من که با خودم دبه ماست و ترشی و آبلیمو آوردم گذاشتم پایون:)) و روزای کشیک گوجه و خیار میارم یا سالاد شیرازی‌ش میکنم یا ماست خیار یا آب دوغ خیار با دوغ‌های آبکی بیمارستان:))

واقعا اگه دلخوشی‌های کوچیک دست و پا نکنیم، پژمرده میشیم چون!

سوالم اینه شما بعد خوردن آب‌دوغ خیار و سالاد شیرازی با آبغوره، کشیک هم میدید؟ چه طوری؟
من بعد اینا فقط میتونم بیفتم😴🥱

انرژی ای که من از سالاد شیرازی دست‌ساز خودم وسط کشیک می‌گیرم، از اسپرسوی دبل نمی‌گیرم:))
باعث میشه حس کنم خونه‌م، همه چی امنه، زندگی جریان داره و هیچ دغدغه‌ای جز تنطیم ترکیب آبغوره و نمک سالاد نیست🥲

از مزایای رادیولوژیست بودن😁🌱

والا ما از دور قشنگیم:))
ولی از نزدیک من همین الان در حالی از بوفه برگشتم که برای سال بالاییم که در کشیک دیشب‌مون از تعدد مریض‌ها جان به جان آفرین تسلیم کرده بود، کمپوت و شیرین عسل:)) خریدم که برم پاویون عیادتش:))

بچه‌ها جون با توجه به اینکه زمان شروع طرح و سربازی ورودی‌های ۹۷ هست، مطمئنا یک سری سوالات و سردرگمی‌ها وجود داره. من تا اونجایی که بتونم و یادم باشه و قوانین رو بلد باشم میتونم راهنماییتون کنم. حالا تعداد سوالا اگه کم بود همینجا، اگه زیاد بود تو یه چنل جدا براتون گذاشته میشه.
میتونید تو دایرکت چنل یا تو بات سوال‌هاتون رو بفرستید. سعی میکنم در اولین فرصت ممکن جواب‌ها رو بذارم.
@deepmedicine

۴- دست بردارید از مسئولیت پذیری بیش از اندازه...
چند روز پیش با یکی ازین هوش مصنوعی ها حرف میزدم
یک شعر رو دادم خواستم ببینم درست تفسیر میکنه یا نه

حالا یه جمله تکان دهنده گفت که خیلی قشنگ بود :

هیچ انسانی نباید و نمی تواند بار مسئولیت همه را به دوش بکشد...

کاش اینو ما پزشکا هر روز تکرار کنیم
غم مریض رو میخوریم، خانواده و فامیل مشکلی پیش میاد باید حل کنیم، رزیدنت بد رفتاری میکنه باید بپذیریم و ادامه بدیم
باید فشار بیاریم به خودمون پیشرفت شغلی داشته باشیم...


و جالبه خیلی وقتها خودمون رو برای چیزی سرزنش میکنیم که مقصرش نیستیم!!


خودتون بگردید مصداقهاش رو تو زندگیتون پیدا می کنید
بی خیال تر باشید❤️

اگر از گردنه مهاجرت کردن، وسوسه مطب زیبایی زدن،کار در اورژانس و کار درمان به عنوان پزشک عمومی گذر کردین،

اگر به فکر رزیدنتی بودین و امسال امتحان دادین و قبول هم شدین و از اول مهر بخشاتون شروع میشه،

این لایو برای شماست

در این لایو در خدمت خانم دکتر بهار باقری متخصص داخلی فارغ التحصیل دانشگاه علوم پزشکی شیراز هستیم

از ایشان خواهیم پرسید:

چجوری با سال بالایی ها(به ویژه در رشته های ماژور و جراحی دار)چلنج کمتری داشته باشیم

از برخورد با هم لولی های خودمون
ازشون خواهیم پرسید

چطور در رزیدنتی با وجود کشیک های سنگین درس بخونیم

چطور تعادل رزیدنتی با رفتار با مادر وپدر،همسر و فرزندانمون رو برقرار کنیم؟
دوران دستیاری موقع مناسبی برای ازدواج و یا فرزندآوری هست؟

و هزارو یک پرسش دیگه...

شماهم اگر سوالی دارید در کامنت ها برامون بنویسین تا ازشون بپرسیم

https://www.instagram.com/dr.omid.psychiatry?igsh=MWZudzRlMTU0Z2ExeA==

عه عه نگاه کنا، دو مهر هم تموم شد من بیوی اینجا رو به یک رزیدنت سال دو تغییر ندادم هنوز!

بچه‌ها!
تا اینجا سال دو شدن مثل مسئول شیر آب مدرسه شدنه:))) هم قدرت داری هم نداری:)) هم اگه بدجنس باشی می‌تونی خوب یزیدبازی دربیاری، هم اگه یه جو معرفت داشته باشی، می‌تونی سوسکی لیوان‌های آب بچه‌ها رو پر کنی بدی دست‌شون:)
انتخاب با خودته:)
مثل همه‌ی لحظه‌های دیگه‌ی زندگی:)

برای مریض کتتر آسیت گذاشتم، فکر می‌کنین آخر کار چه دعایی واسم کرده؟

ایشالا دکتر شی:)))

یکی از راه‌های گذران بهتر دوره‌های مختلف پزشکی، از استاژری تا رزیدنتی(تازه حتی به نظرم دوران اتندی هم!) اینه که:

هرروز احساس یادگیری مطلب جدید و کسب تجربه جدیدی داشته باشی! حتی یک نکته کوچیک، یک قلق کوچیک، اصلا یک راه کوتاهتر بین بخش‌ها حتی:)

چون محیط بیمارستان آدم رو به شدت مستعد روزمرگی و عادی شدن و فرسودگی می‌کنه! اینجوری که مثلا این بیستمین مریضیه که با GIB می‌بینی‌ها، ولی هنوز اساسی یادش نگرفتی! این آدم رو فرسوده و بی‌انگیزه می‌کنه.

#پزشک_خونه_بهداشت
در ۱۵ امین روز کاری، اولین اشتباه کاریمو مرتکب شدم (یا حداقل اولین اشتباهی که خودم ازش مطلعم). یه خانمِ بسیار دوست داشتنی چند بار تو این دو هفته اومده و رفته و امروز بالاخره آزمایش جدیدو داروهای قدیمش رو آورده بودو من قصد داشتم براش داروهاش رو تنظیم کنم. خانمِ قصه خیلییی حساس بودو با طیفِ عظیمی از داروهای کنترل کننده بیماریش مشکل داشت و یه جورایی خیلی آپشنی برای من باقی نذاشته بود اما در نهایت من تصمیم گرفتم ۳ تا دارو براش تجویز کنم. دوتاش که خب لازم بودن براش و کاری بهش نداریم. راجع به داروی سومی که تجویز کردم، بعدتر فهمیدم خیلی چویسِ خوبی نبودو میشده تصمیماتِ خیلی بهتری گرفت، البته که میشه اون تصمیمو با رفرنس تا حدودی توجیه کرد ولی بازم به نظرم سود آنچنانی نداشته و نباید به اون شکل تجویزش میکردم. از موقعی که این رو فهمیدم حقیقتا خیلی ناراحتم اما این اتفاقیه که بالاخره میوفته و احتمالا قراره بارها تجربه‌اش کنم. باز خوبه اون خانمِ مهربون قراره چندوقت دیگه دوباره بیاد و میشه این مشکل رو حل کرد. منم امروز میرم به جای غصه خوردن اطلاعاتم راجع به داروهای اون بیماری رو اپدیت میکنم...

چقدر این حس آشناست!
چه تو دوران اینترنی، چه مدت کوتاه طرحم و چه توی این یک سال رزیدنتی!
مریض‌هایی که رفتن و با خودت گفتی آخ آخ چرا اینو بهش نگفتم، چرا فلان دارو رو ندادم، چرا فلان قسمت سونوگرافیش رو با دقت بیشتری انجام ندادم... و بعدش قلبت فشرده شده و شاید هم گلوت پر بغض و مغزت پر از فکرهای منفی...

در اپروچ به این حس مشترک، میشه دو تا راه رو در پیش گرفت:
راه سرزنش و سرکوفت و ناامیدی؛ که من خوب نیستم و کافی نیستم و احساس عذاب وجدان، و به تبعش پایین اومدن سطح انرژی و انگیزه!

راهِ جبران؛ که با خودت بگی ببین باشه این مریض قربانی ندونم کاری تو شد اصلا! چاره‌ای نیست دیگه الان! ولی چیزی که مهمه اینه که بعد از این دیگه هیچ مریضی با شرایط مشابه رو میس نکنی! این یعنی رسالت این اشتباهت رو به جا آوردی!

سال بالا شدن یعنی چیزهایی که تا حالا خودت نخوندی رو برای یاد دادن به سال پایینی‌هات بخونی🫢

اینجا کسی رو داریم که بخواد رزیدنت رادیو بشه؟

بیین منو،
من از آینده میام:)
تو یه روز توی یه عصر پاییزی، با پلی‌لیست این کانال، ریپورت‌های سیتی‌‌ت رو می‌زنی. سو کیپ سوئیمینگ؛) 👊🐟

از اول مهر تا حالا، این دومین باره که به طور اتفاقی یکی از هم‌لولی/سال‌بالایی‌های دوران عمومی‌م مریضم میشن واسه سونو، برای یکی‌شونم الان آپاندیسیت گزارش کردم:))

بچه‌ها ما جدی جدی مثل اینکه قراره دکتر همدیگه بشیم:)))

دیروزم جواب سیتی‌اسکن همکلاسی راهنمایی‌م رو زدم:")
یکدفعه اسمش رو دیدم و باتوجه به سن و آدرسش تقریبا مطمئن شدم خودشه، کسی که یه زمانی سر نمره‌ی علوم و جغرافیا با هم رقابت داشتیم:)

یعنی اونم از روی اسمم می‌فهمه دکتری که واسش ریپورت کرده، همکلاسی روزهای نوجوانی‌ش بوده؟:")

دلم برای کشیک‌های اینترنی که دو نفره بودیم و تایم‌ها رو تقسیم می‌کردیم تنگ شده🥲
برای اینکه یکی بود کنارش چایی بخوری و حرف بزنی و دچار هجوم دلتنگی و غم عصرهای کشیک نشی...