‏آدم‌ها قوی نیستن، مجبورن.

‏این‌که گمان کنی همه عادی زندگی می‌کنند، لزوماً به این معنا نیست که درون‌شون هم همه چیز عادیه؛
به عنوان درمانگر کم ندیدم افرادی رو که یک تار مو با فروپاشی روانی فاصله داشتند اما کماکان برای نوشیدن چای به کافه می‌‌رفتند یا با لبخندی گشاده از دیگران استقبال می‌کردند.

هرکی یجوری تنهامون گذاشت
یکی از سر سوتفاهم
یکی واسه قهر طولانی
اون یکی ندونم کاری
یکی واسه منفعت!
یکی گفت دو دقیقه ای میام، نیومد
یکی اومد ولی دیر اومد
یکی هم تو راه وطن رفت...

بزرگسالی همین شکلیه؛
تنهاترت میکنه

‏یه متن خوندم و حقیقتا پر از معنا بود
می‌گفت که:
توی جامعه ای که از هر ۱۰ ازدواج ۶ مورد به طلاق کشیده میشه
روز ولنتاین به همدیگه کتاب هدیه بدهید ، رابطه نیاز به درک داره نه عروسک...