💠 در سال ۲۰۰۹، پژوهشگرانی با استفاده از دوربین‌هایی فوق‌العاده حساس، موفق شدند این نور ضعیف را در بدن انسان‌ها ببینند؛ حتی هنگام خواب و در تاریکی. آن‌ها نوشتند: «بدن انسان واقعاً می‌درخشد». اما چرا نمی‌توانیم آن را ببینیم؟ چون شدت این نور هزار برابر ضعیف‌تر از آستانه‌ی بینایی انسان است.

💠 شدت این درخشش در طول شبانه‌روز تغییر می‌کند و بیشتر از همه در صورت دیده می‌شود. به‌نظر می‌رسد این تغییرات با ریتم شبانه‌روزی بدن هماهنگ است. اما عوامل دیگری نیز بر این درخشندگی تأثیر می‌گذارند؛ همان‌طور که مطالعه‌ای تازه نشان داده، بیوفوتون‌ها در شرایط فیزیولوژیکی مختلف، از جمله استرس یا مرگ، واکنش متفاوتی دارند.

💠 در گیاه چتر درختی (Heptapleurum arboricola)، پس از آسیب دیدن یا بی‌حس شدن با داروی بنزوکائین، شدت درخشندگی افزایش یافت. این پدیده می‌تواند روشی نوین برای پایش سلامت جنگل‌ها و شناسایی زودهنگام بیماری‌ها باشد.

💠 در موش‌ها نیز پژوهشگران توانستند پیش و پس از مرگ، تغییرات شدیدی را در نور ساطع‌شده مشاهده کنند. نور به‌طور قابل‌توجهی و با سرعت زیادی کاهش یافت. این یافته البته عجیب نیست، چون بیوفوتون‌ها با فعالیت‌های متابولیکی گره خورده‌اند و با مرگ، متابولیسم خاموش می‌شود.

💠 منبع این درخشندگی، گونه‌هایی از گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) هستند که هنگام تولید انرژی در میتوکندری آزاد می‌شوند. این گونه‌ها با مولکول‌هایی مانند لیپیدها، پروتئین‌ها و فلوئوروفورها واکنش می‌دهند و نور بسیار ضعیفی ساطع می‌کنند. همین واکنش‌هاست که درخشش بدن انسان را به ریتم شبانه‌روزی متصل می‌کند و با خاموشی بدن، خاموش می‌شود.

💠 بیولومینسانس معمولاً از آنزیم‌ها برای تولید نور استفاده می‌کند، اما درخشندگی بیولوژیکی ناشی از بیوفوتون‌ها راه دیگری است که روزبه‌روز در گونه‌های بیشتری کشف می‌شود

💠 تیم تحقیقاتی نوع خاصی از سلول‌های بنیادی به نام سلول‌های پیش‌ساز بلاستمای شاخ را شناسایی کرد که پنج روز پس از افتادن شاخ‌های گوزن ظاهر می‌شوند. این سلول‌ها که مسئول رشد سریع شاخ هستند، در محیط آزمایشگاهی کشت داده شده و سپس به بدن موش‌ها پیوند زده شدند که در عرض ۴۵ روز منجر به تشکیل ساختارهایی از غضروف و استخوان شد.

💠 این دستاورد چشم‌اندازهای امیدوارکننده‌ای برای درمان آسیب‌های اسکلتی و توسعه روش‌های بازسازی ارائه می‌دهد و علم را یک گام دیگر به تحقق بازسازی اندام در انسان نزدیک‌تر می‌کند

آنچه این کشف را بسیار مهم می‌سازد، این است که تمرکز را از ژنتیک به سلامت روده به عنوان یک عامل کلیدی در عملکرد مغز تغییر می‌دهد. با تغییر پروتئین‌های مغزی در سطح مولکولی، باکتری‌های روده‌ای به‌طور فعال بر انعطاف‌پذیری عصبی، التهاب و حتی مقاومت روانی تأثیر می‌گذارند.
‌
این بدان معناست که آنچه می‌خورید و نحوه‌ی حمایت شما از میکروبیوم روده‌تان می‌تواند به‌اندازه دی‌ان‌ای شما در سلامت شناختی‌تان نقش داشته باشد.

علم اکنون ثابت می‌کند که ارتباط روده و مغز فقط درباره هضم یا خلق‌وخو نیست ، بلکه نیرویی بنیادی است که چگونگی عملکرد مغز را شکل می‌دهد. بهینه‌سازی سلامت روده، یک روند زودگذر نیست؛ بلکه یک ضرورت زیستی برای عملکرد ذهنی حداکثری است