناوری نانو در درمان زخم و ترمیم اعضای بدن
سلولهای پوست شما قابلبرنامهریزی هستند و این اجازه را به آنها میدهد که به انواع دیگر سلول تبدیل شوند. محققان دریافتهاند که چگونه میتوان سلولهای بدن را برنامهریزی کرد و بدن را تبدیل به یک منبع عالی سلولهایی کرد که میتوان از آنها برای درمان زخم, آسیب و حتی تغییر عملکرد اعضای پیر بدن استفاده کرد. تحقیق اخیر در فناوری نانو طبیعی، پیشرفت نانو ترانسفکشن بافتی، یک فناوری است که میتواند سلول بالغ را از یک نوع به دیگری، تبدیل کند.، را توسعه داده است. این بررسی توسط دکتر سن چندان و دکترا ال جیمز لی از دانشگاه اوهایو انجامشده است. سن و همکارانش تراشههایی را بر روی پاهای آسیبدیده موشها امتحان کردهاند و سلولهای پوست موش را مجدداً برنامهریزی کردهاند. در طی چند هفته، رگهای خونی فعال تشکیل میشوند و باعث نجات دادن پاهای موش میشود. انتظار میرود که در طی یک سال، این فناوری برای آزمایشهای انسانی مورد تائید قرار گیرد.
فناوری نانو چیست؟
پیشرفت و تغییر در ژن درمانی با فناوری نانو امکانپذیر است. این به آن معنا است که خصوصیات فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی مواد در مقیاس اتمی متفاوت از سایر مقیاسهای بزرگتری است که ما میبینیم.
یک نانومتر، یک میلیاردم متر است. یک مولکول دی ان آ دارای قطر دو نانومتر است. مقیاس فناوری نانو تقریباً بین 1 تا 100 نانومتر است.
در مقیاس نانو، طلا رنگها را تبدیل به حالتی میکند که قابلدیدن برای ما باشد. این خصوصیت فیزیکی در آزمایشهای پزشکی برای نشان دادن عفونت و بیماریها مورداستفاده قرار میگیرد.
دکتر لای فر فریدرسدورف، مدیر دفتر ملی هماهنگی نانوتکنولوژی ملی (NNCO) موسسه ملی نانوتکنولوژی، گفت: "رنگ طلا در سطح بالک،زردرنگ است، اما در سطح نانو، طلا قرمزرنگ است."
NNCO تلاشهای فناوری نانو را در 20 سازمان دولتی هماهنگ میکند. فریدرسدورف به سایت Healthline گفت: "ما اکنون ابزارهایی برای ساختن و کنترل مواد در مقیاس نانو داریم. محققان میتوانند یک نانو ذرات را با واردکردن بار در داخل آن تولید کنند تا انتشار مواد متمرکز بهطور مستقیم به سلولهای هدفمند عرضه شود. بهزودی قادر خواهيم بود بيماري را با دقت شناسايي و درمان نماييم و میتوانیم با دقت بیماریها را مورد هدف قرار گیریم.
نانو ترانسفکشن بافتی (TNT) چگونه عمل میکند؟
TNT بهعنوان حامل محمولههای بیولوژیکی خاص مانند دی ان آ، آر ان آ و مولکولهای پلاسما برای تبدیل سلول به یک سلول زنده که از تراشههای نانو استفاده میکند، تبدیل میکند.
این محموله با یک شارژر الکتریکی به تراشه تحویل داده میشود.
نانو ترانسفکشن، سن و همکارانش را قادر ساخت که تراشهای را بسازند که میتواند کد ژنتیکی را به سلول برساند.
سن به Healthline گفت: "تراشه را بهعنوان یک سرنگ کوچک در نظر بگیرد، ما کد ژنتیکی را به سلولها تزریق میکنیم."
شارژ الکتریکی کوتاه (یکدهم ثانیه) مسیری را روی سطح سلول هدف ایجاد میکند که امکان بارگذاری ژنتیکی را فراهم میکند.
سن میگوید سلولها را بهصورت توپ تنیس فرض کنید. اگر تمام سطح تحت اثر شارژ قرار گیرد، سلول آسیب میبیند و تواناییهای آن از بین میرود. فناوری ما تنها 2 درصد از سطح توپ تنیس را بازخواهد کرد که ما از طریق آن، محموله فعال را به داخل سلول وارد میکنیم و زمانی که این 2 درصد بسته شود هیچگونه آسیبی به سلول وارد نمیشود.
برنامهریزی مجدد سلول، موضوع جدیدی نیست اما دانشمندان قبلاً بر انتقال ریشه سلولها به سایر سلولها تمرکز کردهاند. این فرآیند در آزمایشگاهها انجام میشد.
سن گفت:"ما با این رویکرد مخالف هستیم. زمانی که در آزمایشگاه سلولها تعویض میشوند، در یک محیط مصنوعی و استریل این کار انجام میشود اما زمانی که در بدن این کار را انجام میدهیم بهصورت تصادفی این کار انجام میشود.
ما کار را برعکس انجام دادیم و سعی کردیم این کار را در بدن زنده انجام دهیم."
این قابلیت این اجازه را به بیمارستان خواهد داد تا در صورت محدود بودن امکانات تحقیق، از این فناوری زودتر استفاده کنند.
سن گفته است که تعداد زیادی مراحل و فرآیند وجود دارد که ما توانایی یادگیری تمام آنها را نداریم اما به هدف خود رسیدیم.
کاربردهای احتمالی
درمان زخمها با تبدیل سلولهای پوست به سلولهای رگی بهمنظور تولید مجدد رگهای خونی یک از کاربردهای اثباتشده TNT است
گروه سن همچنین سلولهای عصبی را با فرآیند تبدیل تولید کردهاند و بر روی مغز یک موش امتحان کردهاند. این انتقال و تبدیل، عملکرد ازدسترفته مغز موش را به او برگرداند.
سن ادعا کرده است که استفاده از این فناوری تنها برای سلولهای پوست نیست بلکه میتوان از این روش برای برنامهریزی مجدد سلولها و عملکرد اعضای مختلف بدن استفاده کرد و استفاده از
TNT باعث بهبود کیفیت زندگی در بیشتر جهات میشود.
آینده نانو در درمان زخم
سن و گروه او در حال حاضر به دنبال یک شریک صنعتی برای ساخت تراشههای طراحیشده برای کاربر روی انسان هستند. پسازآن آزمایشهایی باید انجام شود و درنهایت، سن امیدوار است پیشرفت سریعی را در علوم نانو و سلامت ایجاد کند.
آینده نانو در درمان زخم
سن و گروه او در حال حاضر به دنبال یک شریک صنعتی برای ساخت تراشههای طراحیشده برای کاربر روی انسان هستند. پسازآن آزمایشهایی باید انجام شود و درنهایت، سن امیدوار است پیشرفت سریعی را در علوم نانو و سلامت ایجاد کند.
مراحل ترمیم زخم
به صورت ۴ مرحله ی پی در پی است که شامل هموستاز، التهاب، تکثیر و بلوغ می باشد. گرچه مراحل ترمیم زخم به شکل خطی می باشد اما گاهی فرآیند ترمیم می تواند به طرف جلو یا عقب برود که این موضوع بستگی به شرایط داخلی یا خارجی بیمار دارد.
۴ فاز زخم عبارت است از:
فاز هموستاز
هموستاز مرحله ای از مراحل ترمیم زخم است که با قطع خونریزی شروع می شود. وقتی قسمتی از بدن، خونریزی می کند اولین مرحله شروع مرحله ی هموستاز و انقباض عروق خونی است که باعث کاهش خونریزی می شود.
سپس پلاکت ها برای پوشاندن دیواره ی عروقی آسیب دیده به هم می چسبند و انعقاد رخ می دهد. تعداد زیادی پلاکت با چسب فیبرینی به هم می چسبند و مانند یک تور سلول های قرمز خون را به دام می اندازند و خونریزی را قطع می کنند. پروسه هموستاز خیلی سریع اتفاق می افتد. بعد از آن اولین داربست فیبرینی در زمان ۶۰ ثانیه با چسب فیبرین تشکیل می شود و چون از حالت مایع به حالت ژله ای برای تشکیل لخته خون درمی آید و پروترومبین را آزاد می کند. تشیکیل ترومبوز یا لخته، پلاکت ها یا سلول های خونی را در ناحیه زخم نگه می دارد.
ترومبوز اگرچه در مرحله ی ترمیم زخم مهم است اما خود باعث بروز مشکلاتی می شود، به طور مثال اگر لخته از دیواره عروق جدا شود و وارد گردش خون سیستمیک شود، امکان ایجاد سکته و آمبولی ریه و یا حمله قلبی را ایجاد می کند.
فاز التهاب
التهاب فاز دوم در ترمیم زخم است و بلافاصله بعد از آسیب دیدن رگ های خونی و نشت مواد موجود در رگ های خونی ( که شامل آب، نمک و پروتئین است )، به بیرون رگ شروع می شود و علت ایجاد تورم موضعی نیز می باشد. التهاب هم سبب کنترل خونریزی می شود و هم از عفونت جلوگیری می کند. در طی مرحله ی التهاب، سلول های سفید خونی، فاکتورهای رشد، مواد مغذی و آنزیم ها به سمت منطقه ی آسیب دیده حرکت می کنند که خود این عمل منجر به تورم، قرمزی، درد و حالت های مختلف مرحله التهابی می شود.
التهاب یک بخش طبیعی از پروسه ی ترمیم زخم است و فقط در مواردی که مشکل ایجاد شود، باعث طولانی شدن این مرحله از درمان زخم می شود.
فاز تکثیر
فاز تکثیر در ترمیم زخم، زمانیکه در زخم بازسازی و نوسازی بافت جدید شکل می گیرد، شروع می شود. بافت جدید با کلاژن و ماتریکس خارج سلولی ساخته می شود، علاوه بر آن یک شبکه جدید از رگ های خونی باید ساخته شود و یک بافت گرانوله ی سالم با اکسیژن رسانی کافی و تغذیه مناسب تولید می شود.
مایوفیبروبلاست باعث می شود زخم منقبض شود. لبه های زخم با استفاده از سلول های ماهیچه ای دودی که به هم فشار می آورند موجب بسته شدن زخم می شوند. در فازهای ترمیم و درمان زخم، مرحله ی گرانولاسیون بافت قرمز یا صورتی است که بافت ناهموار و ناصاف دارد و بافت گرانوله ی سالم به راحتی خونریزی نمی کند. بافت گرانوله ی تیره می تواند نشانه ی کم آبی باشد.
فاز بلوغ
فاز بلوغ که به آن فاز ریمودلینگ نیز گفته می شود. فاز بلوغ زمانی است که کلاژن نوع III به نوع I تغییر و تبدیل می شود و زخم کاملا بسته می شود. سلول هایی که در این مرحله نیاز نیستند به سمت آپوپتوز یا مرگ برنامه ریزی شده، حرکت می کنند. در فاز بلوغ، کلاژن در طول خطوط فشاری دوباره جذب می شوند و بنابراین فیبرهای کلاژن می توانند به هم نزدیک و نزدیک ترو متراکم شوند.
متراکم تر شدن فیبرهای کلاژن، اسکار ضخیم زخم را کاهش می دهد، در اصل ریمودله شدن از روز ۲۱ بعد از آسیب شروع می شود و تا یک سال بعد ادامه دارد. حتی زخمی که ترمیم شده و پوست آن بسته شده باشد، در زیر پوست ریمودله شدن همچنان در حال انجام است.
مراحل ترمیم زخم پیچیده است، نارسایی در پروسه ی ترمیم زخم می تواند منجر به ایجاد زخم مزمن شود. فاکتورهایی که به ایجاد زخم مزمن کمک می کنند شامل: بیماری های وریدی، عفونت، دیابت و اختلالات متابولیکی در بزرگسالی است. مراقبت دقیق از زخم می تواند روند ترمیم زخم را تسریع کند. به وسیله ی حفظ رطوبت و تمیزی و مراقبت از آسیب و پیشگیری از عفونت می تواند احتمال بروز دوباره زخم را کاهش دهد.
به صورت ۴ مرحله ی پی در پی است که شامل هموستاز، التهاب، تکثیر و بلوغ می باشد. گرچه مراحل ترمیم زخم به شکل خطی می باشد اما گاهی فرآیند ترمیم می تواند به طرف جلو یا عقب برود که این موضوع بستگی به شرایط داخلی یا خارجی بیمار دارد.
۴ فاز زخم عبارت است از:
فاز هموستاز
هموستاز مرحله ای از مراحل ترمیم زخم است که با قطع خونریزی شروع می شود. وقتی قسمتی از بدن، خونریزی می کند اولین مرحله شروع مرحله ی هموستاز و انقباض عروق خونی است که باعث کاهش خونریزی می شود.
سپس پلاکت ها برای پوشاندن دیواره ی عروقی آسیب دیده به هم می چسبند و انعقاد رخ می دهد. تعداد زیادی پلاکت با چسب فیبرینی به هم می چسبند و مانند یک تور سلول های قرمز خون را به دام می اندازند و خونریزی را قطع می کنند. پروسه هموستاز خیلی سریع اتفاق می افتد. بعد از آن اولین داربست فیبرینی در زمان ۶۰ ثانیه با چسب فیبرین تشکیل می شود و چون از حالت مایع به حالت ژله ای برای تشکیل لخته خون درمی آید و پروترومبین را آزاد می کند. تشیکیل ترومبوز یا لخته، پلاکت ها یا سلول های خونی را در ناحیه زخم نگه می دارد.
ترومبوز اگرچه در مرحله ی ترمیم زخم مهم است اما خود باعث بروز مشکلاتی می شود، به طور مثال اگر لخته از دیواره عروق جدا شود و وارد گردش خون سیستمیک شود، امکان ایجاد سکته و آمبولی ریه و یا حمله قلبی را ایجاد می کند.
فاز التهاب
التهاب فاز دوم در ترمیم زخم است و بلافاصله بعد از آسیب دیدن رگ های خونی و نشت مواد موجود در رگ های خونی ( که شامل آب، نمک و پروتئین است )، به بیرون رگ شروع می شود و علت ایجاد تورم موضعی نیز می باشد. التهاب هم سبب کنترل خونریزی می شود و هم از عفونت جلوگیری می کند. در طی مرحله ی التهاب، سلول های سفید خونی، فاکتورهای رشد، مواد مغذی و آنزیم ها به سمت منطقه ی آسیب دیده حرکت می کنند که خود این عمل منجر به تورم، قرمزی، درد و حالت های مختلف مرحله التهابی می شود.
التهاب یک بخش طبیعی از پروسه ی ترمیم زخم است و فقط در مواردی که مشکل ایجاد شود، باعث طولانی شدن این مرحله از درمان زخم می شود.
فاز تکثیر
فاز تکثیر در ترمیم زخم، زمانیکه در زخم بازسازی و نوسازی بافت جدید شکل می گیرد، شروع می شود. بافت جدید با کلاژن و ماتریکس خارج سلولی ساخته می شود، علاوه بر آن یک شبکه جدید از رگ های خونی باید ساخته شود و یک بافت گرانوله ی سالم با اکسیژن رسانی کافی و تغذیه مناسب تولید می شود.
مایوفیبروبلاست باعث می شود زخم منقبض شود. لبه های زخم با استفاده از سلول های ماهیچه ای دودی که به هم فشار می آورند موجب بسته شدن زخم می شوند. در فازهای ترمیم و درمان زخم، مرحله ی گرانولاسیون بافت قرمز یا صورتی است که بافت ناهموار و ناصاف دارد و بافت گرانوله ی سالم به راحتی خونریزی نمی کند. بافت گرانوله ی تیره می تواند نشانه ی کم آبی باشد.
فاز بلوغ
فاز بلوغ که به آن فاز ریمودلینگ نیز گفته می شود. فاز بلوغ زمانی است که کلاژن نوع III به نوع I تغییر و تبدیل می شود و زخم کاملا بسته می شود. سلول هایی که در این مرحله نیاز نیستند به سمت آپوپتوز یا مرگ برنامه ریزی شده، حرکت می کنند. در فاز بلوغ، کلاژن در طول خطوط فشاری دوباره جذب می شوند و بنابراین فیبرهای کلاژن می توانند به هم نزدیک و نزدیک ترو متراکم شوند.
متراکم تر شدن فیبرهای کلاژن، اسکار ضخیم زخم را کاهش می دهد، در اصل ریمودله شدن از روز ۲۱ بعد از آسیب شروع می شود و تا یک سال بعد ادامه دارد. حتی زخمی که ترمیم شده و پوست آن بسته شده باشد، در زیر پوست ریمودله شدن همچنان در حال انجام است.
مراحل ترمیم زخم پیچیده است، نارسایی در پروسه ی ترمیم زخم می تواند منجر به ایجاد زخم مزمن شود. فاکتورهایی که به ایجاد زخم مزمن کمک می کنند شامل: بیماری های وریدی، عفونت، دیابت و اختلالات متابولیکی در بزرگسالی است. مراقبت دقیق از زخم می تواند روند ترمیم زخم را تسریع کند. به وسیله ی حفظ رطوبت و تمیزی و مراقبت از آسیب و پیشگیری از عفونت می تواند احتمال بروز دوباره زخم را کاهش دهد.
همکاری دپارتمان بیوتکنولوژی دانشگاه
ABDUL WALI KHAN UNIVERSITY MARDAN, PAKISTAN
پاکستان با کنگره بین المللی زخم و ترمیم بافت, متن همکاری به شرح زیر می باشد:
ABDUL WALI KHAN UNIVERSITY MARDAN, PAKISTAN
پاکستان با کنگره بین المللی زخم و ترمیم بافت, متن همکاری به شرح زیر می باشد:
همکاری انجمن زخم ترکیه ( یارا) با کنگره بین المللی زخم و ترمیم بافت و پژوهشکده یارا جهاد دانشگاهی واحد علوم پزشکی تهران در ششمین کنگره بین المللی زخم و ترمیم بافت
متن همکاری به شرح زیر می باشد:
متن همکاری به شرح زیر می باشد:
Subject: Collaboration Invitation
Seyed Mahdi Tabaie M.D
President
International Congress of WTR
Dear Dr. Tabaie,
Thank you for your interest in collaborating with Wound Management Association of Turkey.
We welcome any opportunities to develop future collaborations with you.
In the first place, I would like to inform you that our association, including myself, can support your congress related to session chairs and invited speakers. Additionally you can use our LOGO on the conference poster.
In that regard, I extend my best wishes for the success of your conference.
President; WMAT
Ayişe KARADAĞ; RN.,ET/WOCN.,PhD.,Prof.
Koç University School of Nursing
Dean
Seyed Mahdi Tabaie M.D
President
International Congress of WTR
Dear Dr. Tabaie,
Thank you for your interest in collaborating with Wound Management Association of Turkey.
We welcome any opportunities to develop future collaborations with you.
In the first place, I would like to inform you that our association, including myself, can support your congress related to session chairs and invited speakers. Additionally you can use our LOGO on the conference poster.
In that regard, I extend my best wishes for the success of your conference.
President; WMAT
Ayişe KARADAĞ; RN.,ET/WOCN.,PhD.,Prof.
Koç University School of Nursing
Dean
Wound Management Association of Turkey is a cooperation organisation of EWMA (European Wound Management Association).
Ayişe Karadağ (President) of Wound Management Association of Turkey
Prof. Dr., ET/WOCN Koç University, Nursing Faculty, ISTANBUL
2008 Member
2013-2015 Treasurer
2015-2018 Board Member
2018-2021 President
Prof. Dr., ET/WOCN Koç University, Nursing Faculty, ISTANBUL
2008 Member
2013-2015 Treasurer
2015-2018 Board Member
2018-2021 President