جِسیکا آلبایی که دیگر جوان نیست.
الکلاسیکو بدون رونالدو، مسی و نیمار.
محسن نامجویی که دیگر نمی‌زَنَد و نمی‌خوانَد.
فیسبوک که به پایان رسید و در پی‌اش اینستاگرام.
برادرانِ قاسم‌خانی که دیگر طنز نمی‌نویسند.
فصلِ آخرِ House of Cards بدونِ پرزیدنت کِوین.
و زیبایی‌های بی‌شماری که بدون جایگزین، بازنشسته می‌شوند ...
گاه که «نظامِ سرگرمی» به بن‌بست می‌رسد، بشر افسردگی می‌گیرد.
@masnaviX

پاندا را در قفس ( پارک های حمایت و نگهداری ) کردند، به نامِ مراقبت و اینکه چند سالی بیشتر نَسلش کِش بیاید؛
نسلِ خرسی که در قفس متولد می‌شود، با پرستار و شیشه شیر اختصاصی رشد می‌کند و در قفس می‌میرد، مطابقِ انتخابِ طبیعی در تکامل نژادی، تبدیل به خرسِ عروسکی می‌شود.
@masnaviX

نقطه‌ای که ایستادی، برآیندِ انتخاب‌های توست.
@masnaviX

چیزهایی هست که با هر میزان از تلاش هم به‌دست نمی‌آید، مثلِ «توِ» لعنتی.
@masnaviX

شاید هِدفون مهم‌ترین اختراعِ بشر باشد.
@masnaviX

هر دو خانواده برای شفای بیمارانِشان، عمیقاً دعا کردند؛ یکی مانْد و دیگری نه.
تفاوت در پیشرفتِ علم و دانشِ پزشکی بود.
@masnaviX

شاید لذتی در انتقام نباشد ولی قطعاً دلیلی هم برای بَخشش نیست؛
یکی زدی، یکی باید بخوری، وَسَّلام.
هر حالتی غیر از شرحِ فوق، یا از حماقت است یا ترس و بی‌عرضه‌گی.
@masnaviX

ما آمدیم که استوری برود، ما را استوری کردند؛
مثلِ چِگوارا که برند و کالای تجاری شد.
مثلِ حُسَیْن که گویا برای آزادگی قیام کرد و ابزارِ برده‌داری شد.
@masnaviX

گیت‌های بازرسی و کنترل پاسپورت یعنی انسان به دستِ انسان در «بَند» است.
@masnaviX

مردم دوست دارد صرفا آنچه به‌اَش باور دارد بشنود، نه حقیقت و نه حتی واقعیت.
@masnaviX

«انتخاب» تَوَقُّعْ از آینده است.
@masnaviX

استفادهِ ابزاری از «ابزار» صحیح است.
@masnaviX

قرن‌ها پیش در گوشه‌ای از سرزمینی که امروز به نام هند می‌شناسیم، قبیله‌ای با فرهنگ و تمدنی طلوع و غروب کرد؛
امروز یک کانتینر موز از همان حوالی به ایران رسید؛
چرخهِ طبیعت این است، دَمی «کلسیم» در مغز استخوانِ یک راهب و دَمی دیگر در شیرموزِ یک آتئیستِ مَغرور و شیطونِ اردیبهشت ماهی که دایرکت مساوی بلاک و دَمی دیگر و دَمی دیگر و ...
@masnaviX

به تاریخی که بر آن استناد می‌شود، اعتباری نیست.
@masnaviX

تاریخ را حُکّام و پیروزان نوشتند و/یا تاریخ‌نگاریِ مخالف و بی‌طرف را حذف کردند.
@masnaviX

«انتظار» تشنگیِ غُنچهِ گُلِ رُزی است که نگرانِ عبورِ بی‌تفاوتِ ابری کبود است.
@masnaviX

بزرگ‌ترین داناییِ اکنونِ من این است که «هیچ نمی‌دانم».
@masnaviX

عمرِ هر ثانیه، یک ثانیه است.
هر ثانیه‌ای که می‌میرد، در لحظهِ وداع فریاد برمی‌آورد که «این بود زندگی»؟
وَ ثانیهِ بعدی که از بقایای ثانیهِ قبلی متولد می‌شود، «این بود زندگی»اش را می‌گوید و می‌رود و بعدی و بعدی و ...
«این بود زندگی» به زبانِ ساعت ها بسته به لهجهِ سوئیسی، ژاپنی یا چینی، «تیک»، «تِک» یا «تاک» شنیده می‌شود.
@masnaviX

مرزِ پَهن/کُلُفت/ضَخیم/عَظیمی‌ست بینِ زیبایی و چِندِش‌آوری، چطور نمی‌بینید؟
@masnaviX

عهد بستند هر چه پیش آمد تا ابد رفیق و داداش بمانند، نوجوانانِ تازه دبیرستانی.
کله زردی آن سوی دنیا فرمانی را امضا و صاحب خانه‌ای این‌سوی دنیا ۱۱۰ درصد روی اجاره و چه بسیار شهرنشینان که حاشیه‌نشین و/یا بازگشت به زادگاه و چه بسیار عهدهای اُخوَت روی هوا و داداشی ها دوباره تنها.
@masnaviX

«کیفیت» ناموسِ تولیدکننده است.
@masnaviX